Sinubukan kong lampasan ang bawat araw ng hindi iniisip ang nangyari ng gabing iyon. That night when I thought everything would turn out to be fine, but then again, I was wrong. It turned out into a worst disaster. A nightmare.
Hindi ko alam kung paano ko nagagawang bumangon sa umaga, kumilos nang naaayon, kumain, magsalita, ngumiti at matulog sa gabi. Pero isang bagay lang ang hindi ko pa magawang kontrolin sa ngayon.
Ang pagpatak ng luha ko sa tuwing naaalala ang taong akala ko'y magiging akin, yun naman pala'y nakalaan na sa iba.
It's a matter of acceptance. Surely, I can accept everything that happened. Hindi nga lang ganun kadali tulad ng akala ng iba. Ang lakas kasi nagpagbagsak ko eh. Alam mo yung ang taas ng pangarap ko para sa aming dalawa. Two years from now
