The Professor I Shouldn't Love "Sir, Bawal Po Kayo"

"Bes! May balita ako may bago raw tayong professor, at ang chika? Gwapo daw! Aray, kinikilig na ako!" bulalas ni Mika, habang todo turo pa si Ma'am sa harap. "Wala akong oras sa ganyan, Mika. Alam mo naman ako. At isa pa, kahit sampung bagong prof pa 'yan, wala akong pake," malamig kong sagot habang nakapangalumbaba. "Grabe ka bes, sobrang damot mo sa kilig! Dati kiligera ka rin naman, ngayon parang wala ka nang pake sa mundo. Pero promise, iba 'to. Yung bagong prof natin? Siguradong mahuhulog ka—ang lakas maka-heartthrob!" "Pwede ba? Tumigil ka na sa kakadaldal mo. Kapag napagalitan tayo ni Ma'am, ikaw talaga ang sisingilin ko!" banta ko habang pinipigilan ang inis. "Ay, galit yarn? Hmp, aminin mo lang kasi, curious ka rin!" "Che!" wiyahin ko habang tumingin nan si Ma'am sa harap na parang laging galit kahit walang ginagawa. "Okay, class dismissed," sabi ni Ma'am sabay labas ng silid. "Bes! Excited na ako, swear!" kinikilig na naman si Mika. "Excited saan? Kanina pa kita pinipigilan. Kung kinikilig ka, wag mo akong pinapalo-palo, baka paluin din kita!" "Sorry na, bes! Gusto ko lang talagang makita yung bagong guro natin." "Ang tagal ng next subject. Inaantok na ako." "Tulog ka na lang muna d'yan, bes. Gisingin na lang kita pag andiyan na si sir." Pikit agad ako, pinatong ang ulo sa armrest ng desk. Sa kabilang banda. Habang papalapit na si Professor Liam Cortez, 24 anyos, sa silid, halos mapuno ang hallway sa hiyawan. Tila artista ang dating niya: matangkad, maputi, matangos ang ilong, at seryoso ang aura. Pero kahit ganun ang eksena, wala siyang pakialam. Diretso lang siya, parang walang naririnig. Pagpasok niya sa room, agad siyang nagsalita. Bumaba kayo lahat. malamig niyang utos. Walang ngiti, walang emosyon. Bumaba kayo lahat. Bente kwatro. Ako ang magiging English teacher ninyo." Tahimik ang buong klase. Magsimula tayo sa pagpapakilala. Isa-isa kayong tumayo at magpakilala sa harap." Unang tinuro niya si Elly, kaya agad itong tumayo. "Hi everyone, ako si Elly Santiago, 22 years old." Isa-isang sumunod ang iba. Hanggang kay Zeke… "Hi classmates! Ako si Zeke Dela Cruz, pero puwede niyo akong tawaging Zekelyn! Charot! 22 na rin ako!" Naka-pose at taas kilay kami. Partner na ang klase, pero si Prof. Liam? Wala ring reaksyon. "You may sit," malamig na sabi niya. "Next," utos muli ng guro. Pero walang tumayo. Tulog pa rin si Raya, nakasubsob sa desk. Kasi di ginising ni Zeke natulala kasi sa guwapo ni sir. Lumapit na si Prof. Liam, at bigla niyang sinipa ang desk ni Raya. Pak! Nagulat ang whole class, at bigla ring napabangon si Raya. "Sino'ng nagsabing puwede kang matulog sa klase ko?!" galit na sinigaw ng sir. "Pasensya na po, sir," masupil niyang sagot, hawak ang dibdib sa gulat. "GET OUT." Hindi na nakaimik si Raya. Tumayo siya at lumabas ng silid. Bago siya lumabas, sinulyapan niya si Zeke ng masama, pero nakangiti lang ito at nag-peace sign pa. RAYA'S POV Nasa likod ako ng building ngayon, nakaupo sa damuhan, naka-earphones, at nagbabasa sa w*****d. Masama ang loob ko. "Hoy bes, umiiyak ka ba?" tanong ni Zeke na biglang lumitaw sa likod ko. Agad kong pinunasan ang luha at hinarap siya. "Syempre iiyak ako! Sabi mo gisingin mo ako, di mo naman ginawa. Nahulog tuloy ako sa kahihiyan dahil dun sa pangit na prof mo!" "Haha, sorry na, bes! Natulala lang kasi ako sa mukha ni sir, eh!" "Pas, naalala mo pa yung itsura niya kaysa sa best friend mong natutulog! Ang kapal mo." "Talaga naman, sorry. Promise, hindi na mauulit." "Talagang hindi na dapat maulit. Kasi pag naulit pa, hindi na 'sorry' ang matatanggap mo." Sabay balik ko sa pagbabasa, music, at silent treatment mode on. LIAM'S POV Nasa office ng faculty ako ngayon, nakaupo sa harap ng laptop. Pero kahit anong gawin ko, ang naiisip ko pa rin ay 'yung babaeng natutulog kanina sa klase. Siya lang ang naiisip ko. "Hindi pwede 'to," sabi ko sa sarili ko. "Trabaho ang pinunta mo rito, hindi babae." Pero pumila siya, eh. Hindi ko maripaliwanag. Daming nakilala akong babae, pero mayroon kakaibang siya. "Sir, tinitatawag ka ng principal." Tumayo naman ako diretso. Wala na sa bokabularyo ko ang tumatanong kung bakit. Pagpasok ko sa opisina. "Anak," baalita ni Principal, oo, tatay ko siya. "Bago ka pa lang dito, pinapagalitan mo na agad ang estudyante? Maiging ka lang, baka pagod lang 'yon. Iwasan mong matunaw ng damdamin agad." "Tutulungan siya sa klase ko, Dad. Hindi pwede 'yon palampasin," malamig na sagot ko. "Huwag mo nang ulitin. Tandaan mo, guro ka, hindi sundalo." "Fine." Lumabas na ako ng opisina. Bumalik sa desk. Vacant pa rin ang schedule ko. Pero anong ginawa ko man, siya pa rin ang laman ng utak ko. Another day, another issue. Haystt. Nandito na naman ako sa work sa diner. Pagod na body, pero laban lang. "Oh, Raya! Buti dumating ka na. Ang daming customers ngayon, magbihis ka na agad!" bungad ni Boss. Si, Boss? Mabait. Hindi gaya ng dati kong mga amo na konting late lang, tanggal agad. Dito, nauunawaan nila na tao ka rin, hindi makina. "Sige po, Boss." Diresto agad ako sa CR para magbihis. Pagbalik ko. “Raya, ikaw na sa dulong table. Tanungin mo 'yung order ng lalaking nakaupo dun,” utos ni Haine, ka-trabaho ko. Mabait din siya medyo baliw pero nakakagaan ng araw. “Eh ikaw na, taga-hatid ka lang naman.” “May inaasikaso pa ako. Please, dalhin mo na rin ‘tong menu.” Fine. Tinanggap ko ang menu at lumapit sa dulong table. Hindi ko masyado makita ang mukha ng customer. Naka-cap, nakayuko. Parang ayaw makilala. Sus, pa-mysterious ka pa. “Good morning, sir. What’s your order? ”Tanong ko habang inaabot ang menu. Tumango siya at tumingin sa akin. SHIT.* Si, Professor Liam Cortez. Ang taong sumigaw sa’kin at nagpa-“GET OUT! ” sa klase. Tumaas agad ang kilay ko. Uminit ang ulo ko. Kung hindi lang siya customer at guro, malamang nasabuyan ko na siya ng tubig sa inis. “Here’s the menu, sir,” pilit kong kalmado ang boses. Kalma, Raya. Hindi mo to turf. “Wine,” malamig niyang sagot. "Yun lang po ba, sir?" "Yeah." Umalis na ako agad. Ayokong masira ang shift ko sa mukha ng taong 'to. Habang papunta ako pabalik para ihatid ang order niya, may biglang dumumog sa akin. Nabitawan ko ang tray, tumilapon ang wine. "Ay, sorry!" sabi ng babae. Pagtingin ko, wow, si Trina, ex-best friend ko. At dating kumabit sa ex ko. "Sorry ha, thought ko trapo 'yang suot mo kaya di ako nag-ingat," pang-asar kong sabi. "Excuse me? Alam mo ba kung magkano itong suot ko? 2 million 'to. Baka gusto mong bayaran sa loob ng dalawang araw, kung hindi, hello police!" "Two million? Girl, nakita ko pa 'yang dress mo sa ukay-ukay sa may kanto. 200 lang. Gusto ko nga sana bilhin, kaso baka mapagkamalan akong kawawa. Ikaw pala nakabili." Napatataas niya ang kamay para sampalin ako, pero agad ko siyang naunahan. PAK! Ako ang sumampal. "How dare you?! Hindi ka pwedeng manakit ng basta-basta. Hindi mo ko kayang tapatan." "What's going on here, Raya?" Boss. Nasa likod ko na pala. "Sorry po, Boss. Nasagi lang ako ng isang epal at sumobra na." "Ma'am, sorry na po. Stress lang tauhan ko. Sorry po talaga," said Boss while pulling me with Haine towards the kitchen. KITCHEN "Raya, alam mong mali 'yon, diba? Pwede tayong isara pag may reklamo." "Sorry po, Boss. Hindi na po mauulit." "Umuwi ka na muna. Magpahinga ka. Baka pagod ka lang talaga." "Thank you po. Pasensya na ulit." LIAM'S POV Sa sulok ako ng diner, nakaupo, pinapanood ang eksena. Siya pa rin. Raya. Ang estudyanteng pinagalitan ko noong unang araw. Ang babaeng walang pake sa mundo. But now… ibang klase sya. Palaban. Hindi tulad ng ibang student na tahimik lang. May kung anong kiliti sa dibdib ko habang pinapanood ko siyang buweltahan 'yung babaeng sumigaw sa kanya. That's the girl I yelled at? Tsk. May tapang pala. Gusto ko 'yon. Pagbalik ko sa faculty office, hindi ko siya maalis sa isip. SA CAMPUS – GABI Papasok ako sa gate, sabay may narinig akong sigaw. "Arayyyy!" Naghanap ako kung sino. Dun ko siya nakita. Si Raya. Nadapa, siguro dahil sa dami ng taong humaharang sa daan. May lalaking student na agad lumapit sa kanya. Tinulungan siyang tumayo. "Okay ka lang?" tanong ng lalaki. "Okay lang. Thank you," sagot niya, pilit ngumiti. "May sugat ka. Gusto mo, gamutin ko?" Tangina. 'Wag kang galante diyan, bro. "RAYA SARMIENTO, GO TO MY OFFICE. NOW!" Tahimik ang paligid. Tumingin siya sa akin. "Wala naman po akong kasalanan, sir." "I said, now." Summoned siya. Yuko lang habang naglalakad. Hindi ko siya tinigilan hanggang sa makarating kami sa faculty office. FACULTY OFFICE "Sir, sorry kung 'di ko po na-deliver 'yung order n'yo kanina sa resto. Nadumog lang po kasi ako. Sorry talaga." "Ka-flor mo ba ako?" "Ah, kayo po, sir." "Look at me." Umiling siya. "Sabi kong tingnan mo ako." Pinilit niya ang sarili. Dahan-dahang tumingin. "Sino 'yung lalaking tumulong sa'yo?" "Di ko po siya kilala. Bago lang siya sa campus, I think." "Bakit ka nakikipag-usap sa ibang lalaki?" "Excuse me? Sir, tinulungan lang po ako. Anong problema don?" "Malaki, sa akin." "Sir, hindi n'yo naman ako pagmamay-ari." "Hindi pa. Pero malapit na." "What?!" "Kung ayaw mong bumagsak sa klase ko, umiwas ka sa ibang lalaki." "Wow. Ang kapal n'yo. Sino ba kayo?!" Tumayo ako. Hinanap ang picture frame sa desk. Pinakita ko. "Ako lang naman ang anak ng principal at owner ng school." "Edi, wow. In fairness, pogi si Principal. Di tulad ng anak niya. Pangit na nga ugali, mas pangit pa ang muka. Bye." Lumakad siyang palabas. Nope. Hinila ko siya. Dikit siya sa pader. Lapit ako sa mukha niya. "Anong sabi mo?" "Sabi ko, ang pogi ni Principal." HMM. Hinalikan ko siya. Strawberry. Sh*t. "Lasang candy," bulong ko, nakangiti. "Bastos ka! Hayop! First kiss ko 'yon!" PAK! Hinalikan ko ulit. PAK! "Hayop! Gusto ko ibigay 'yon sa taong mamahalin ako!" "Eh, 'di ako na 'yon." "CHE! Bastos!" Tumakbo siyang palabas. Cute mo, tangina. "Darling, yang mukha mo, unggoy!" sigaw niya. Tumawa ako. Sa wakas… first kiss, check. Next? Well, secret, muna 'yon."