[UN-SET] Unfriend สถานะเมีย

11.45 PM @LKR-Club Happy birthday to you , happy birthday to you , happy birthday happy birthday , happy birth...day to URO. แปะ แปะ แปะหลังจบเพลงอวยพรวันเกิดครบรอบยี่สิบแปดปีของ 'ยูโร' เพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว ฉัน ลูกหว้า ต่างก็พากันปรบมือพร้อมถือเค้กหน้าแยมส้มให้เพื่อนรักเป่า "เฮ้! เดี๋ยวดิ นายต้องอธิษฐานก่อน" ฉันรีบดึงเค้กถอยร่นกลับมาเมื่อเจ้าของงานวันเกิดไม่ยอมทำตามขั้นตอน "โอเคครับ ๆ" ยูโรรีบหลับตาอธิษฐานทันที "นายอธิษฐานว่าอะไรเหรอ" เมื่อเพื่อนรักลืมตาขึ้นฉันก็รีบถามอย่างอยากรู้ เพียะ!! แรงตีที่ต้นแขนระดับเบสิกของลูกหว้าทำฉันสูดปากราวกับเจ็บปวดแสนสาหัส "ใครให้ถามแบบนี้กันล่ะ เดี๋ยวคำอธิษฐานก็ไม่เป็นจริงหรอก" นี่ก็จริงจัง ฉันแค่อยากแกล้งยูโรเล่นก็แค่นั้นเอง "รู้แล้วค่าแม่ เอ้า เป่าสักทีสิเดี๋ยวเสียฤกษ์หมด" เจ้าของวันเกิดส่ายหน้าให้ฉันเล็กน้อยเพราะเริ่มพาลหน่อย ๆ ที่ยังไม่ได้แตะแอลกอฮอล์สักหยดตั้งแต่มาเหยียบคลับ "เย่ ๆ" เราสามคนปรบมือเมื่อเจ้าของวันเกิดทำครบทุกขั้นตอนแล้ว "นี่จ้ะของขวัญวันเกิด" ฉันยื่นกล่องขนาดเท่าฝ่ามือที่มีนาฬิกาข้อมือสีดำแบรนด์ดังที่นักแสดงฮอลลีวูดชอบสวมกันให้ยูโร "นาฬิกาอีกแล้ว" เพราะไม่ได้ห่อหุ้มอะไรคนรับไปเลยรู้โดยไม่ต้องเปิดกล่องออกยังไงล่ะ "ของฟรี จะเอาไม่เอา" ฉันแกล้งแหย่เล่น ๆ "ของฟรีนี่คือนาฬิกาเรือนนี้ได้มาฟรี ๆ หรือเพราะให้เราฟรีล่ะ" แหม รู้ทัน... "ก็ฟรีทั้งคู่มั้ยล่ะ" ฉันตอบแบบขอไปที นาฬิกาที่ให้ไปถึงจะเป็นของฟรีที่มีคนให้ฉันมาแต่มันก็แลกมาจากหยาดเหงื่อการถ่ายแบบให้แบรนด์นั้นนะ แบบนี้ก็เรียกของฟรีให้เสียคุณค่าไม่ได้ จริงเปล่า? "ส่วนนี่ ของหว้าจ้ะ" ลูกหว้ายื่นกล่องของขวัญสีฟรุ้งฟริ้งให้เจ้าของวันเกิด "ปีที่แล้วกล่องของขวัญสีฟ้าเพราะวันเกิดเราตรงกับวันศุกร์พอดี" ยูโรแอบแซว เราสามคนคบกันตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง ทุก ๆ ปี ลูกหว้ามักจะให้ของขวัญเพื่อนด้วยสีกล่องของขวัญประจำวันเกิดที่ตรงกับปีนั้น ๆ ทำให้ยูโรอดที่จะแซวเธอไม่ได้ "ทำไมอะ น่ารักดีออก"  ลูกหว้าอมยิ้มมองกล่องของขวัญของตัวเองในมือเพื่อน "ของหว้าค่อยไปแกะที่ห้อง มาๆ หิวแล้ว" ฉันรีบดึงทั้งสองคนออกมาจากการย้อนรำลึกถึงอดีตที่ผ่านมา ตอนนี้กระเพาะเริ่มประท้วงแล้ว เพราะพอถ่ายแบบเสร็จฉันก็ตรงดิ่งมางานวันเกิดเพื่อนรักที่จัดขึ้นที่ 'แอลเคอร์คลับ' คลับของเพื่อนในกลุ่มญาติสนิทฉันอีกที   "เอ้า! ชนแก้ว" ผ่านมาเกือบชั่วโมงได้ ฉันเริ่มจะรู้สึกมึนหัวแต่ก็ไม่ยอมวางแก้วของตัวเองสักที แถมยังไล่บี้คนอื่น ๆ ให้กระดกเหล้าตามอีกต่างหาก "พอได้แล้วแยม พรุ่งนี้มีงานถ่ายแบบแต่เช้าไม่ใช่เหรอ" ลูกหว้าแย่งแก้วในมือฉันไปวางไว้อีกทาง "หึย! อย่าขัดใจดิ!" นาน ๆ ทีฉันจะได้เมาเหมือนกับคนอื่นเขาบ้าง เพราะภาพลักษณ์การเป็นนางแบบดังมันทำให้ฉันเมาหัวราน้ำทุกวันไม่ได้ไง "เราว่าฟังหว้าพูดก็ดีเหมือนกัน" นายก็ขัดใจฉันอีกคนเหรอไอ้บ้ายูโร หมับ...กล้าขัดใจแม่ต้องเจอไม้นี้!! "ยูใจร้าย ยูไม่รักแยมแล้วใช่ป้ะถึงไม่เข้าข้างเค้าอ่า" ถึงจะเมาแต่ก็พอมีสติอยู่บ้าง ฉันเหลือบตามองยูโรที่ตอนนี้เหมือนสตั้นไปชั่วขณะ ใบหน้าเขาแดงจนเกือบจะเหมือนลูกมะเขือเทศ "เล่นแบบนี้ทุกที" รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นอย่างชอบใจไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ยูโรก็ไม่เคยชนะลูกอ้อนของแยมโรลคนนี้ได้ อิอิ "นายเนี่ยนะ" ฉันเห็นนะลูกหว้า เธอกำลังจะว่าเพื่อนรักฉันว่าอ่อนข้อให้ฉันอีกแล้วใช่ไหม งั้นเดี๋ยวเจอดี หมับ... "อื้อ ทำไรน่ะ" ไม่มีอะไรมากก็แค่หนีจากเพื่อนผู้ชาย มาซบอกตูม ๆ ของเพื่อนผู้หญิงอีกคน ก่อนจะเอื้อมมือไปขโมยบีบเต้างามเพื่อนรักเล่นเบา ๆ สองที "เตงงอนเค้าเหรอที่เค้ารักยูโรมากกว่า" เสียงฉันเริ่มจะยานคางอันนี้รู้ตัวเลย "แยม ทำอะไร คนมองแล้ว" ลูกหว้าพยายามหยุดฉันที่กกกอดเธอจนแนบแน่นป่านนี้คนอื่นคงคิดว่าฉันกับลูกหว้ากินกันเองแล้วมั้ง "ก็อ้อนไง อ้อนให้หายงอน" จุ๊บ!! มีแอบขโมยหอมแก้มเพื่อนรักคนนี้ด้วย คนอะไร แก้มห๊อมหอมมมม "แยม!!" ฉันหัวเราะคิก ๆ ที่เห็นลูกหว้าเขินจนหน้าแดงเป็นลูกตำลึง ก่อนที่จะเริ่มรู้สึกวิ้ง ๆ ที่หัว เหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่กลางอก ลามไล้ขึ้นมาจนจะจุกที่คอ "ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ" สงสัยเล่นเยอะไป ไอ้อาหารและน้ำเมาเลยอยากจะกลับออกมาทางเดิม "ไหวเหรอ หว้าไปเป็นเพื่อน" "..." ฉันรีบโบกมือห้าม สิ่งหนึ่งที่ฉันไม่ชอบคือการให้คนอื่นเห็นตัวเองเมาแล้วอ้วกแบบหมดสภาพ และลูกหว้าจะต้องไม่เห็นฉันในสภาพนั้นของวันนี้ "แน่ใจนะ" รู้ว่าเพื่อนเป็นห่วง แต่แยมโรลคนนี้อายมากเวลาให้คนอื่นเห็นตัวเองหมดสภาพ "ไหวอยู่แล้ว" ฉันทำมือโอเคให้เพื่อนในโต๊ะ ก่อนจะเดินลากสังขารไปเข้าห้องน้ำที่อยู่เกือบจะด้านหลังคลับทันที   ตุ้บ!! "เฮ้ย! เดินยังไงวะ" "อุบ อึก แหวะ.." "เชี่ย!!" อืม.. โล่งท้องแล้วแฮะ ว่าแต่ ทำไมฉันเดินถึงห้องน้ำเร็วจัง จำได้ว่าเพิ่งเลี้ยวซ้ายแล้วกำลังจะเลี้ยวซ้ายอีกทีดันถึงห้องน้ำเสียก่อนเลยรีบปลดปล่อยออกมา "ทำอะไรของเธอวะ แม่ง ทั้งเหม็น ทั้งเลอะ!" อา... เสียงใครแสบหูชะมัด พยายามหรี่ตามองก็มองไม่ชัดเพราะว่าตรงทางเดินนี้มันมืด "อืมมม หอมจัง" จู่ ๆ จมูกก็ได้กลิ่นอะไรบางอย่างโชยออกมาจากคนตรงหน้าจนต้องเอาใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ ใกล้อีก ใกล้...จนจมูกสัมผัสเนื้อผิวนุ่มลื่นที่น่าจะเป็นซอกคอ กลิ่นตรงนี้หอมมาก หอมคล้ายโรลออนที่ใครบางคนใช้ ใครบางคนที่ฉันรู้สึกคุ้นกลิ่นเมื่อนานมาแล้ว ใครบางคนที่อยู่ในความทรงจำฉันแต่นึกไม่ออก "อ่า ยัยบ้า จะข่มขืนฉันหรือไง" ทำไมเสียงเซ็กซี่จัง หมับ... ตุ้บ "อ๊ะ" จู่ ๆ รู้สึกเหมือนร่างกายลอยหวือจนสลับตำแหน่งกับอีกคนที่ฉันกำลังแทะเล็มเขาอยู่ "จะ 'เอา' แบบนี้ใช่มั้ย?" เขากำลังถามฉันอยู่หรือเปล่านะ "อื้อ" ไม่รู้เพราะฤทธิ์เหล้าหรือผีหื่นเข้าสิง มือบางถึงกับเอื้อมไปเกาะเกี่ยวท้ายทอยคนตรงหน้าไว้ ก่อนจะทำในสิ่งที่ไม่คาดคิดคือการประกบริมฝีปากตัวเองนาบกับริมฝีปากของใครอีกคน "อืม" ฉันได้ยินเสียงคำรามอย่างพึงพอใจดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ถูกฉันสัมผัส ความร้อนในโพรงปากจากการถูกอีกฝ่ายไล่ต้อนทำให้สติฉันเริ่มแตกกระเจิง จากเป็นผู้รุกในคราวแรกแปรเปลี่ยนเป็นถูกไล่ต้อนจนแข้งขาเริ่มอ่อนแรง ไม่อาจทานทนต่อฤทธิ์จูบแสนดูดดื่มนั้นจนต้องกอดรั้งรอบคอนั้นไว้แน่นกว่าเดิม "แยม อยู่ไหนน่ะ? เดินเร็วจังเลย อุ๊ย! ขอโทษค่ะ" เหมือนจะได้ยินเสียงใครสักคน เพื่อนฉัน? "เอ๊ะ! นั่นแยมนี่" อา ชัดเลย นั้นเสียงยัยลูกหว้านี่นา เธอตามฉันมาจนได้ "ค...คุณ คุณทำอะไรเพื่อนฉันคะ" จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนร่างกายถูกดึงรั้งอย่างแรงจนหลุดออกจากอ้อมกอดของอีกคน หมับ...ตุ้บ!! เมื่อไม่มีร่างหนานั้นประคองอยู่ฉันที่ถูกลูกหว้าดึงไปประชิดตัวเลยล้มพับกับพื้น "เดี๋ยว!" ตาที่ปรือมองเห็นเหมือนเงาลาง ๆ เคลื่อนไหวไกลออกห่างจึงรีบรั้งไว้ "จูบฉันแล้วจะทิ้งกันไปแบบนี้เหรอวะ?" ฉันเป็นประเภทเมาแล้วเก๋า ชอบพาลและอาละวาดไปทั่ว "เธออ่อยฉันก่อน" น้ำเสียงเรียบนิ่งฟังดูเย็นชาเอ่ยออกมาจนคนฟังอย่างฉันเจ็บจี๊ด ผู้ชายคนนั้นที่ฉันพยายามมองหน้าเขาเท่าไหร่ก็มองไม่ชัดเพราะความมืดมันบดบัง แล้วรู้อะไรไหม? พอหมอนั่นพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็เดินจากไปโดยไม่แคร์อะไรฉันที่นั่งพับเพียบอยู่กับพื้น "ไอ้เฮงซวย" ฉันสบถคำหยาบคายออกมาเบา ๆ ด้วยความคับแค้นใจ ฉัน 'แยมโรล' นางแบบดัง หุ่นเอ็กซ์ เซ็กระเบิด ผู้หญิงที่ผู้ชายทั้งโลกอยากเข้าใกล้ อยากจับตรวจภายใน แต่ถูกไอ้ผู้ชายที่ไหนไม่รู้ขโมยจูบแล้วเดินทิ้งไปอย่างไม่แคร์ "หว้า! เจอแยมยัง เฮ้ย! ทำไมไปนั่งกันอยู่ตรงนั้นล่ะ?" "ยู นายมาพอดีเลย ช่วยพยุงแยมลุกขึ้นที หว้าคนเดียวไม่ไหว" "ทำไมแยมไปนั่งอยู่กับพื้นแบบนั้นล่ะ” “แล้วนั่นทำไมถึงทำหน้าเหมือนโมโหใครมา" "อย่าเพิ่งถามเลย รีบพาแยมกลับคอนโดฯ กันก่อนดีกว่า" "แล้วเฮียราชย์ล่ะ" "ไม่ต้องไปห่วงรายนั้นหรอกนี่คลับเพื่อนเฮียเขานะ ไว้ขึ้นรถแล้วเดี๋ยวหว้าโทรบอกเฮียราชันย์เอง" "เค ๆ อึบ! ค่อย ๆ ลุกนะ ทำไมถึงเมามายขนาดนี้กันนะ" ฉันได้ยินบทสนทนาของเพื่อนสนิททั้งสองคนแต่เหมือนถูกสต๊าฟไว้ตั้งแต่ที่ ไอ้บ้านั่นมันหาว่าฉันอ่อยเขาแล้วก็เดินจากไป "ฝากไว้ก่อนเถอะ" พึมพำออกมาเบา ๆ อีกครั้งตอนที่ยูโรหิ้วปีกฉันออกมาจากแอลเคอร์คลับ ถึงจะเห็นหน้าหมอนั่นไม่ชัด แต่ฉันจำกลิ่นนั้นได้ดีกลิ่นที่หากได้สัมผัสอีกครั้งฉันต้องอัดหมอนั่นถูกตัวแน่ ๆ ฝากไว้ก่อนเถอะ ถ้าเจอกันอีกที แยมโรลคนนี้จะแก้แค้นให้เข็ดเลย!!