ปรารถนาสุดท้าย

1 แรกเริ่ม

“ขวัญขอเรียกว่าครูเบญแล้วกันนะคะ” คำขออย่างสุภาพของขวัญฤดีทำให้เบญจายิ้มออกมาได้เป็นครั้งแรกกับสรรพนามที่เธอหลงลืมไปนาน

“ได้สิคะคุณขวัญ”

“งั้นเรามาเริ่มจากคำถามง่าย ๆ นะคะ ขวัญอยากให้ครูเบญเล่าประวัติของตัวเองคร่าว ๆ ว่าก่อนหน้านี้เคยทำงานอะไรมาก่อน” เธอเริ่มจากคำถามธรรมดาซึ่งไม่เกี่ยวกับคดีฆาตกรรมเลย นั่นทำให้อีกฝ่ายแปลกใจในคำถามนั้น ก่อนจะนิ่งไปค่อย ๆ เริ่มเล่าเรื่องราวโดยไม่ปิดบัง

“ชีวิตของฉันเริ่มตั้งแต่...."

ดวงตาที่ผ่านโลกมากกว่าสี่สิบปีแฝงความเศร้าลึกของเบญจาหวนนึกถึงอดีตของตัวเองสมัยตอนยังเป็นเด็กที่เติบโตมาในครอบครัวยากจน พ่อแม่ของเธอประกอบอาชีพเกษตรกรหาเช้ากินค่ำ ต้องดิ้นรนทำมาหากินเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง รวมถึงส่งเสียลูกทุกคนให้เรียนสูง ๆ จะได้ไม่ต้องมาลำบากตรากตรำเหมือนพ่อแม่ โดยเบญจานั้นมีพี่น้องทั้งหมด 5 คน และเธอเป็นลูกคนที่ 2

ความที่หญิงสาวต้องเติบโตมาในครอบครัวแบบนั้น รายได้ของครอบครัวจึงขึ้นอยู่กับสภาพดินฟ้าอากาศ หากช่วงไหนดินฟ้าอากาศเป็นใจ ข้าวในนาก็ออกดอกออกผลดี

ถ้างวดไหนน้ำแล้งหรือน้ำมากจนเกินไปก็แทบขาดทุนเลยทีเดียว ยิ่งไม่มีที่นาเป็นของตัวเองด้วยแล้ว ในแต่ละปีจะต้องเช่านาเขาทำ มีเพียงบ้านหลังเล็กเป็นที่อาศัยกับสมาชิกทั้ง 7 คน เมื่อทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันจึงทำให้คับแคบไปถนัดตา

“พรุ่งนี้จะมีดำนานะ คืนนี้เข้านอนเร็ว ๆ จะได้ตื่นแต่เช้า”

พ่อช้างเอ่ยขึ้นกลางวงกินข้าว ขณะที่แม่กระถินกำลังอุ้มจิตตาน้องสาวคนเล็กในวัย 3 เดือน ดูดนมอยู่ไม่ไกลนัก

“ค่ะ แล้วใครไปบ้างล่ะพ่อ”

กานดาลูกสาวคนโตถามขึ้น

“ก็มีพ่อ มีดา เบญ เออเจ้ามรด้วยตื่นเช้า ๆ นะอย่าขี้เกียจล่ะ แล้วก็มีพวกลุงๆ ป้าๆ จะไปช่วยลงแขกด้วยเพราะพ่อก็เคยไปช่วยเขามาก่อน ส่วนแม่ต้องอยู่เลี้ยงไอ้ตัวเล็กกับเจ้ารัญ”

“จ้ะพ่อ”

ทุกคนรับคำ ก่อนที่จะตั้งหน้าตั้งตาลงมือกินข้าวต่อ และช่วยกันเก็บกวาดล้างจานจนเป็นที่เรียบร้อย

เด็กหญิงเบญจาในวัยเพียง 10 ปีเดินสะพายกระบุงที่บรรจุต้นอ่อนข้าว ก่อนจะค่อย ๆ หยิบกล้าไม้ที่ละต้นสองต้นปักดำไปในท้องนาเรียงแถวไปตามที่พ่อสอน

บัดนี้เนื้อตัวของเบญจาและพี่น้องต่างเปรอะเปื้อนไปด้วยขี้โคลน

ครั้นเมื่อถึงเวลาพักเที่ยง ตั้งวงกินข้าวใต้ร่มไม้พร้อมกับข้าวที่ใส่ปิ่นโตไปกิน กับข้าวมื้อนั้นแม้ว่าจะเป็นเมนูง่าย ๆ ไข่เจียวกับผัดผักหากสำหรับเบญจานั้นแค่ไข่เจียวฝีมือแม่ก็อร่อยไม่รู้เบื่อ แม้ว่าจะกินข้าวบนดินข้างแปลงนาก็ตามก็นับว่าเป็นสวรรค์สำหรับเธอแล้ว

“เหนื่อยไหมลูก”

พ่อถามขึ้น ขณะที่ทุกคนกำลังกินข้าวอยู่

“เหนื่อยครับ/ค่ะ”

“ดีแล้วล่ะที่เหนื่อย ลูก ๆ รู้ไหม พ่อแม่ไม่ได้รวย ไม่มีเงินทองอะไรให้ลูก พ่อกับแม่จนทำได้เพียงพยายามส่งพวกเอ็งให้ได้เรียนเท่าที่จะทำได้ หากพวกเอ็งไม่รักดี ไม่ตั้งใจเรียนอนาคตก็คงจะต้องทำนา ต้องมาเหนื่อยยากลำบากแบบพ่อแม่นี่แหละ จดจำความลำบากนี้ไว้นะ จะได้รู้ว่า หากอนาคตไม่อยากให้ชีวิตตัวเองต้องลำบากละก็ จะต้องตั้งใจเรียน เป็นเจ้าคนนายคนให้ได้รู้ไหม”

พ่อมักจะพูดกรอกหูด้วยคำเหล่านี้เสมอเพื่อให้ลูก ๆ ได้ดี ราวกับคิดว่าเด็กตัวเท่านั้นจะเข้าใจสิ่งที่พ่อต้องการจะบอกทั้งหมด

ชีวิตในวัยเด็กนั้นแสนลำบาก ไม่มีอะไรที่เบญจาไม่เคยทำ แต่ถึงเธอจะปากกัดตีนถีบ แต่ชีวิตในตอนนั้นก็เป็นความลำบากที่เต็มไปด้วยความสุขที่สุดแล้ว

จนกระทั่งหลังจากนั้นอีกเพียง 5 ปี พ่อของเธอก็เสียชีวิตลง ทิ้งแม่และลูกทั้ง 5 อยู่กันตามลำพัง

แม่กระถินของเธอจึงกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ที่ต้องทำนาและรับจ้างทำงานทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินมาเลี้ยงดูลูกทุกคน

การที่เบญจาต้องสูญเสียพ่อไปตั้งแต่อายุ 15 ปี ราวกับสูญเสียเสาหลักของบ้านไป แต่เธอยังจดจำคำสอนของพ่อเธอได้ขึ้นใจ เธอจึงตั้งใจศึกษาเล่าเรียน จนสอบได้ที่ 1 แทบทุกเทอม และเมื่อมีเวลาว่างเด็กหญิงยังรับจ้างช่วยแม่ทำงานหาเงินอีกแรง ไม่เกี่ยงงานหนักเบา

วันหนึ่ง ขณะที่เธอเรียนอยู่ชั้น ม.6 เธอได้รับแจ้งว่าตัวเองได้ทุนเรียนต่อมหาวิทยาลัย หญิงสาวสุดแสนดีใจ

หลังจากโรงเรียนเลิกเรียนแล้ว เบญจารีบเดินกลับบ้านสีหน้ายิ้มแย้มเปี่ยมไปด้วยความสุขเพื่อจะรีบเอาข่าวดีนี้ไปบอกแม่ แต่จู่ ๆ น้องสาวคนเล็กของเธอก็วิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาหา

“พี่เบญ แย่แล้ว”

“เป็นอะไรไปน้องตา ทำไมร้องไห้แบบนี้ ค่อย ๆ พูดจากันก็ได้”

เธอรีบเข้ามาปลอบจิตตา พร้อมกับเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มให้ทันที

“พี่เบญ แม่! แม่ตายแล้ว!”

คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มที่กำลังระบายอยู่บนใบหน้าหายไปด้วยความตกใจ แทบไม่เชื่อหู

“อะไรนะ”

“แม่...พี่ แม่เราตายแล้ว”

วินาทีนั้นเบญจารีบวิ่งกลับบ้านไปหาแม่ทันที เธอเพิ่งจะได้รับข่าวดีวันนี้แท้ ๆ ว่าเธอได้รับทุนเรียนฟรีจากทางมหาวิทยาลัย แต่เธอกลับต้องมาได้ยินข่าวร้ายนี้แทน

ทำไมหนอ ความสุขที่เธอควรจะได้รับกลับต้องแลกมาด้วยความเสียใจที่เธอต้องสูญเสียแม่ไปตลอดกาล

ความสำเร็จที่เธอตั้งใจเรียนมาตลอด เธออยากจะมอบรางวัลนี้ให้แม่เธอได้ภาคภูมิใจในตัวลูกสาวคนนี้

แต่ชีวิตช่างใจร้ายนัก แม้แต่ข่าวดี แม่ของเธอก็ไม่มีวันได้รู้ เบญจาจึงได้แต่พร่ำบอกข่าวดีนั้นกับร่างที่ไร้วิญญาณของมารดาพร้อมกับสะอื้นไห้จนแทบจะขาดใจ

นับจากวันที่แม่ของเธอตายลง ครอบครัวของเธอก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ น้องสาวและน้องชายของเธอถูกญาติพี่น้องนำไปอุปการะเป็นบุตรบุญธรรม

เหลือเพียงเธอและพี่สาวของเธอที่โตพอจะดูแลตัวเองได้ จึงดิ้นรนมีชีวิตรอดต่อไปตามทางของตัวเอง

เบญจาแบกความทุกข์ระทมมาเรียนต่อในมหาวิทยาลัย คณะศึกษาศาสตร์ เธอเฝ้าบอกกับภาพถ่ายใบเล็กของพ่อแม่ที่ตัวเองพกใส่กระเป๋าสตางค์ทุกวัน

“ถึงแม้ว่าพ่อกับแม่จะไม่อยู่แล้ว แต่หนูก็จะตั้งใจศึกษาเล่าเรียนเพื่ออนาคตของตัวเอง กับความฝันที่จะเป็นครูที่ดี และหนูจะทำให้พ่อแม่ภาคภูมิใจในตัวหนูนะคะ”

เมื่อเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัย หญิงสาวมีเพื่อนสนิท 2 คน คือ ทิพปภา หรือทิพย์ และธนัช หรือ นัช ทั้งสามคนเป็นเพื่อนสนิทกัน ทว่าธนัชนั้นเหมือนจะดูแลเบญจามากเป็นพิเศษจนดูเหมือนว่าจะมากเกินกว่าแค่คำว่าเพื่อน

“ไอ้นัช แกชอบเบญใช่ไหมวะ ฉันดูออกนะ”

ทิพปภาถามขึ้นเมื่อเบญจาลุกไปเข้าห้องน้ำ ทำให้อีกฝ่ายอึกอักใบหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู ก่อนที่จะพยักหน้ารับในที่สุด

“ใช่”

“ฉันว่าแล้ว นี่ยัยเบญน่ะทั้งน่ารัก ทั้งนิสัยดี เรียนก็เก่ง แกรีบจีบสิ ฉันเชียร์เต็มที่ ชักช้าระวังโดนหมาคาบไปแดกนะเว้ย” เพื่อนสาวยุส่งพร้อมกับชี้ให้ดูเหล่าผู้ชายต่างคณะที่คอยแอบมองตามเบญจาอย่างไม่วางตา

“แล้วแกจะให้ฉันทำยังไงวะ”

“โอ๊ย ต้องให้สอนด้วยเหรอวะ แกก็บอกเบญไปตรง ๆ เลยสิว่าชอบเขา”

“แล้วถ้าเกิดบอกไปแล้ว เบญไม่ชอบฉันขึ้นมาล่ะ ฉันจะไม่เสียเพื่อนหรือวะ” น้ำเสียงอ่อย ๆ ขาดความมั่นใจทำให้ทิพปภาได้แต่ถอนหายใจ

“ก็แล้วแต่แกนะไอ้นัช แล้วถ้าคนอื่นมาจีบติดตัดหน้าไปก็ไม่รู้ด้วยนะ ไหนจะอีตำรวจนั่นอีกที่คอยแวะเวียนมาหาเบญอยู่บ่อย ๆ”

ยังไม่ทันที่จะโต้ตอบอะไรต่อ การสนทนาของทั้งสองต้องจบลงเมื่อเบญจากลับมานั่งลงข้าง ๆ ทิพปภา และเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นธนัชมีทีท่าแปลกไปกับใบหน้าแดงก่ำราวลูกตำลึงสุก

“นัช เป็นอะไรน่ะ ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงแบบนั้นล่ะ”

“เหรอ เราหน้าแดงเหรอ คงร้อนน่ะ” ชายหนุ่มลูบหน้าตอบแก้เก้อ

“งั้นเดี๋ยวเราออกไปหาขนมกินก่อนนะ ว่าแต่จะฝากซื้ออะไรไหมล่ะ” ทิพปภาโพล่งขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“แกหิวอีกแล้วเหรอ แต่พวกเราเพิ่งกินข้าวกันมาเองนะ แล้วนี่ก็ยังอ่านหนังสือไม่ถึงไหนเลย”

“หิวดิ ว่าแต่แกจะฝากซื้ออะไรไหมล่ะ”

“ไม่ล่ะ”

ทิพปภาได้ทีรีบผละออกไปจากตรงนั้น เพื่อเปิดโอกาสให้เพื่อนรักทั้งสองได้อยู่กันตามลำพัง พลางส่งสัญญาณให้ธนัชรีบสารภาพความในใจกับเบญจาเร็ว ๆ

เบญจาก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ โดยไม่ได้สังเกตเห็นทีท่าอึกอักของธนัชที่นั่งอยู่ตรงข้าม

“เบญ”

“มีอะไร”

“ฉันมีอะไรอยากจะบอก”

“อะไรเหรอ”

เธอถามกลับโดยไม่ได้มองหน้า แต่เมื่ออีกฝ่ายเงียบไป หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือตรงหน้าแล้วถามซ้ำ

“มีอะไรหรือเปล่านัช”

“คือว่า ฉันคิดว่า...ฉันชอบแก”

ธนัชรีบพูดออกไปด้วยความเขินอาย ก่อนก้มหน้าหลบสายตา ขณะที่หญิงสาวนิ่งไปอึดใจ แล้วหัวเราะออกมา

“อือ เราก็ชอบแก”

“จริงเหรอ” ชายหนุ่มละล่ำละลักเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่

“ทั้งทิพย์และแกก็เป็นเพื่อนรักฉันทั้งคู่ ฉันก็ต้องชอบแกสิ ถามแปลก ๆ นัชแกเป็นอะไรมากหรือเปล่า ไม่สบายหรือเปล่าน่ะ” เบญจาถามด้วยความเป็นห่วง

“เบญ ฉันชอบแกไม่ใช่แค่แบบเพื่อน คือ ฉันหมายถึง ฉันอยากเป็นแฟนกับแกน่ะ”

“นัช แกพูดเรื่องตลกอะไรเนี่ย แกเป็นเพื่อนฉันนะ”

“แต่ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อน”

เสียงธนัชดังจนแทบจะกลายเป็นตะโกน ทำให้ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว

“นัช! แต่ฉันเป็นแฟนกับแกไม่ได้แล้ว เพราะพี่ก่อเพิ่งขอฉันเป็นแฟนเมื่อวานนี้เอง แล้วฉันก็ตอบตกลงเรียบร้อยแล้ว ขอโทษด้วยนะ”

เบญจาตัดบทเรียบ ๆ ก่อนก้มหน้าก้มตาเก็บของที่อยู่บนโต๊ะพร้อมกับรีบเดินหนีไปในทันที