Nang makita ko ang determinasyon sa mukha ni Alana na indikasyon na hindi ko na mababago pa ang kaniyang desisyon, wala na akong nagawa pa kung hindi ang pumayag na sumama siya sa aking paglalakbay. Wala na akong nagawa pa kung hindi ang payagan siyang samahan ako sa paghahanap ng katotohanan – kahit na alam kong nakakatawang isipin na may alam siya ngunit ayaw lamang niyang magsalita.
Hindi ko na lang din ipinunto ang bagay na iyon at hinayaan siyang gawin ang kaniyang ninanais sapagkat alam ko na wala na rin naman akong magagawa kung hindi ang tumango at pagmasdan siya sa lahat ng kaniyang gagawin.
Alam ko na wala na akong magagawa pa kung hindi tanggapin na ang taong may alam tungkol sa aking nakaraan ay nandito sa aking tabi at tinutulungan akong hanapin ang katotohanan na para bang
