Playing with Fire

Kabanata 8

KHEYIEN’S POV

"I hate you!" bulyaw ko sa kanya, punong-puno ng poot. Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko. Nakita ko ang pagtagis ng panga niya at ang pagputok ng mga ugat sa braso niya habang lalong humigpit ang kapit sa steering wheel. He stepped on the gas pedal like a madman. Pakiramdam ko ay lilipad na ang kotse sa sobrang bilis. Fear instantly attacked my chest.

"D-Derrick, you're going too fast! Putang*na, slow down!" sigaw ko pero parang wala siyang naririnig. Ang mga mata niya ay nakapako lang sa kalsada, madilim at puno ng panganib.

"Derrick, stop!" I closed my eyes tightly habang nakakapit nang mahigpit sa upuan. My eyes watered at hindi ko na napigilan ang pag-agos ng luha. Knowing his temper, alam kong sagad ang galit niya ngayon. He totally lost his sh*t.

"Stop." Iyon na lang ang nabulong ko sa gitna ng hikbi. Akala ko ay hindi niya ako papansinin pero pagkalipas ng ilang segundo, naramdaman ko ang marahas na pagpreno ng kotse hanggang sa tumigil kami sa gitna ng dilim. Isang malakas na mura ang kumawala sa kanya bago niya pinagsusuntok ang manibela.

"Argh!" Pagdilat ko, nakita ko siyang lumabas ng kotse at sumigaw na parang isang sugatang hayop sa gitna ng kawalan. He looked like a madman pulling his own hair.

Dahan-dahan akong lumabas ng kotse, nanginginig pa rin ang mga tuhod ko. Nakatalikod siya sa akin, ang malalapad niyang balikat ay tila pasan ang buong mundo. Ang katahimikan sa paligid namin ay nakakabingi at puno ng tensyon. Galit kong pinunasan ang mga luha ko. Confront-in ko na sana siya nang bigla siyang magsalita nang hindi lumingon.

"Hanggang kailan mo ba ako balak parusahan nang ganito?" His voice was raspy, basag na parang iiyak.

"I want to go back to the party," malamig kong sagot, pilit na itinatago ang panginginig ng boses ko. Humarap siya sa akin at halos manlambot ako sa nakita ko. His face was red, and those grey eyes...

they looked so vulnerable yet desperate.

"Answer me, mahal. Hanggang kailan? Hindi pa ba sapat ang tatlong taon na pangungulila ko sa'yo? Ganoon mo ba ako kagalit?"

I was taken aback. This high and mighty billionaire, ang kinatatakutang si Derrick Marasigan, ay mukhang basag na basag sa harap ko.

"I don't know what you're talking about. Ibalik mo na lang ako sa party. Wala akong panahon sa drama mo," matigas kong sabi. Akma na akong babalik sa loob ng kotse nang bigla niyang harangin ang daan ko. His large frame towered over me, and he gripped my shoulders with so much intensity.

"If you still hate me, tell me! Kung gusto mo akong saktan, go ahead! Hit me, curse me, do whatever you want! Huwag mo lang akong ituring na parang basura... na parang wala tayong pinagsamahan... dahil putang*na, mahal, sobrang sakit!" He shook me, his eyes burning with a mix of love and agony. "Hindi ako robot! May nararamdaman din ako! Alam mong ikaw lang ang buhay ko, pero tinalikuran mo ako!"

Nag-init ang dugo ko. "Gusto mo ng katotohanan? Fine! Hanggang ngayon, sinusuka ko ang mukha mo! Alam mo kung bakit ayaw kong bumalik? Dahil sa tuwing nakikita kita, naaalala ko lahat ng sakit! All the pain and sufferings that I’ve been through, ikaw ang dahilan!"

"I’ve been trying my best to move on! Sinubukan kong kalimutan ka! Pero heto ka na naman, parang peste na sumusulpot para guluhin ako! Sino ka ba para umasta na parang pag-aari mo ako?!"

"Sino ka para saktan si James nang ganoon?! At sino ka para pilitin akong sumama sa'yo?! You never changed! You're still the same arrogant, selfish jerk I know!"

Galit na ginulo ni Derrick ang buhok niya.

"Sino ako sa'yo?! Let me f*cking remind you na asawa mo pa rin ako!" he roared back. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi niya.

"Stop acting like you still have rights over me! Tapos na tayo, Derrick! Matagal na!"

Umiling siya, hindi alintana ang sakit ng sampal ko. "Hindi lang ikaw ang nawalan, Kheyien! Ako rin! Huwag mong sarilinin ang pagdurusa, dahil nadurog din ako! Pero imbes na ayusin natin ’to, mas pinili mong isisi lahat sa akin at iwan akong mag-isa sa impyerno!"

Sumikip ang dibdib ko. Memories of the past flashed back—the blood, the loss, the screams. Biglang bumalik ang lahat ng sakit na akala ko ay nabaon ko na. Hagulgol na ako sa harap niya, hindi ko na kayang magpanggap na matapang.

"I hate you... I hate you..." sigaw ko habang pinagsusuntok ang dibdib niya. My whole body was shaking in agony. Derrick didn't move; he just let me hit him until he finally pulled me into a crushing embrace.

"Shhh. Stop crying, mahal.” He kissed my forehead, and for a moment, I was too weak to resist. We were both crying, lost in a whirlpool of shared trauma.

Noong medyo kumalma na ako, pilit ko siyang itinulak. "Ibigay mo na lang ang gusto ko. Pirmahan mo na ang divorce papers para matapos na ’to."

"I'm sorry, mahal, pero hinding-hindi kita pakakawalan. You're my wife and nothing can change that. Alam kong nasasaktan ka pa rin, at ganoon din ako. Pinapatay ako ng guilt araw-araw, Kheyien. It’s slowly eating me away." He pounded his fist on his chest, right where his heart is.

Ang sakit sa mga mata niya ay hindi kayang ikubli. For the first time, I saw the raw, unfiltered Derrick.

"I need to go back," I said with an emotionless face. Tinalikuran ko siya at swerteng may dumaang taxi. Agad akong sumakay bago pa siya makahabol. Mula sa side mirror, nakita ko siyang naiwan sa gitna ng madilim na kalsada, mag-isa at talunan.

Imbes na umuwi, nagpahatid ako sa The Elite Vanguard club. I wanted to drown everything. I went straight to the bar and ordered the strongest drink they had. I needed to forget the pain, kahit panandalian lang.

After an hour, umiikot na ang paningin ko. Lasing na ako, pero ang sakit sa puso ko, nandoon pa rin. I ordered another glass, pero may kamay na humadlang sa akin.

"That's enough. You're drunk." Isang pamilyar na boses. Hindi ko na maaninag ang mukha niya sa sobrang kalasingan.

"P-Pakialam mo ba?! Akin na ’yan!" inis kong sabi, pero ininom niya ang alak ko.

"G*go ka ba?! Sino ka ba sa tingin mo?!"

Tatayo sana ako para awayin siya pero biglang nanghina ang mga tuhod ko. I lost my balance, but instead of hitting the floor, a pair of strong arms caught me. The scent... that intoxicating, manly scent... it was him.

"You're drunk. You should go to sleep." He scooped me up in his arms, bridal style. Masyado na akong lantá para lumaban, kaya ipinikit ko na lang ang mga mata ko habang nararamdaman ang init ng katawan niya.

Nagising ang ulirat ko nang maramdaman kong ibinaba niya ako sa isang malambot na kama. It was a familiar room. Panic crept within me, but it was quickly replaced by a different kind of heat.

"I n-need to go home," bulong ko.

"You're too drunk to go home," he whispered back, his voice low and sensual. Akma akong babangon nang hilahin niya ang bewang ko pabalik. Sa kakapalag ko, napadapa ako sa ibabaw niya. Our faces were inches apart.

His eyes were burning with desire. Dahan-dahan niyang hinaplos ang pisngi ko bago niya sinakop ang mga labi ko. It wasn't a gentle kiss—it was hungry, demanding, and full of years of longing.

I tried to push him away, pero nang palalimin niya ang halik at naramdaman ko ang dila niya na pilit pumapasok sa bibig ko, nawala lahat ng katinuan ko. I found myself kissing him back with the same intensity.

Nag-apoy ang buong katawan ko. We were like animals, tearing at each other's clothes. Noong kapwa na kami hubad, naramdaman ko ang init ng balat niya sa balat ko.

"D-Derrick..." ungol ko nang magsimulang bumaba ang mga halik niya sa leeg ko hanggang sa aking dibdib. He was worshipping my body, his hands roaming every curve, making me arch my back in pure pleasure.

It was wild, raw, and primal. Each touch felt like electricity. I wrapped my legs around his waist, pulling him closer, wanting more. He entered me with a low growl, and I screamed his name as he took me to the peak of ecstasy.