25
Ashleigh’nin aylık poker gecesini kesinlikle böyle hayal etmemiştim. Bir kere, kasabanın beş mil dışındaki iki katlı evin kapısını açan adam bir yabancı değildi. Eğer üzerindeki baştan aşağı Red Wings logolu eşofman takımını ve onlarla takım olan terliklerini görmezden gelirseniz ki bunlar pek Morgan Freemanvari moda tercihleri sayılmazdı, karşımızdaki adam Freeman'ın yetmişli yaşlarındaki kopyası gibiydi. “Nihayet teşrif edebildiniz!” diyerek bizi selamladı ve içeri girmemiz için kenara çekildi. “Harvey!” dedim, hareket edemeyecek kadar donakalmış bir halde. “Geciktiğimiz için kusura bakma.” Ashleigh başıyla beni işaret etti. “Tabii ki Daphne’nin suçu.” Harvey güldü. “Yüzümdeki o taze ışıltının farkındayım ama henüz süt kuzusu da sayılmam. Geçin şöyle, buyurun. Ayakkabıları çıkarın.
- Writer
