Chapter 1
I was walking alone in the hallway of our school. I don't know why no one befriends me.
Was it because my mother was a former p********e who married a rich old man so our life got better or is it because I am gay.
I didn’t realize I was drowning in my own thoughts.
Bigla akong natauhan ng may tumama sa aking balikat, may nabangga pala ako. I spoke without looking at him. Him, dahil nagkaroon ako ng pagkakataong masilip ang kanyang damit. Isang kamag-aral pala ang aking nabangga.
"I'm sorry, I'm not looking on my way" I said softly but I made sure he could hear it.
He laughed so I immediately looked at him.
"It's okay, you didn't mean it for sure" he said smiling
Tila napako ako sa aking kinatatayuan ng makilala kung sino ang aking nabangga
Yohan
"Y-yeah I didn't mean it. I'm sorry" I said shyly
Kahit hindi ko tingnan ang aking sarili ay alam kong namumula na ako.
He smiled and turned, ready to leave when I saw his I.D on the floor.
"Y-yohan" I called to him
He turned to me and I could see his confusion.
He approached me and asked.
“Do you know me?’' He asked so I showed him his I.D
"Right" sambit niya at tumawa ng mahina.
Nang mawala siya sa aking paningin ay doon ko lamang pinakawalan ang aking paghinga. Hindi ko namalayang pinipigilan ko pala ito kanina.
Si Yohan ang naging inspirasyon ko kung bakit nanatili ako sa paaralang ito kahit wala akong kaibigan.
Ginagalang si Yohan dahil ito ay likas na matulungin, matalino, gwapo at mayaman.
Kahit sino sa paaralan namin ay hinahangaan siya.
Nakilala ko si Yohan nung bagong lipat ko sa paaralan. Habang binubully ako ng ibang mag aaral ay dumating siya at tinulungan ako laban sa mga ito.
At sa araw rin na iyon ay doon ako nakakilala ng taong alam kong magiging kaibigan ko -- o hindi.