My Kuya Mafia Boss Fell For Me

Mabigat ang pakiramdam ni Wren. Parang may libong bato ang nakapatong sa kanyang katawan, at ang kanyang isip ay tila nalulunod sa madilim at mahabang tulog, unti-unting pumasok ang liwanag sa kanyang mga talukap. Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata. Malabo pa ang kanyang paningin, puno ng puting ilaw at anino, hanggang sa unti-unti itong luminaw. At sa sandaling iyon, tila tumigil ang kanyang hininga at kumakabog ng husto ang puso niya. Nakatayo sa tabi ng kanyang kama, nakasandal nang tuwid sa dingding, ang isang lalaking may matikas na pangangatawan. Ang kanyang itim na buhok ay maayos na pagkagupit, ang kanyang mga mata ay kasingbughaw ng langit, at ang kanyang matangos na ilong at perpektong hugis ng panga ay bumubuo ng mukhang tila inukit ng pinakamagaling na alagad ng sining. Nakasuot ito ng maayos na puting sando na nagpapakita ng kanyang malalaking braso at matitigas na kalamnan, at isang itim na pantalon simpleng suot ngunit nagmumukhang napakarangal sa kanya. “Ohhh… ang gwapo naman niya,” bulong ni Wren sa kanyang sarili, hindi namalayang bumubuka ang kanyang bibig sa pagkamangha. Ramdam niya ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso, at biglang uminit ang kanyang mga pisngi sa hindi maipaliwanag na dahilan. Nang mapansin ni Jasper na gumagalaw ang dalaga, agad siyang lumapit. Ang kanyang mukha ay seryoso at walang emosyon, ngunit sa likod ng kanyang matalim na tingin ay may kislap na tila hindi maikakaila. Sa loob ng dalawang linggo, siya mismo ang nag-utos na bantayan ito nang mabuti, at madalas ay siya pa ang dumarating upang tingnan ang kalagayan ng babaeng aksidenteng nasagasaan ng kanyang sasakyan. Ngunit ngayong nakikita niya nang malinaw ang kanyang mukha malinis, maputi, at may mga matang kasingkinang ng bituin may kakaibang pakiramdam na gumapang sa kanyang dibdib. “Are you awake?” tanong ni Jasper, ang kanyang boses ay malalim, mahinahon, ngunit may bigat na nagpaparamdam ng awtoridad. “How do you feel? Any pain anywhere?” Napalunok si Wren, hindi makatingin nang diretso sa mga mata nito dahil sa sobrang hiya. Ibinaba niya ang kanyang tingin sa kanyang mga kamay na nakapatong sa kumot, habang ang kanyang puso ay tila tatakbo na sa kanyang dibdib. “I-I’m… I’m fine, Sir,” sagot niya nang mahina, ang kanyang tinig ay paos pa mula sa matagal na hindi pagsasalita. “Where am I? And… who are you?” Umupo si Jasper sa gilid ng kama, sapat ang layo upang hindi ito makaramdam ng takot, ngunit sapat din ang lapit upang marinig nang malinaw ang bawat salita nito. Tinitigan niya ang maliit na mukha ng dalaga, at sa unang pagkakataon, gumaan nang kaunti ang kanyang paningin. “You are in a private hospital, under my care,” paliwanag niya nang mahinahon. “My name is Jasper Vaughn. Two weeks ago, my car accidentally hit you while you were walking on the street. I apologize for what happened. I made sure you received the best treatment possible.” Nanlaki ang mga mata ni Wren. Naalala niya ang gabing umuulan, ang lamig, at ang biglaang pagsalubong ng dilim. Ngunit sa halip na matakot, ang kanyang isip ay puno pa rin ng imahe ng lalaking nasa harap niya. Muling uminit ang kanyang pisngi nang mapansin niyang nakatingin ito nang maigi sa kanya. “Two weeks…?” bulong niya. “I’ve been asleep that long? Thank you, Sir… thank you so much for taking care of me. I don’t know how to repay your kindness.” Umiling si Jasper, at isang bahagyang kurba sa kanyang mga labi ang lumitaw napakabilis kaya halos hindi ito napansin. “There’s no need to repay me,” sagot niya, ang kanyang tinig ay mas malambing nang kaunti kaysa sa karaniwan. “It was my responsibility. Besides… seeing you wake up safe and well is more than enough for me.” Sa mga salitang iyon, lalong bumilis ang kabog ng puso ni Wren. Tumingala siya nang bahagya, at sa sandaling magtagpo ang kanilang mga mata, tila may kuryenteng dumaloy sa kanilang mga katawan. May kislap sa mga mata ni Jasper isang bagay na matagal na niyang hindi naramdaman, isang damdaming hindi niya maipaliwanag. Sa kabilang banda, si Wren ay napahiya nang husto kaya agad niyang ibinaling ang tingin sa bintana, habang ang kanyang mga daliri ay kinakalikot ang gilid ng kumot. “Y-You really don’t have to worry, Sir,” dugtong niya, sinusubukang kontrolin ang kanyang emosyon. “I’m just glad I’m still alive. But… may I ask something?” “Go ahead,” sagot ni Jasper, hindi inaalis ang tingin sa kanya. Sa kanyang isip, inamin niya sa sarili na ang dalagang ito ay may kakaibang ganda hindi lang sa paningin, kundi sa paraan ng kanyang pananalita at pagkilos. May kalinisan sa kanyang pagkatao na matagal na niyang hindi nakikita sa mundong ginagalawan niya. “W-Where are my things? And… do you know if my family is looking for me?” tanong niya nang mahinahon, ngunit may halong lungit sa kanyang tinig. Bahagyang kumunot ang noo ni Jasper. “We checked your belongings, but there was no identification or contact number found. We haven’t found anyone looking for you yet. But don’t worry… as long as you are under my watch, you will be safe.” Ang salitang “ligtas” mula sa kanyang bibig ay tila naging isang pangako. Tumingin muli si Wren sa kanya, at sa pagkakataong ito ay may kaunting lakas na ang kanyang loob. Habang nakikipag-usap, lalo niyang napapansin ang pagiging mahinahon nito sa kabila ng mabigat na tindig, at ang kanyang hiya ay lalong tumitindi sa tuwing nahuhuli niyang nakatingin din ito sa kanya. Sa kabilang dako, si Jasper ay lihim ding nagtataka; sa buong buhay niya, marami na siyang nakilalang babae ngunit walang sinuman ang nakapagparamdam sa kanya ng ganitong kakaibang pakiramdam nais niyang alamin ang bawat detalye tungkol sa kanya, at gusto niyang manatili sa tabi niya kahit wala siyang tiyak na dahilan. Itinago niya ito sa likod ng kanyang seryosong anyo, natatakot na baka isipin ng dalaga na kakaiba ang kanyang pag-uugali. Dahan-dahang gumaan ang pakiramdam ni Wren habang nagpapatuloy ang usapan. Ramdam niya ang kakaibang kapanatagan sa kabila ng pagiging estranghero pa lamang nila sa isa’t isa. Sa kabilang panig, lihim na napangiti si Jasper sa kanyang isipan; hindi niya inaasahan na ang simpleng pagmulat ng dalaga ay magdadala ng ganitong bagong pakiramdam sa kanyang madilim at magulong mundo. Kahit hindi pa niya lubos na maunawaan ang nararamdaman, tiyak na sa kanyang puso ay may espesyal na puwang na nabubuo para sa babaeng ito. “Thank you, Sir Jasper,” ngumiti siya nang mahina isang ngiting sapat upang magpahinto ng hininga sa lalaki. “Just call me Kuya Jasper, if you prefer,” sagot niya agad, hindi niya alam kung bakit niya iyon nasabi. “It sounds more comfortable. And may I know your name, little one?” “Wren,” mabilis na sagot ng dalaga, ang kanyang mga pisngi ay kulay rosas na ngayon. “My name is Wren Calloway.” “Wren…” ulit ni Jasper nang mahina, tila tinitik ang pangalan sa kanyang isipan. “A beautiful name. It suits you perfectly.” Sa sandaling iyon, naramdaman nilang dalawa na may kakaibang koneksyong nabuo. Si Jasper, ang lalaking sanay sa kapangyarihan at panganib, ay natagpuan ang kanyang sarili na nais manatili sa tabi ng dalaga. Si Wren naman, na nawalan ng tahanan at pamilya, ay nakaramdam ng kakaibang kapanatagan sa presensya ng lalaking ito. Hindi pa nila alam, ngunit ang simpleng pagmulat ng mga mata ni Wren ay ang simula ng kwentong magbabago sa kanilang kapalaran isang pag-ibig na sisibol sa gitna ng mga lihim, panganib, at wagas na damdamin. To be continued...