Vienna

death night

"I heard what happened." Panimula ni Tardo mula sa telepono, "If you need a lawyer who can do dirty tricks you can call me anytime." Tardo is an infamous lawyer.

"Sure," napahilamos ako pagkatapos kong panoorin ang balita kanina. Tungkol ito sa nangyari kay Rita and ako ang primary dahil sa pagtulak ko sa katawan niya palabas ng sasakyan. Ang sinasabi pang motibo dito ay pagnanakaw! Hindi ako magnanakaw!

"Okay." Tardo beamed and end the call. Malakas akong nagpakawala ng hininga.

I'm temporarily staying in the same hotel with Vanathy dahil pareho lang kaming ayaw umuwi sa kanya-kanyang bahay kaya nagdesisyon kaming mag stay sa hotel, bukas rin lang naman ay aalis na ako para hanapin si Doctor John Kennedy. I know, my Vienna will get jealous so i promised to myself not to sleep with Vanathy on the same bed.

"Hoy, pumasok ka na diyan! Tapos na ako mag shower!" Sigaw sa akin ni Vanathy. Pagkapasok ko ay nagsusuot pa lang siya ng t-shirt.

"Jesus, Vanathy! Nagpapalit ka pa lang!" Madali akong tumalikod para hindi makita si Vanathy.

"Oh, ano naman? Wala namang pagkakaiba ng katawan ng babae at lalaki eh, malaki lang dede ng babae tapos sa lalaki liit." f**k! Hindi ba alam ng babaeng ito kung paano mahiya?

"Tapos na." Binato niya ako ng unan kaya nilingon ko siya at tiningnan ng nakakamatay na tingin. I can easily kill her, right here, right now if i want to. I can do it. Its just going to be fast. One stab on her head and run.

"Huwag mo akong pagbalakin na patayin ngayon, i just saved your ass back there." Sabi niya saka humilata sa kama.

"Ano?" Tanong ko.

"About Rita Peralta's assassination. I saw the news just now at doon ko napatanuyan ang hunch ko, and looks like i was right after all. You are involved to Rita Peralta's assassination."

"Hindi ako ang pumatay." Giit ko.

"I know. Its a sniper. But the police thought you are so i just cleaned your name. You're welcome, by the way." She shrugged. Napa iling ako at tumingin sa bintana and then i saw someone.

"You know---" my eyes widen. My fist are shaking.

I-its the man. The man who mercilessly r***d and killed my Vienna. B-bakit siya nandito? Bakit siya malaya? I-i thought he is rotting in the prison. Bakit?

"And then!" Pag tutuloy ni Vanathy sa sasabihin niya.

"Go to sleep." Utos ko kay Vanathy habang nagpipigil pa lang ako.

"What?"

"Go to sleep and lock the door! Don't open it unless it's me!" Bilin ko saka patakbong umalis.

I dialed Tardo's number, "Tardo." Mariin kong banggit sa pangalan niya.

"P-paano naka labas ang pumatay kay Vienna sa bilangguan? Hindi ba dapat nabubulok na sila doon?" Halos maiyak ko ng tanong. No. It can't be. Hindi pwede ito! Ako! Araw-araw nagdudusa sa pagkamatay ng Vienna ko! Pero ang pumatay andiyan malayang nakakapag lakad-lakad!

I heard Tardo sighed, "Kakapasok lang na balita sa akin yan, Psyche at sasabihin ko na rin dapat sayo. Sa tingin ko kaya nakalabas sila sa bilangguan ay dahil sa suhol. Milyon milyon ang sinuhol niya sa judge na may hawak ng kaso at sa mga pulis, wala tayong laban if we are talking about the law." I was so mad. I ended the call without any goodbye.

Galit kong tinapon ang cellphone ko at napa sabunot sa buhok. I want to kill him! I want to kill him painfully!

Wait. I need to formulate a plan.

Kinapa ko ang bulsa ko. Tsk. I didn't bring any weapon with me. At naka isip ako ng masakit na pagkamatay. I chuckled coldly and went to the mini grocery so i can buy some foods that fits to my money, after that i followed the murderer of my Vienna. He will pay. He will pay to what he have done to my beloved.

Alam kong alam niyang may sumusunod sa kanya kaya niliko niya ang sarili sa isang kalyeng walang katao tao. I know this road. Malapit dito ang ilog, hindi ko nga lang alam kung sino bukas ang matatagpuan na palutang lutang ang katawan diyan. Oh, I'm sure it's his lifeless body.

Tumigil siya at hinarap ako, malaki siyang ngumisi.

"Well, well, well. Isn't this Psyche, Vienna's psychopath husband." Halakhak niya. He licked his lower lip, "Your wife is delicious by the way, we had so much fun that night. so tight, so delicious. Hey, sigurado ka bang araw-araw napapasukan ang asawa mo? Bakit ang sikip?"

Psyche, don't loose control or the plan will be ruined.

Tumingin siya sa mga dala kong paper bag, "Anong dala mo diyan?"

"Foods." I answered. Ibinaba ko ang pinamili at inilabas ang papel na risibo nito saka tinupi ng manipis. Lumapit ako sa kanya.

"What can that do with me?" He asked clearly talking about the paper, "Paper cut me?" Sarkastiko niyang tuloy.

"No." Mabilis ang galaw kong hinawakan ang buhok niya at siniguradong idinaan an papel sa kanyang mata, "Paper cut your eyes."

He screamed in pain. But it is still not enough. Kinuha ko ang ribbon na pinamili ko sa grocery kanina saka siya itinali. Malayo na kami sa mga tao at masyado na ring liblib ang lugar na ito kaya siguradong walang makakarinig sa amin kahit anong ingay pa ang gawin.

"You are going to pay for everything." I dangerously whispered.

Even in his state he still can piss me to hell, he grinned, "Kill me, then. I don't care."

"Oh, no I'm not gonna kill you. Yet. Sisiguraduhin ko lang na magsisisi ka pang lumabas sa bilangguan."

Naghanap ako sa paligid ng matulis na bato and then i found one. It's not that sharp but enough to cut a flesh.

I hold the stone tightly and dug it onto his arm making him scream. Inilagay ko ang bato sa tabi ko at pinunit ang sugat niya. His blood is over flowing, so juicy.

I kept my straight face while watching him suffer. This is not enough. For what he done to my Vienna.

Kinuha ko ang mga pinamili ko at humalungkat. Let's see. Hmmm. Sugar, chips, soda, chocolate---aha! Vinegar!

"W-hat are you---" binasag ko ang bote ng suka sa mismong buto ng kamay niya kaya nabasag ito. Umagos ang suka mula sa kamay hanggang sa sugat niya.

"Painful. Isn't it?" But still not enough.

Sumigaw siya ng sumigaw, walang makakarinig sa kanya.

"Help! Help me!" Natawa ako. Help me, huh. No one will save you here. It's just you and itself Satan.

"Sabihin mo, nasaan pa ang ibang kasama mo?"

"H-hindi ko alam, hindi ko na kasama simula ng nakalaya kami." He answered, makin me more angry.

Gumagalaw-galaw siya at napansin ko na rin na malapit ng maputol ang pagkakatali niya kaya kinuha ko ang bato saka pinokpok ang dalawang paa niya. Sa ganitong paraan, hindi siya basta-basta makakatakas sa akin.

"Ahhh! Tama na! Tama na, parang awa mo na!"

My eyes flared in anger. How dare he pleaded.

"Bakit? Naawa ka ba sa Vienna ko pagkatapos mo siyang babuyin at patayin? Naawa ka ba sa Vienna ko nang hirap na hirap na siya. Hindi niya na kaya. Naawa ka ba?" And just like that, the memories of my Vienna flashbacks. My tears started to crawl down.

"Hindi... hindi. Patawad sa ginawa ko sa kanya. N-nagawa ko lang naman yun dahil mahal ko siya eh, pero ikaw ang mahal niya. Patawad, Psyche. Patawad."

Natigilan ako sa pag sugat sa katawan niya. I cried like a lost boy. Tapos ay tumawa ng malakas. He think i will let him escape that easily?!? For what he have done to my Vienna?!?

Malakas kong hinampas ang bato sa mukha niya. I gagged out his eyes, broke his head, his jaw, his nose. Dugong-dugo na ang kanyang ulo pero hindi pa rin ako doon tumigil hanggang sa kaya ko ng hilain ang utak niya.

Ibinaon ko sa dibdib niya ang bato at inislice ang katawan pababa sa kanyang p*********i, i pull out his c**k hanggang sa maputol ito. Lahat ng pinamili ko ay binuksan ko saka itinapon ang laman sa naka bukas na dibdib nito and then closed it again and sew it with any string i can find.

Hawak ko ang p*********i niyang pinutol ko saka natatawang itinapin sa lupa at pinitpit ng bato.

I finally had my beautiful revenge.