“Anton! Ano bang pakulo ‘to? Bakit kailangang nakapiring ako? Dami mo talagang alam!”
Walang humpay ang reklamo ko habang akay-akay ni Anton ang dalawang kamay ko at inaalalayan ako sa paglalakad. Umaga pa kanina nang dumating siya sa bahay at binulabog ang mahimbing kong pagtutulog. Ngayon pa naman ako bumabawi sa tulog na sinakripisyo ko ng ilang buwan sa pagre-review.
“Tumahimik ka nga, Korabels! Ang ingay-ingay mo! Sana pati bibig mo nilagyan ko ng piring ‘ no?”
“Tarantada ‘to!” Sinubukan kong magpakawala ng isang sipa sa direksyon niya pero dahil wala akong makita, hangin lang ang tumanggap ng sipa ko. Tsk.
Ang sabi niya sa akin, kailangan ko siyang samahan dahil may importante siyang lalakarin, ako naman ang supportive best friend, agad na napa-oo. Nakalimutan kong puno pala ng
