เพื่อนหลงใหล

intro Part อดีต ณ โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง “เฮ้ย! ไอ้หน้าเถื่อน! ได้ข่าวว่าแม่มึงพึ่งแต่งงานใหม่เหรอ? แม่มึงแต่งงานกี่ครั้งแล้วล่ะ? บ้าผู้ชายฉิบหาย “ เด็กผู้ชายเกเรกลุ่มหนึ่งมักจะรวมตัวกันล้อปมด้อยของเพื่อนด้วยการเอาพ่อแม่เพื่อนมาล้อ หัวหน้ากลุ่มเด็กเกเรกลุ่มนั้นเป็นหัวหน้าห้องที่สวมแว่นและแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเรียบร้อยทุกระเบียบนิ้ว บุคลิกภาพดูสุภาพและอ่อนโยนแต่นิสัยกลับตรงกันข้าม “เงียบทำไมวะ อายเหรอ? หรือกำลังใช้นิ้วมือ นิ้วตีนนับว่าแม่มีผัวมาแล้วกี่คน?” ผิดกับเด็กที่ถูกล้อ เขามีใบหน้าดุดัน แววตาเต็มไปด้วยความพยศ รูปลักษณ์ภายนอกผิดระเบียบโรงเรียนแทบทุกระเบียบนิ้ว ผมยาวกว่าปกติ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย และที่สำคัญไม่เคยสนใจจะรังแกใครเหมือนที่เด็กกลุ่มแรกทำ “อย่ามายุ่งกับกู” นั้นคือประโยคเดียวที่เขาพูดหลังจากที่ถูกล้อ ‘เจเดน’ ลุกขึ้นจากเก้าอี้หวังจะปลีกตัวออกห่างจากคนกลุ่มนี้แต่ทว่า ‘เตชิน’ เด็กเรียนเก่งประจำโรงเรียนกลับเตะเก้าอี้ที่เจเดนนั่งอยู่จนเก้าอี้ตัวนั้นเสียหลักแล้วเจเดนก็ล้มคว่ำไปกับพื้น “ฮ่า ๆๆๆ นอกจากแม่มันจะบ้าผู้ชายแล้วมันยังโง่อีกวะมึง” คนกลุ่มนั้นต่างหัวเราะเยาะอย่างสะใจ ปลายคางเจเดนแตกเนื่องจากใบหน้ากระแทกกับพื้นห้อง เด็กชายพยายามยับยั้งชั่งใจไม่ให้ตัวเองเผลอเอาคืน เพราะเมื่อไหร่ที่อารมณ์ขึ้นเขารู้ตัวดีว่าตัวเองอารมณ์รุนแรงขนาดไหน เจเดนหยัดตัวขึ้นมายืนอีกครั้ง เขาจะเดินออกจากห้องไปให้พ้น เหลืออีกแค่ก้าวเดียวที่จะผ่านพ้นไปแต่กลับถูกคนในห้องโยนลูกบอลใส่กลางหัวจนปวดร้าวไปทั้งหัวเลย “มึงน่าสมเพชมากเลยรู้ตัวมั้ย นอกจากมีแม่บ้าผู้ชายแล้วยังต้องเป็นที่รองรับมือรองรับตีนพวกกูอีกด้วย อั่ก!” “เฮ้ย! เตชิน!” ราวกับความอดทนขาดสะบัด เจเดนพุ่งหมัดเข้าใส่กลางหน้าเตชินจนแว่นหัก เมื่อเทียบขนาดตัวต่างกันอย่างชัดเจนเพราะเด็กที่เกิดมาพร้อมดีเอ็นเอลูกครึ่งมักจะตัวใหญ่กว่าเด็กไทยแท้อย่างแน่นอน “อย่ามาเสือกเรื่องกู!” เจเดนรัวหมัดใส่เตชินจนเพื่อนร่วมแก๊งเตชินต้องจับเจเดนแยกออกไปเพราะหัวหน้าตัวเองตอนนี้มีสภาพที่สะบักสะบอม “หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้! เธอทำอะไรของเธอเจเดน!” เสียงครูประจำห้องดังขึ้น เจเดนถูกจับแยกออกไปแล้วครูก็มุ่งตัวไปหาเตชินที่ตอนนี้รับบทเป็นผู้กระทำ เล่นละครเป็นเหยื่อทั้งที่แท้ที่จริงแล้วตัวเองเป็นคนกระทำ ส่วนเจเดนที่ความจริงแล้วเป็นเหยื่อกลับถูกมองว่าเป็นผู้กระทำเพียงเพราะเหตุการณ์เสี้ยววินาทีที่คนเป็นครูตัดสินผ่านสายตา “เกิดอะไรขึ้นเตชิน ทำไมถูกรังแกแบบนี้” เพราะ ‘รูปลักษณ์’ ภายนอกเจเดนจึงถูกตัดสินว่าเป็นคนผิดอย่างไม่มีข้อกังขา “ผมแค่ชวนเจเดนไปทานข้าวเที่ยงครับเพราะเห็นเจเดนนั่งคนเดียว แต่จู่ ๆ เจเดนก็โมโหเพราะรำคาญที่ผมวอแวด้วยเลยต่อยผมครับ” คำพูดหลอกลวงถูกปะติดปะต่อกันเป็นเรื่องราว เจเดนที่ฟังอยู่แทบจะพรวดเข้ามาต่อยปากเตชินท์อีกครั้งหนึ่งแต่กลับถูกครูอีกคนล็อกตัวเอาไว้แทน “มันโกหก! มันล้อแม่ผม มันรังแกผมก่อน” เจเดนพูดเสียงแข็ง ท่าทีก้าวร้าวทำให้ครูชายตามองลูกศิษย์ตัวเองด้วยความไม่ชอบใจ “หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะเจเดน! เตชินเป็นเด็กดีมาตลอดมีแต่เธอนั่นแหละที่ก้าวร้าว ขอโทษเพื่อนเดี๋ยวนี้!” “ไม่! มันโกหก!” เจเดนปฏิเสธเสียงแข็ง แววตาเขาแข็งกระด้างและพยายามจะสลัดตัวเองออกไปจากการถูกครูล็อกตัวเอาไว้ “เธอนี้มันก้าวร้าวไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ พฤติกรรมแย่แบบนี้ฉันต้องอบรมและเรียกผู้ปกครองมารับฟังด้วยแล้ว” “ปล่อย!” “ครูค่ะ! แต่เจเดนเขาพูดความจริงนะคะ หนูเห็นว่าเตชินแล้วเพื่อนเตชินรุมรังแกเจเดนอยู่ คางเจเดนแตกด้วย” เด็กสาวคนหนึ่งพูดแทรกขึ้นมาหลังจากที่อยู่ในเหตุการณ์หลังจากที่ครูมา ภาพที่เธอเห็นก่อนหน้าไม่ใช่อย่างที่เตชินพูดเธอเลยแย้งขึ้นมา “คางเจเดนแตกเพราะผมผลักเจเดนออกตอนที่ถูกต่อยครับ ผมไม่ได้ตั้งใจผมแค่พยายามระวังตัว เราขอโทษนะเจเดน” “ไม่จริง เราเห็นเธอเตะเก้าอี้เจเดนจนเจเดนล้ม เธอล้อแม่เขาแล้วก็โยนบอลใส่หัวเจเดนด้วย! นั้นไงค่ะลูกบอล!” 'สโนว์’ เด็กนักเรียนที่พึ่งย้ายเข้ามาใหม่ยืนยัน เสียงแข็งเพราะเธอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เธอวิ่งไปหาครูประจำชั้นแต่กลับหาไม่เจอพอย้อนกลับมาก็เห็นว่าครูอยู่ในเหตุการณ์แล้ว “เปล่าครับครู บอลนั้นผมเอามากะว่าจะชวนเจเดนเล่นครับแต่ก็โดนเจเดนปัดทิ้งไป” ผู้กระทำยังคงรับหน้าที่เป็นเหยื่อ และคนที่เป็นเหยื่อจริง ๆ กลับถูกใส่ร้ายจนกลายเป็นคนผิด เจเดนโกรธจนกำมือตัวเองเอาไว้แน่น “พอเลย พอ! ครูรู้จักนิสัยนักเรียนทุกคนดีเธอพึ่งมาเธอไม่รู้ว่าเจเดนก้าวร้าวแค่ไหน ครูต้องลงโทษเธอเจเดน” สโนว์มุ่นคิ้ว “ครูไม่ได้รู้จักนักเรียนดีเลยต่างหากละ หนูพึ่งมาหนูยังรู้เลยว่าเตชินนิสัยแย่แค่ไหน” “สโนว์! อย่าก้าวร้าวกับครูนะ! ไปหยิบไม้มาพีรดล ครูจะลงโทษเจเดน” พีรพลหนึ่งในกลุ่มของเตชินรีบวิ่งไปเอาไม้ในห้องพักครูมาให้ครู เจเดนที่ถูกตัดสินว่าผิดถูกครูตีเข้าที่ฝ่ามือแรง ๆ สองครั้งก่อนจะโทรเพื่อแจ้งให้ผู้ปกครองทราบถึงการทะเลาะวิวาทในครั้งนี้ เจเดนวิ่งออกจากห้องไปหลังจากถูกครูตี เขาอยากร้องไห้อยากอ่อนแอแต่เด็กแข็งกระด้างอย่างเขากลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด “กินมั้ย? เราไปต่อแถวแย่งมาได้เป็นชิ้นสุดท้ายเลยนะ” สโนว์ยื่นขนมปังเมล่อนแสนอร่อยที่นักเรียนทั้งโรงเรียนแย่งชิงกัน เจเดนเคลื่อนสายตาขึ้นไปมองนักเรียนใหม่ที่เข้ามาได้ไม่ถึงเดือน เขาละสายตาและเมินเธอพร้อมเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงห่างเหิน “ออกไป อย่ามายุ่งกับฉัน” ถ้าเป็นผู้หญิงทั่วไปคนอื่นคงวิ่งหนีไปแล้วแต่สโนว์กลับทิ้งตัวลงไปนั่งบนหญ้าข้าง ๆ กับที่เจเดนนั่งอยู่จนอีกฝ่ายชำเลืองสายตามองอย่างไม่พอใจ “เธออย่าโทษตัวเองนะ เราเห็นทุกอย่างเราคนหนึ่งแหละที่รู้ว่าเธอไม่ผิด เราจะวิ่งไปบอกครูแล้วแต่ไม่ทัน เราต้องขอโทษด้วย” เจเดนถอนหายใจ เขาเหม่อมองออกไปยังสนามฟุตบอลที่เด็กรุ่นราวคราวเดียวกันกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน “ไม่ใช่ความผิดเธอ” “ถ้างั้นช่วยรับขนมชิ้นนี้ไปกินนะ อย่างน้อยก็ไถ่โทษที่เราเห็นเหตุการณ์แต่ช่วยเธอได้ไม่ดีมากนัก” สโนว์ระบายยิ้มกว้างออกมาเมื่อเจเดนสบตากัน เธอยื่นขนมไปในมือเจเดนที่เอาแต่เงียบ “เราอยากเป็นเพื่อนกับเธอ เราว่าในห้องเรียนที่เราอยู่มีเธอที่จริงใจที่สุดแล้ว” “......” “เป็นเพื่อนกันนะเจเดน” รอยยิ้มสดใสของผู้หญิงตรงหน้าช่างต่างกับความเงียบขรึมของเจเดนที่มองไป สโนว์สว่างไสวเกินกว่าจะเป็นเพื่อนกับเขาได้ แต่ไม่รู้ทำไมถึงตอบตกลงออกไป “อือ” คงเพราะถ้ามีสโนว์เป็นเพื่อนเจเดนก็จะรู้สึกว่าอย่างน้อยก็มีคนที่ยืนอยู่ข้างตัวเองบ้าง นั่นคือความสัมพันธ์เริ่มต้นระหว่างเจเดนและสโนว์ Talk คู่นี้เขามีสตอรี่น้า ฝากเอ็นดูด้วยนะคะเรื่องนี้ไรต์พยายามเพิ่มปมเข้ามาแต่ดราม่าไม่หนักแน่นอน ฟิลกู๊ดจุ๊บ ๆ แน่นอนค่า ครบ 20 เม้นมาอัปน้า