ค่ำวันนั้นหลังจากที่เบญจากินข้าวเสร็จเรียบร้อย เธอขับรถกลับมาถึงบ้าน ก่อนมองไปที่ตัวบ้านอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันมาที่เบาะข้างคนขับ
เธอค่อย ๆ เอื้อมมือไปลูบเบาะที่ว่างเปล่านั้นแผ่วเบา บ่อยครั้งเวลาที่ลูกสาวไปโรงเรียนเธอจะสลับกับก่อการเป็นคนไปรับส่งเป็นประจำ ยิ่งทำให้เธอคิดถึงคนที่เคยนั่งข้าง ๆ คอยเจรจาเจื้อยแจ้วอย่างไม่รู้จักเบื่อ ก่อนจะตัดสินใจลงจากรถ
บ้านหลังนี้ช่างเงียบนัก ความมืดและเงียบในตอนเย็นย่ำเช่นนี้ชวนทำให้เธอรู้สึกเหงาเปล่าเปลี่ยวใจ หวนคิดถึงผู้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ ก่อนจะพยายามเรียกสติตัวเองให้กลับคืนมา แล้วแข็งใจเดินไปเปิดไฟก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านคนเดียว
ไม่นานนัก เสียงรถของก่อการก็เข้ามาในบ้าน ก่อนที่เจ้าตัวจะลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในบ้าน ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก พลางกระแทกตัวนั่งบนโซฟานั้นแล้วร้องเรียกเบญจาเสียงดัง
“เบญ เมื่อเย็นไปไหนมา”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ
