Mahinur Yine her zamanki gibi tüm hamaratlığım üzerimdeydi, kahvaltı sofrasını bir sanat eseri gibi donatmıştım. Bazen kendi kendime düşünmeden edemiyordum; ben olmasam bu koca konağın hali ne olurdu? Herhalde herkes açlıktan ya da sıkıntıdan birbirini yerdi. Kendimle ne kadar gurur duysam azdı. Bu insanların hayatına hem lezzet hem de aksiyon katan tek kişi bendim. İyi ki vardım, iyi ki bu evdeydim! Üzerimdeki önlüğe yemek kokuları sinmişti, yorgunluktan dizlerim titriyordu ama her şeyi tam kıvamında hazırlamanın verdiği o haklı gururla yukarı çıktım. Reyhan Hanım ve Sultan Hanım’ı kahvaltıya çağırmak için kapılarını çaldım. Hem sofra kuruyor hem de konaktakileri adeta bir protokol üyesi gibi tek tek davet ediyordum. Kendi kendime söz verdim; ileride kendi evimin hanımı olduğumda, be

