Samantala’y halos mamamatay sa inggit si Braedan na noo’y nakaupo sa sanga ng isang malaking puno sa di kalayuan sa loob ng bakuran ng mga Duarte. Mula sa kinalalagyan nila ni Claudiu ay kitang–kita nila ang mga kaganapan sa loob ng isa sa mga silid ng mansyon.
“Akalain mo, hanggang dito ba naman, nalamangan ka pa rin ng Gualtieri na iyan? Naunahan ka sa babaeng nagugustuhan mo.” nang-aasar na sabi ni Claudiu.
“Tumahimik ka o bubunutin ko ang mga pangil mo,” asik ni Braedan sa bampirang katabi.
“Ops! Alam kong nilalason ng inggit at panibugho ang puso mo at normal iyon sa ating mga bampira. Pero kay Draven mo dapat ituon ang galit mo, hindi sa akin,” tuloy pa rin sa pang-aasar si Claudiu.
“Tigilan mo na ang pang-aasar sa akin, Claudiu. Pasasaan ba at maiisahan ko rin ang Gualtieri
