can(e)dy mafia จะบ้าตาย ดันรักยัยมาเฟีย

บทที่9 hunter game

23:26 นาที

เวลาผ่านล่วงเลยมาพอสมควรทุกคนเริ่มที่จะง่วงนอนกันแล้ว ยกเว้นฉันที่ตายังสว่างใสเพราะเพิ่งตื่น

"ไม่ไหวละไปนอนกันเถอะ" พวกพี่ๆพูด

"เออๆๆ" ทุกคนก็เห็นตาม

พวกเราจึงแยกย้ายกันเข้านอน ผ่านไปสักพักบรรยากาศเริ่มเงียบลง ความเย็นเข้ามาแทรกซึม ฉันเอาผ้าห่มคลุมหัวเขี่ยโทรศัพท์ไปมาเฮ้อ เดี๋ยวมาเดี๋ยวหาย ไอ้สัญญาณบ้า จะคุยกับพี่บอลก็ไม่ได้ คิดถึงอ่ะ

-คิดถึงค่ะ- ฉันส่งหาพี่บอล

ติ้งๆ เสียงข้อความเข้า

-พี่ก็คิดถึงเรานะ กลับมาให้กอดเสียดีๆ-

น่ารักจัง งื้ออ คิดถึงเข้าไปอี๊กกกก

อยากเจอหน้า อยากอ้อน อยากกอด

-รักพี่บอลนะ แต่ที่นี้ไม่ค่อยมีสัญญาณเลย- ฉันตอบกลับพี่บอลไป แต่ก็เฮ้อออ~ สัญญาณหายอีกแล้ว

เปิดเพลงฟังดีกว่า ฉันนอนฟังเพลงในความมืดคนเดียว เวลาผ่านไม่นานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงข้อความเข้ามา ฉันเปิดอ่านทันที

-ครับ- พี่บอลส่งกลับมา แงะ ส่งมาแค่นี้เพื่ออะไร พี่ก็รู้ว่าที่นี่มันไม่มีสัญญาณ พี่ช่วยส่งมายาวๆได้มั้ย!

ตอนนี้รู้สึกง่วงแล้วสิ ฉันเปิดหน้าจอมือถืออีกครั้ง ตีหนึ่งแล้วเหรอ

โอ๊ยย ปวดฉี่ ฉันเดินออกไปเข้าห้องน้ำอย่างเงียบๆกลัวคนอื่นรู้สึกตัว

อ่าา ฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ออกมาจากห้องน้ำ อากาศเย็นสบายจังในป่าในเขามันดีอย่างนี้นี่เอง

เอ๊ะ!! นั้นเงาอะไรอะ ฮึ่ย! ทำไมตาฉันต้องมองไม่ชัดในตอนกลางคืนนะ เงาจำนวนหนึ่งเดินเข้าไปในห้องพักหญิง พวกเขากำลังทำอะไร ฉันยืนมองสั่งเกตการณ์

เฮ้ยย พวกเขากำลังจับผู้หญิงทุกคนออกจากห้อง พวกเธอพยายามขัดขืนแต่สู้แรงไม่ได้ ทำไงดีๆๆ คิดสิๆๆ

"ทำอะ...อื้อออ" ฉันกำลังตะโกนแต่มีฝ่ามือหนามาปิดปากฉันก่อนแล้วลากเข้าห้องน้ำล็อคประตูเรียบร้อย

"เงียบก่อน อย่าเสียงดัง" เขาห้ามปรามฉัน

"เอาอือออกไอ"

"ก็บอกให้เงียบ!!" เขาขู่ฉัน แง้ToT

นายก็ปล่อยฉันเซ่!! มือนึงปิดปากฉันอยู่ ส่วนอีกมือนายกอดเอวฉันนะ!! อีตาบ้า

แกรกๆ แกรกๆ เสียงย่ำเท้าดังขึ้นบ่งบอกว่ากำลังเดินมาทางนี้ ฉันจับชายเสื้อของเขาไว้แน่นด้วยความกลัว

ปัง! เสียงกระแทกประตูห้องน้ำดังสะนั่นจนฉันหันไปกอดเขาแทน

ปัง! ปัง! เสียงกระแทกดังไล่เข้ามาจนถึงห้องที่เราอยู่ ฉันกอดเขาแน่นขึ้นและเขาก็กอดฉันไว้

"ได้ตัวผู้หญิงแล้ว ไปกัน"

"เออๆ" แล้วเสียงพูดก็หายไป

เฮ้ออ ฉันเอือมมือจะเปิดประตู

"อย่าเพิ่ง ฉันยังไม่ได้ยินเสียงเดินออกไป"เขากระซิบบอก ฉันชักมือกลับทันที

ผ่านไปสักพัก แกรกๆ แกรกๆ เสียงเดินดังขึ้นและค่อยๆหายไป จนความเงียบเข้ามาเยือน

"ออกไปได้ยัง"ฉันกระซิบถาม

"อืม"

ฉันเอือมมือไปเปิดประตู แกร๊ก แอ๊ดดดด

"มาหลบอยู่หลังฉันเร็ว"เขาบอกและจับมือฉันไว้

"นี่!!"

"เผื่อเกิดอะไรขึ้นฉันจะได้ช่วยทันไงยัยโง่ นี้ไม่ใช่เวลามาเต๊ะอั๋งกันหรอกนะ"

"ชิ"

เขามองซ้ายและขวาก่อนเดินออกไปและลากฉันตามหลังอย่างช้าๆ จนถึงห้องพักชาย

"ไปปลุกทุกคนเลย เธอไปปลุกฝั่งนั้นนะ"เขาบอก ฉันพยักหน้าเข้าใจและเงยมองหน้าเขา

"0_0"เฮ้ยยย ไม่นะ

"ฉันไม่ใช่ผีนะ ไม่ต้องทำหน้าตกใจขนานนั้นก็ได้"

"มะ..ไม้"

"รู้จักฉันด้วยเหรอ"

"...."รู้ยิ่งกว่ารู้อีก

"ไปปลุกได้แล้ว" หัวใจจะวายทำไมต้องเป็นเขาอะ คนที่ฉันพยายามจะหลีกเลี่ยงดันมาเจอซะได้ ฉันเริ่มปลุกจากคนแรกจนครบทุกคนบางคนตายังไม่เปิดเลย

"ตื่นๆ"ไม้ตะโกน

"อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวมันอีกหรอก"

"นี่มันห้องผู้ชายมันไม่เข้ามาหรอก มันจับแต่ผู้หญิง"

"นายรู้ได้ไงว่าจับแต่ผู้หญิงห้ะ!!"

"เพราะเธอมันโง่"

คำก็โง่สองคำก็โง่ ป้าบ!! ฉันตีเข้ากลางหลัง

"โอ๊ยย มันเจ็บนะยัยนี่"เอามือลูบหลัง

"สมน้ำหน้า" แสบๆคันๆสินะ

"ถ้าฉันไม่ชอบเธอ ฉันต่อยสลบไปนานแล้ว"

โหดร้ายT^T

"อะไรนะ" อ้าปากค้างง "แต่ฉันเกลียดนายเว้ยยย"

"ฉันไปทำอะไรให้เธอเกลียดหนักหนาห้ะ"

"เยอะแยะ ไอ้สันไม้หักทิ่มชักโครก!!!"

"เดี๋ยวนะ เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ"

"ไอ้สันไม้หักทิ่มชักโครก"

"อย่าบอกนะว่าเป็นเธอ"

"เออ จำได้แล้วเหรอไอ้สมองขี้เลื้อย"

"อีขม!!"

"เกลียดแก๊!!!"ฉันเข้าไปบีบคอไม้จนพี่ธีเข้ามาห้าม

"ปลุกพวกเรามาเพื่อดูคนทะเลาะกันเหรอเนี่ย"รุ่นพี่พูดทั้งๆที่ตายังลืมไม่ขึ้น

"เธอตายแน่ไอ้ขม บอกไอ้ต้ามาเก็บศพได้เลย"ชี้หน้า

"กลัวตายแหละ เข้ามาดิ เข้ามา"

"หยุดทั้งคู่เลย ปลุกพวกเรามาทำไมเนี่ย"พี่ปีสี่ถาม

"ผู้หญิงถูกจับตัวไป/ผู้หญิงถูกจับตัวไปแล้วค่ะ"เราพูดพร้อมกันก่อนจะหันมาแยกเขี้ยวใส่กัน

"เรื่องจริงดิ"อีกคนถาม

"ค่ะ"

วิ้งงงงงงงงงงงงงงงง เสียงลำโพงร้องดังจนแสบหู

"ยินดีต้อนรับสู่ Hunter Games"เสียงนี้มันช่างคุ้นจริงๆ

ไม่จริงใช่มั้ย เราทุกคนมองหน้ากัน

"ตอนนี้ทุกคนคงรู้แล้วสินะ ว่าผู้หญิงโดนจับตัวไป..."ฉันก็เป็นผู้หญิงนะเฟ้ย "เกมจะเริ่มในอีก10นาที เตรียมตัวให้พร้อม" วิ้งงงงงงงงง แสบหูโว้ยยยย เสียงเงียบไปแล้ว

"ฉันไม่เคยเล่นเกมนี้ เขาเล่นกันยังไง ใครรู้บ้าง"พี่ปีสี่ถาม ทุกคนกลับเงียบ

"หนูรู้ ตามหนูมา"ฉันเดินออกจากห้อง"โถ่เว้ย มองไม่เห็นในที่มืด"สบทอย่างหงุดหงิด นี่ถ้ามีแว่นนะ!

"เอาแว่นพี่ไปใส่ เพราะเธอคือความหวังเดียวของเรา"ฉันรับแว่นขึ้นมาใส่ ยังดีที่เห็น

"ยัยขมเธอเล่นมากี่ครั้งแล้ว"ไม้ถาม

"มันมีกี่ซีซั่นก็เท่านั้นแหละ"

"โห ตั้งหกเลยเหรอ"

"ใช่ ตอนนี้เราต้องหาไฟฉาย พวกเขาคงแอบไว้ที่ไหนสักไหนสักแห่ง ระวังนะกับดักมันเยอะ" พวกเราจึงเดินตามหาไฟฉายทั่วทุกทิศแต่กลับไม่เจอ

"บนต้นไม้ละ"ฉันถาม"ปีนไปดิ"ฉันใช้ไม้

"เออๆ"ไม้ปีนต้นไม้ได้สักพักก็ลงมาพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่หนึ่งใบ

"รับเร็วๆดิ หนัก"พี่ธีรีบเข้าไปรับกระเป๋ามา

ภายในกระเป๋ามีไฟฉาย3กระบอก ขวดน้ำ7ขวด และสมุดหนึ่งเล่ม

"สมุดอะไรอะ เปิดเร็วๆ"

"ภาษาญี่ปุ่นวะ อ่านไม่ออก"

"เอามาให้หนู" ฉันรับสมุดมาเปิดอ่าน "สมุดคู่มือ" เปิดหน้าถัดไป ลายมือคุ้นๆแหะ มันเหมือนรายมือฉันอะ "ภารกิจตามหาและไล่ล่า ช่วยชีวิตบุคคลที่สูญหาย เกมจะไม่มีการจบลงจนกว่าจะตามหาบุคคลสูญหายเจอ และการไล่ล่าจะเริ่มต้นขึ้นเมื่ออ่านข้อมูลนี้จบลง" ฉันปิดสมุดลงเมื่ออ่านจบ นี่มันรายมือฉันชัดๆๆYOY คุณย่าทำอะไรคะ!!!

ฟึ่บ แสงไฟสปอร์ตไลท์สว่างขึ้นตรงหน้าพวกเราจนต้องยกมือขึ้นมาปิด อ่า แสบตาชะมัด

"ถ้างั้นเราต้องหาพวกเธอใช่มั้ย"

"ใช่ หานะเรื่องง่าย"

"แสดงว่ามีเรื่องยากใช่มั้ย"

"แน่นอน เรื่องยากก็คือเราจะถูกล่า"

"น่ากลัวอะ"

"อ่าา หนูไม่เคยเล่นตอนกลางคืนด้วยสิ" เครียดจัด ปกติเกมนี้ต้องเล่นช่วงเช้าและเสร็จช่วงพระอาทิตย์ตกละขอบฟ้า

"ไม่เป็นไรนะ พวกพี่จะช่วยเอง" พี่ธีให้กำลังใจ

Hunter Games Start เสียงประกาศดังขึ้น พวกเรามองหน้ากันแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ เท้าสิบกว่าคู่กำลังเดินเข้าไปในป่าอย่างระมัดระวัง

"ปกติเกมนี้เราจะจับคู่กันเล่นนะ แต่ตอนนี้เราจับกลุ่มนะดีแล้ว ปลอดภัยดี" เดินเข้าไปในป่าเรื่อยๆ ยุงเยอะจังเลย

แกรก!

"ได้ยินเสียงอะไรมั้ย" เราทุกคนเงียบลองฟัง

แกรก แกรก ชัดเจนต้องเป็นใครคนใดคนหนึ่งแน่ แสงไฟสาดส่องไปทั่งป่า ฟึ่บ มีเงาวิ่งผ่านหน้าเราไปทางซ้ายมือ

"ระวังนะทุกคน"

ตึกๆๆๆ เสียงฝีเท้าเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

"อ๊ากกกก!!!"พวกเราหันไปทางด้านหลังทันทีเมื่อมีเสียงร้องดังขึ้น

"อยู่กันครบหรือเปล่า"ฉันถามอย่างกังวล

"ไอ้ชายหายไป"คนหนึ่งบอก

"บ้าฉิบ มันเร็วอย่างนี้เลยเหรอ"ไม้พูดอย่างหัวเสีย

"รีบๆหากันเถอะ"มีคนเสนอความคิด

"แล้วไอ้ชายอะ"

"เขาไม่เป็นไร แค่ออกจากเกมเท่านั้น"

"เหลือเท่าไหร่แล้ว"

"13"

"เกาะกลุ่มกันให้ดีๆละ"

"พี่ว่าหวานอยู่ตรงกลางดีกว่า"

ฉันขยับไปอยู่ตรงกลาง เราเริ่มออกเดินไปอีกครั้ง ความมืดยิ่งทำให้ความกลัวเริ่มแทรกซึมสู่สมอง ป่าอันเงียบสงบมีเพียงเสียงย่ำเท้าเท่านั้นที่ดังในความมืด ไฟฉายเพียง4กระบอกไม่สามารถทำให้สว่างมากนัก

สวบๆๆ เสียงเหมือนต้นไม้ถูกเขย่าทำให้พวกเราหยุดเดิน

"ข้างบนนั้น"แสงไฟส่องไปยังด้านบน มีผู้หญิงอยู่สองคนถูกมัดไว้บนต้นไม้

"รอแปบเดี๋ยวขึ้นไปช่วย"พี่ปีสามสองคนเดินไปช่วย

"เดี๋ยวก่อนค่ะ"ฉันร้องห้ามไว้ แต่ไม่ทันเสียแล้ว กลายเป็นว่าพี่เขาโดนกับดักที่เป็นตาข่ายดึงขึ้นไปห้อยอยู่บนต้นไม้แทน

"เหลือ11 ไปช่วยพวกเธอลงมาเร็ว"ฉันบอก

ไม้ปีนต้นไม้ขึ้นไปช่วยเธอสองคนลงมาคือปีหนึ่งสองคนได้สำเร็จ

"รอตรงนี้นะ เดี๋ยวมีคนมารับ"ฉันบอก

เธอทั้งสองพยักหน้ารับรู้ พวกเราจึงออกเดินต่อไป โอ๊ย ฉันจะบ้าตายแล้วเนี่ย ทำไมมันยุ่งยากขนานนี้ คุณย่านะคุณย่าทำกับหลานสาวคนนี้ได้ยังไง หนูกำลังสติแตกนะคะ หนูเหนื่อยจัง หนูจะร้องไห้แล้วนะ

โครมมมม

"เกือบไปแล้ว"พี่ธีที่เดินตามหลังฉันคว้าคอเสื้อได้ทันท่วงที ฉันมองไปยังข้างหน้าซึ่งมันเป็นหลุดลึกประมาณสองเมตรที่มีพี่ตกลงไปประมาณ5คน ฉันถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น โหดร้ายเกินไปแล้วนะ

"ไม่เป็นไรหวาน พี่ยังอยู่ตรงนี้นะ"พี่ธีกอดฉันเบาๆ

"ลุกขึ้นเร็วๆ ฉันอยากออกจากเกมบ้าๆนี่แล้ว กดดันชีวิตฉิบ!!"ไม้บ่น

"น้อง พวกเราต้องพึ่งน้องนะ สู้ๆ"แม้จะอยู่ในหลุมก็ยังให้กำลังใจฉัน

"ค่ะ"ฉันตอบรับก่อนจะลุกขึ้นยืนปาดคราบน้ำตาออกจากใบหน้า นี้ไม่ใช่เวลาที่แสดงความอ่อนแอออกมา ฉันต้องเข้มแข็ง ทุกคนพึ่งฉันอยู่

"เอาไงต่อดี"ตอนนี้เหลือคนไม่มากแล้วเพิ่งหาเจอแค่สองคนเองเหลืออีกตั้งสี่คนที่ต้องตามหา

"เดินต่อไปเรื่อยๆเดี๋ยวเจอแน่ เพราะนี้ไม่ใช่การแข่งขัน น่าจะเป็นการทดสอบอะไรสักอย่างแน่นอน"ฉันบอก

"เดินตามหลังพี่นะ"พี่ธีบอก

"มันไม่สำคัญนะ ด่านสี่คือผู้ล่าจะปรากฏตัว อาจต้องใช้กำลัง"

"สบายบรื้อ"ไม้พูดแบบชิลๆ หักนิ้วดังกร็อบๆ เราเดินลึกเข้าไปในป่าอีกครั้ง รู้สึกถึงความแปลกๆเข้ามาอีกแล้ว

"ปกป้องผู้หญิงไว้"ทุกคนล้อมฉันไว้เป็นวงกลม

"ข้างบน!!"ฉันตะโกนบอกเมื่อเห็นบางอย่างไหวๆบนกิ่งไม้

ฟึ่บๆๆ ชายสามคนกระโดดลงมาจากต้นไม้อย่างเท่ นี่ไม่ใช่เวลามาชมนะเว้ย และกรูเข้ามาทางพวกเราล้อมพวกเราไว้

"มันมาสามคนอย่าไปกลัว" พูดให้กำลังใจแต่พวกเขาเรียนการต่อสู้มานะเว้ย

ผลั่กๆ ผั๊วะๆ ตุ้บๆ

เสียงตะลุ่มบอลดังก้องป่าโดยมีฉันทำหน้าที่ถือไฟฉายให้ กรี๊ดดดดดดด อยากเข้าไปคลุกวงในกับพวกเขาจังเลย แต่ไม่สามารถทำได้T^T

"ยัยขม หนีไปเร็วๆ"ไม้ตะโกนออกมาจากวงในนั้น

"จะบ้าเหรอ ให้ฉันไปคนเดียวได้ไง"

"ไป!!"ไม้ตะโกนไล่ฉัน "พวกเราจะต้านไว้ก่อน ไปเร็วๆจะไม่ไหวแล้วนะ"

ฉันจำใจวิ่งฝ่าความมืดออกไป อีกใจนึงก็ห่วงพวกพี่เขา อีกใจก็ต้องชนะให้ได้เพื่อจะหลุดพ้นจากเกมนี้ เป็นไปได้ ยังไงพวกเรามีตั้งหกคนสู้พวกเขาสามคนไม่ได้เลยเหรอ ขนาดไม้ที่เก่งเรื่องอย่างว่ายังไม่สามารถล้มพวกเขาได้เลย แล้วฉันจะทำยังไงดี ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้วิ่งไปนานแค่ไหนแล้วรู้สึกว่าขากำลังจะหมดแรง

โครมมม ฉันสะดุดกับรากไม้กลิ้งลงไปยังเหวที่ไม่ลึกเท่าไหร่ก่อนจะชนกับต้นไม้

"อั๊ก!!"ความรู้สึกเจ็บแปลบเกิดขึ้นที่มือด้านซ้ายของฉัน อ่าา กลิ่นเหมือนสนิมแห้งลอยเข้าจมูกฉัน ฉันลุกขึ้นยืนสำรวจตัวเอง จุกแหะ น้ำเหนียวๆไหลหยดลงพื้นจนฉันรู้สึกได้ กิ่งไม้หักมันปักตรงฝ่ามือซ้ายของฉัน เริ่มเจ็บแล้วอะ

หัวก็เจ็บสงสัยจะแตกแน่

ชึบบ

"กรี้ดดดด" ดึงกิ่งไม้ออกจากมือก่อนจะทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดที่เริ่มจะคืบคลานเข้ามา

"ฮึกๆๆ"ฉันกัดฟันทนกับความเจ็บปวด ฉันต้องชนะให้ได้ ค่อยๆลุกขึ้นเดินต่อไปเรื่อยๆ นั้นมัน!! สังเกตเห็นบางอย่างอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่ฉันยืนอยู่ คนนิหรือว่าจะเป็นพวกผู้หญิงเหล่านั้นนะ

ทางด้านของไม้

บ้าฉิบ!! ทำไมพวกมันถึงทนอย่างนี้ เป็นควายหรือไงวะ นี้ขนาดเรารุมแล้วยังทำอะไรพวกมันไม่ได้เลย แฮ่กๆๆ ทุกคนเริ่มเหนื่อยจากการคลุกวงใน

กรี้ดดดดด เสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังแว่วมา ฉิบหายแล้ว ไม่น่าให้เธอไปคนเดียวเลย ถ้ายัยนั้นเป็นอะไรไปฉันจะรู้สึกอย่างไรนะ ลืมไปได้ไงนะว่ายัยนั้นมันเป็นผู้หญิงนี่หว่า ผมเริ่มถอยห่างจากการต่อสู้ตรงหน้าทันทีรีบตามหาเธอให้เร็วที่สุด

ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาฉันจะรับผิดชอบคนเดียว ผมวิ่งมาไกลพอสมควร เธอยืนอยู่ตรงนั้นนิ

ขวับ!!

"อย่าเพิ่งไป"ผมเอามือปิดปากเธอกลัวจะส่งเสียงดัง เธอพยักหน้ารับรู้ ผมจึงคลายมือออก

"คนอื่นละ"เธอถามอย่างอ่อนเพลีย

"เฮ้ ไปทำอะไรมา"ผมถามเมื่อเห็นคราบเลือดเกรอะกรังตรงใบหน้าเธอ

"ฉันล้ม"เริ่มอ่อนล้า

"อย่าเป็นอะไรนะ"

"เจ็บ"เธอยืนมือมาให้ผมดู

"โถเว้ย ฉันไม่น่าให้เธอมาคนเดียวเลย"ผมสบทอย่างหัวเสียเมื่อเห็นแผลฉีกขาดตรงฝ่ามือของเธอ

"ทำไงดี"เธอถาม ส่วนมือก็ชี้ไปทางหน้าพวกเรา มีผู้หญิงสี่คนถูกมัดติดกับต้นไม้ใหญ่ และมีผู้ชายยืนคุมอยู่สองคน

"ลุยเลย ไหวมั้ย"

"จะพยายาม"

เราลุกขึ้นพร้อมกันและตรงดิ่งไปยังต้นไม้ต้นนั้นทันที ด่านสุดท้ายแล้วสินะ ผมหยิบท่อนไม้ติดตัวมาด้วยเผื่อฝั่งนั้นมีอาวุธ เราค่อยๆย่องเข้าไปหาก่อนจะฟาดไปไม่หยั่งมือ เอาให้สลบคาตีน

"พอแล้ว"เธอร้องห้าม"โอ๊ยย"

ตอนนี้โกรธจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อเห็นว่าเธอถูกเหวี่ยงออกไปชนกับต้นไม้และแน่นิ่งไป ผมเข้าไปแลกหมัดกับมันที่ทำเธอ ไม่เคยโกรธอะไรมากขนาดนี้ ผมรัวหมัดไม่หยั้งและเหวี่ยงลงพื้นเตะซ้ำอีก ต้องเอาให้เละ

"พอแล้วๆ ไม้"เสียงห้ามปรามจากผู้หญิงทำให้รู้สึกตัว ผมหยุดการกระทำและเดินเซๆเข้าไปหาเธอ

"หวาน ตื่นๆ"เขย่าเธอเบา อ่าเจ็บชะมัด เช็ดเลือดที่มุมปาก

เธอลืมตามาอย่างช้าๆ

"โอ๊ยย ยังไม่ตายอีกเหรอวะ"ผมช่วยพยุงตัวเธอขึ้นมา

"ไหวนะ กลับบ้านกัน"ผมเดินไปแก้เชือกให้พวกเธอ

"อื้อ"

"ยังไม่จบ ต้องหาธงที่หน้าผาให้เจอ"พี่นาดาบอก

"ไม้ระวัง!!"ฉันตะโกนบอกไม้เมื่อมีคนกำลังจะลอบทำร้ายจากข้างหลัง

ผลั่ก ท่อนไม้ฟาดลงตรงกลางท้ายทอยของไม้

"ไม้" ฉันถลาเข้าไปรับ "อย่าเป็นอะไรนะ"

"ไปหาธง ทางนี้ฉันจัดการเอง"

"แต่.."

"ไปไงเล่า!!"

"หน้าผาไปทางไหนละ"ฉันหันไปถาม

"ทางนั้น"พี่นาดาชี้ไปทางด้านหลัง

ฉันออกตัววิ่งอีกครั้ง ถึงจะเป็นห่วงไม้แต่ฉันต้องทำภารกิจให้สำเร็จ

หน้าผา

ธงผืนสีแดงปักอยู่ริมหน้าผาโบกสะบัดด้วยแรงลม ขาฉันเริ่มก้าวไม่ออกแล้ว ฝืนอีกนิดสิหวาน ฉันพยายามลากเท้าตัวเองไปยังหน้าผา ธงอยู่ใกล้แค่เอื้อม

ขวับ ร่างของฉันถูกแรงดึงมาจากด้านหลังทำให้ถลาไปอย่างง่ายดาย คนที่อยู่ข้างหลังจับตัวให้หันไปทางเขา

"แอลลี่"น้ำเสียงบ่งบอกถึงความตกใจแบบสุดขีด

ก่อนที่ตาของฉันจะปิดลงภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นคือ

เซกิ ท่านมาอยู่ตรงนี้ได้ไง