Koridorun sonundaki cam duvar, gri gökyüzünü değil, kendi yansımasını gösteriyordu. Marya bu detayı fark ettiğinde, binanın ne kadar steril olduğunu da anlamıştı. Her şey yeni ama tanıdıktı. Aynı protokol, aynı düzen, sadece isimler değişmişti.
Tarık, elektronik kartını okutarken dönüp ona baktı.
“Artık içeri girmek için kod değil, niyet gerekiyor.”
Marya gülümsedi. “Niyetlerin en çok denetlendiği yer burası.”
“Yine de seni seçtiler. Bu, onların ya cesur ya da çaresiz olduklarını gösterir.”
Marya yürümeye devam etti. “Ya da ikisi birden.”
Yeni birimler “uyum merkezi” adıyla çalışıyordu. Ama duvarların ardında hâlâ eski sistemin nefesi vardı. Marya masasına geçtiğinde, önündeki dosyalardan biri dikkatini çekti. Klasörün kenarında solmuş bir mühür vardı: Eski Kara Kuvvetleri Arşivi.
D
