ปานใจธารา

'ความแค้น คู่ การแก้แค้น นำมาซึ่งการเสียสละ แม้กระทั่ง ต้องลาจากคนรักที่เป็นทั้งชีวิตและหัวใจ และนี่คือผลลัพธ์ ของ ไฟแค้น ทิฐิ ตราบาปที่สองของผู้เป็นดั่งตะวันเฉิดฉาย' ซุ้มนั่งเล่นภายในมหาวิทยาลัย “อาทิตย์นี้เราไปดูหนังกัน...” ณีญา สาวร่างบางซึ่งตอนนี้กลายเป็นเน็ตไอดอลทางด้านการเสริมสวยด้านการแต่งหน้า เดินเข้ามาสวมกอดปันธาราซึ่งกำลังนั่งจดบางอย่างลงสมุดบันทึก มันคือนิยายเรื่องใหม่ของเธอ ซึ่งทำคู่กับนักร้องและนักเขียนนิยายชื่อดังอย่างภคินทร์ “ณี รายงานพิมพ์เสร็จแล้วเหรอ” คนถูกกอดถามขึ้นโดยไม่มองหน้า เพื่อย้ำให้เพื่อนสนิทนึกถึงงานเก่าที่เกือบไม่ทันเสร็จ จนคืนนั้นตัวเธอต้องรับสายยามเที่ยงคืนเพื่อตื่นมาช่วยพิมพ์เนื้อหาบางส่วน “อีกตั้งสองอาทิตย์แหนะปัน” “รอบก่อนอีกตั้งเดือน สรุป พิมพ์ส่งรวมเล่มคืนสุดท้าย” รฐาสำทับขึ้นเพราะเกือบทำเอารายงานกลุ่มล่มไม่เป็นท่า กับบทสุดท้ายซึ่งเป็นแค่สรุปไม่ถึงสิบแผ่น “แต่ปี 3 มานี้พวกเราก็วุ่นๆกันนี่นา นี่จนเทอมสองแล้ว ยังไม่ค่อยได้ไปดูหนังกันเลย” ใบหน้าเนียนถูไหล่เพื่อนที่เธอกำลังอ้อน คงลืมไปว่าคาบแป้งที่ใช้สีเนื้อนั้น มันได้พลาดเลอะเสื้อนักศึกษาของเพื่อนตนไปแล้ว “เอางี้ ถ้าไปดูหนังเสร็จ ณีต้องรีบพิมพ์งานเลยนะ” ใจอ่อนตามเคย รฐาส่ายหน้าไปมาพลางถอนหายใจเพราะปันธาราตามใจอีกแล้ว “ได้จ้า ฉันรักปันที่สุดเลย...” ว่าแล้วพลันซุกไปยังผมลอนยาวของเพื่อนเมื่อได้ดั่งใจ “กลุ่มเราตกลงใครทำพาวเวอร์พอยท์” เสียงทุ้มเข้มของสองชายหนุ่มเดินเข้ามาด้านหลังพลางวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ เตชิน กีฑา หนุ่มหน้าตี๋เกาหลีเรียกโอปป้า สมาชิกผู้ร่วมเรียนฝ่าฟันด้วยกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง “ต้องให้เนื้อหาเสร็จก่อน แล้วพิมพ์กันหรือยังคะคุณชาย...” แล้วนี่ก็เป็นอีกสองหน่อซึ่งทำให้ปันธาราและรฐาต้องกุมขมับ กีฑาน่ะไม่เท่าไรแต่เตชินคือขั้นหนักสุด “ฉันจะส่งให้เธออาทิตย์หน้าเลย แม่นักเขียน...” เตชินตบโต๊ะพูดอย่างตั้งมั่น ขณะที่กีฑายิ้มบางๆ “ถ้าพูดโกหก ปันจะนำเสนอหน้าห้องยาวๆเลย” “น่ากลัวจริงๆ...” อีกฝ่ายใช้มือโอบไหล่พลางกระดิกตัวสั่นแสดงท่าทางกลัว ปันธาราที่หมั่นไส้หยิบไม้บรรทัดได้จะคว้าตีอีกฝ่ายก็พลันวิ่งหนีจนเธอต้องวิ่งออกมาเอาสักป้าบ “เตชินนี่ก็ชอบโดนปันตี สงสัยไม่โดนจะนอนไม่หลับ” “ฉันก็ว่างั้น...” “ทำอะไรกันอยู่ครับ...” น้ำเสียงนุ่มละมุนทักขึ้น ทำให้คนทั้งกลุ่มในซุ้มหันไปมองร่างสูงสมส่วน เจ้าของเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อน นายแบบและนักแสดงเจ้าบทบาทมาดขรึมที่ใครๆต่างรู้จักชื่อเสียงของเขา ผู้ซึ่งคอยแวะเวียนมาดูแลตั้งแต่ปันธาราเข้าเรียนมหาวิทยาลัย “ฮั่นแน่ แฟนใครมารับเอ่ย” ณีญายังคงแซวตามเคยเหมือนในทุกวันที่ผ่านๆมา และตะโกนให้คนกำลังไล่เพื่อนชายในกลุ่มได้ยิน “ปัน...” เพียงเสียงเรียกนั้นก็ทำเอาเธอหยุดชะงักมือที่กำลังจะง้างตีเตชิน “พี่เหม...” เธอยิ้มแห้งพร้อมหยุดมือไม้ และเท้าที่วิ่งอย่างไวว่อง เหมันต์ไม่ชอบให้เธอวิ่งไล่กวดเล่นกับเพื่อนเท่าไร เพราะกลัวจะล้มจากนิสัยซุ่มซ่ามจนบาดเจ็บ “อาทิตย์นี้มีออกรายการ ถ้าล้มเข่าเป็นแผลขึ้นมาคงแย่น่าดู” น้ำเสียงนั่นแซะผสมความเป็นห่วง ถึงผู้อื่นฟังดูเป็นความอาทรแต่มีหรือเธอผู้ใช้ชีวิตกับผู้ปกครองคนนี้มาจนจะสามปี จะไม่รู้ว่านั้นคือการถากถางเล็กๆ “รองพื้นช่วยได้ค่ะ ปันมีเพื่อนเป็นถึงบิวตี้บล็อกเกอร์นะคะ จะรอยสิว รอยแผล อะไรก็ตามที่จะโผล่ออกกล้องปรึกษาได้เลยทันที” ปันธาราชมเพื่อนที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่นขึ้น เพราะอย่างน้อยๆ เหมันต์ก็เคยช่วยสนับสนุน โดยการให้ณีญาเป็นช่างแต่งหน้าให้กับนางแบบในบริษัทโกลด์เกรซ ค่ายผลิตละครโทรทัศน์ แถมยังเป็นกลุ่มจัดหานักแสดง นายแบบ นางแบบ ที่ตอนนี้น้องชายของพ่อเขาดูแลเต็มตัวไปแล้วจากเคยเป็นเพียงรองประธาน “เดี๋ยวพวกเรากลับก่อนนะคะ... ณีญาหยิบกระเป๋าของปันธาราด้วยท่าทางจัดแจง แกล้งผลักเจ้าตัวไปปะทะร่างสูงของเหมันต์ผู้พร้อมกางแขนจะรับตลอดเวลา... กระเป๋าค่ะพี่เหม กลับแล้วนะปัน...” ปันธาราทำได้เพียงมองเขม่นน้อยกับท่าทีของณีญาที่ชอบกระทำแบบนี้อยู่เรื่อย ใช่ เพื่อนสนิทของเธอคนนี้เคยบอกว่า ไม่จำเป็นต้องรอกับความรักอันหายไปโดยไร้การติดต่อ เพราะหากคนคนนั้นรักเธอจริงๆ เขาคงทนไม่ได้ที่จะไม่ได้ยินเสียงเธอทั้งที่ห่างไกลกันขนาดนี้ ณีญายังตบท้ายว่าผิดหวังในตัวของสุริยะมาก ทั้งที่เคยคิดว่าชายหนุ่มผู้เป็นศิลปินในดวงใจนั้น คือผู้ชายที่ใครๆคงต่างพากันอิจฉาแม้จะไม่ได้รับรู้ว่าปันธาราคือคนรักของเขาจริงๆ แต่เธอรู้ในความสัมพันธ์ของเพื่อนสนิท เห็นการกระทำของสุริยะตลอดว่าชายหนุ่มดูแลปันธาราดียิ่งกว่าไข่ในหิน แต่ที่ไม่เข้าใจคือ เหตุใดจึงกระทำตัวเหมือนทิ้งคนรักตน ซ้ำยังง่ายดายเพียงไม่กี่เดือน ซึ่งเหมันต์คือผู้ดูแลมาตลอดระยะเวลาเกือบสามปีในอีกไม่กี่เดือนนับจากสุริยะจากไป สายตาที่ชายหนุ่มมองปันธารา เพื่อนในกลุ่มต่างรู้ เพราะงั้นหากความสัมพันธ์จะขยับ มันก็ไม่ได้ผิดหรือเป็นการทรยศ... ถึงเวลาเข้าห้องหัวค่ำ เหมันต์ยืนส่งปันธาราพร้อมบอกราตรีสวัสดิ์แถมการลูบหัวเบาๆอย่างเคย อย่างที่ทำมาตลอด หญิงสาวโซเซเข้าห้องพร้อมอ้าปากหาวหย่อนตัวลงโซฟาใหญ่ ก่อนจะคว้าหมีซึ่งเป็นของขวัญวันเกิดของเหมันต์ที่เธอวางไว้บนโซฟาขึ้นมาก่ายกอด และต้องสะดุ้งขึ้น วันนี้มีรายการสำคัญของต่างประเทศที่เธอต้องดู แม้ว่าจะฟังแทบไม่ออกก็ตามที