İlacıma ihtiyacım vardı ama bunu ona söyleyemezdim, Sinan'ın bana acımasına ya da bu durumu kullanmasına izin veremem.
Beni kendine çekip sımsıkı sarıldı, başım onun boynundayken gözlerimi kapattım az da olsa kendime gelebilmek için.
"Tamam, biraz sakinleşmeye çalış. Derin derin nefesler al. Hâlâ titriyorsun, seni hastaneye götüreyim mi? Niye soruyorum ki, götüreyim en iyisi!"
"Hayır, hastaneye gitmek istemiyorum," diyebildim sadece. Gözlerimi bile açamıyorum, bedenim bitkinin düşmüştü bir anda.
"Bak kötü durumdasın, istersen götüreyim seni!"
Hastanelik bir durum olsa izin verirdim, ama öyle bir durum yoktu işte.
"Lütfen... Sadece dinlenmek istiyorum, özür dilerim. Sözümü tutmadım, ama iyi değilim."
Beni affetmeyecekler, ne annesi ne de kendisi. Muhtemelen bunun bir numara olduğunu
