Elvan, kardeşinin halini halsiz ve yarı uykulu bir şekilde görürken dayanamadı.
“Ne dedi?”
Nehir “Boşver abla. Konuştu boş boş her zamanki gibi. Duymaya bile lüzum yok” diyerek konuyu kapamak istedi. Hasta haliyle üzülsün istemiyordu. Kendi nefret ediyordu ama ablası kıyımsızdı. Üzülüp kendini kahrederdi.
Ablası hala ona dik dik bakarken sonunda soluğunu bıraktı ve “Babam olacak o herif hastanedeymiş. Onu haber veriyor. Daha doğrusu” dedi. Ardından iki elini kaldırıp tırnak işareti yaparak “Daha doğrusu biz nasıl evlatmışız nasıl duymamışız babamızın durumunu neden orada değilmişiz diye carladı. Sanki çok babalık yapmış gibi.” dediğinde ofladı.
Biraz kendini zorlayıp oturan Elvan “Nesi varmış?” diye sordu. Nehir ablasına kızgın bakışlarla baksa da çok görmüyordu bazı şeyleri çü
