SA ANINO NG KABUNDUKAN

KABANATA 1 Nagsimula ang lahat sa isang hapon na tila nagbabadya ng masama. Ang langit ay unti-unting nagkulay abo, at ang hangin sa kabundukan ay lumalamig at humahampas nang mas malakas kaysa sa nakagawian. Sa loob ng helikopter na mabilis na tumatahak sa pagitan ng matataas na bundok, tahimik na nakaupo si Draven. Nakasandal siya sa gilid habang ang mga mata ay nakapikit, ngunit ang kanyang isip ay gising at maingat. Katabi niya ang taong matagal na niyang kasama — si Rico, ang taong tinuring niyang higit pa sa kapatid. "Malapit na tayo," wika ni Rico, ngunit may tono sa kanyang tinig na hindi napansin ni Draven hanggang sa huli na ang lahat. Isang malakas na kalabog ang yumanig sa buong sasakyan. Mula sa makina ay may lumabas na usok at apoy. Nawalan ito ng balanse at nagsimulang bumulusok pababa. Sa gitna ng kaguluhan, habang naghahanap ng paraan upang makaligtas, naramdaman ni Draven ang malakas na tulak sa kanyang balikat. Bago pa man siya makalingon, nakita niya ang malamig at walang pakiramdam na tingin ni Rico. "Paalam, Draven. May ibang naghihintay sa pwesto mo," bulong nito bago tuluyang natabunan ng usok. Nahulog si Draven mula sa bumubulusok na sasakyan. Dumaan siya sa matitigas na sanga ng mga punong kahoy na nagpabagal sa kanyang pagbagsak ngunit nagdulot ng malalalim na hiwa sa buong katawan. Sa huli, tumama ang kanyang tagiliran sa isang malaking bato at dumulas pababa sa makapal na damuhan hanggang sa tumigil siya sa paanan ng isang puno. Ang huling narinig niya bago mawalan ng malay ay ang matunog na pagsabog ng helikopter sa malayo, na tila nagsisilbing libingan ng lahat ng alam niyang katotohanan. Sa kabilang ibayo, sa isang maliit na bahay na gawa sa kahoy at kugon na nakatayo sa patag na bahagi ng bundok, nag-aayos naman si Amara ng mga gamot na nakuha nila kanina sa gubat. Kasama niya ang kanyang matandang lola na nagpapahinga na sa loob dahil sa pananakit ng katawan dulot ng paparating na ulan. Nang marinig niya ang malakas na ugong na sinundan ng pagsabog, napatigil siya at tumingala sa langit. Nakita niya ang usok na tumataas sa kabilang bundok, ilang kilometro lamang ang layo. Alam niyang walang nakatira doon, at ang daan patungo roon ay matarik at mapanganib lalo na't madilim na. Ngunit hindi niya kayang isipin na maaaring may taong nangangailangan ng tulong at siya ay nananatili lamang sa loob ng bahay. Kumuha siya ng parol, binalot ang sarili sa makapal na damit, at iniwan ang liham para sa kanyang lola kung sakaling matagalan siya. Ang paglalakad ay matagal at mahirap. Ang mga damo ay matataas at ang lupa ay madulas dahil sa nagsisimula nang pagpatak ng ulan. Ngunit hindi siya tumigil. Nang marating niya ang lugar kung saan nagmula ang pagsabog, nakita niya ang mga bahagi ng nasirang sasakyan na natabunan na ng mga puno at bato. Walang nakikita na buhay sa paligid, ngunit patuloy pa rin siya sa paghahanap hanggang sa may makita siyang nakahandusay sa malayo. Isang lalaki. Nakadapa, nababalot ng putik at dugo na unti-unti nang hinuhugasan ng ulan. Lumapit siya agad at dahan-dahang itinagilid ang katawan nito. Kahit magulo at marumi ang mukha, makikita ang katangian ng isang taong hindi sanay sa pagpapakumbaba. Ngunit sa sandaling iyon, siya ay walang kalaban-laban. Hinawakan ni Amara ang pulso nito — mahina ngunit tumitibok pa rin. Buhay pa siya. "Kuya... kakayanin niyo po ba?" bulong niya habang pilit na inaayos ang posisyon ng katawan nito upang hindi sumama ang kanyang mga nabaling buto. Alam niyang hindi niya ito kayang iwan doon. Kung hindi siya dadalhin sa ligtas na lugar, mamatay ito sa lamig, sa pagdurugo, o kung may ibang naghahanap sa kanya ay baka hindi na ito makita pang buhay. Kahit mabigat at halos kalahati lamang ng lakas ang nagagamit niya, pilit niyang isinukbit ang braso ng lalaki sa kanyang balikat at dahan-dahang tumahak pabalik sa kanilang tahanan. Sa bawat hakbang ay tila hinihila pababa ang kanyang sariling katawan, at ang pawis at ulan ay magkahalong tumutulo sa kanyang mukha. Ngunit sa bawat pagkakataong akala niya ay hindi na niya kaya, tinitingnan niya ang lalaking halos nakasandal na sa kanya at sinasabi sa sarili: "May pamilya siyang naghihintay. Hindi ko siya pwedeng hayaang mawala." Nang makarating sila sa bahay ay halos wala na siyang lakas, ngunit hindi siya nagpahinga. Inihiga niya ito sa sarili niyang higaan, tinanggal ang maruruming damit, at sinuri ang mga sugat. May mga malalalim na hiwa, pasa sa buong katawan, at tila may nabaling buto sa braso at tadyang. Gamit ang mga natutunan niya sa kanyang lola, nilinis niya ang mga sugat gamit ang pinakuluang tubig at dahon ng bayabas upang maiwasan ang impeksyon. Binalutan niya nang maingat ang mga ito ng malinis na telang gawa sa bulak. Inihanda niya ang sabaw ng luya at mais, at dahan-dahang ipinain ito sa bibig ng lalaki habang mahina pa ang paghinga. Tumagal ang gabi sa pagbabantay. Kapag tumataas ang lagnat nito ay pinupunasan niya ng basang tela ang noo at braso. Kapag nanginginig sa lamig ay dinadagdagan niya ng saplot. Walang tanong sa isip kung bakit niya ito ginagawa; para sa kanya, ang pagtulong sa kapwa na nasa panganib ay kasing halaga ng paghinga. Nang papalapit na ang madaling-araw, dahan-dahang nagmulat ng mata si Draven. Ang paningin niya ay malabo muna bago luminaw. Ang naramdaman niya ay ang init ng kandilang nakasindi sa gilid, at ang amoy ng mga pinatuyong halaman na nakasabit sa dingding. Paglingon niya, nakita niya ang isang babaeng nakaupo sa tabi ng kanyang higaan. Nakayuko ito at tila nakatulog habang hawak ang dulo ng kumot na nakatakip sa kanya. Sa liwanag na tumatama sa mukha nito, nakita niya ang ganda na hindi maipagkakaila — hindi ang uri ng gandang nakikita sa mga magasin o sa mga mararangyang piging, kundi gandang sadyang lumalabas dahil sa kalinisan ng kanyang pagkatao. Hindi siya nakagalaw. Kahit bawat bahagi ng kanyang katawan ay sumisigaw ng sakit, hindi niya maalis ang tingin sa babaeng nagbigay sa kanya ng pagkakataong mabuhay muli. Sanay siya sa mga taong may gustong makuha kapalit ng kanilang kabutihan. Sanay siya sa mga ngiting may kasamang pakana. Ngunit sa mukha ng babaeng nasa harap niya ay wala siyang nakitang anuman kundi kapayapaan. Dahan-dahang inilapit ni Draven ang kanyang kamay upang hawakan ang kamay nito na nakapatong sa gilid ng banig. Sa sandaling magdikit ang kanilang balat, gumalaw ang dalaga at nagmulat ng mata. Tumingin siya nang diretso sa kanya, at sa halip na matakot o magtanong kung sino siya, ngumiti ito nang mahina at puno ng pag-asa. "Gising na po kayo," mahina ngunit malumanay na sabi ni Amara. "Huwag po muna kayong gumalaw nang biglaan. Masakit pa po siguro ang inyong katawan. Magpapainom na lang muna ako ng tubig." Bago pa man makapagsalita si Draven ay tumayo na ito at kumuha ng tubig na may halong katas ng halamang gamot. Habang inaabot niya ito, tinitigan siya ng matagal ng lalaki. Gusto niyang magtanong kung bakit, kung ano ang kapalit, o kung sino ang nagpadala sa kanya. Ngunit nang makita niya ang sinseridad sa mga mata nito, tila biglang nawala ang lahat ng mga salitang sanay niyang bitawan. "Maraming salamat," iyon lamang ang nakayang sambit niya. At sa unang pagkakataon sa loob ng napakahabang panahon, ang tinig niya ay hindi puno ng utos o banta, kundi may halong tunay na pasasalamat. "Walang anuman po," sagot ni Amara habang inaayos ang unan sa likuran niya upang maging komportable ang pagkakaupo. "Nandito lang po kayo. Ligtas kayo sa ngayon. Walang ibang nakakaalam na nandito kayo." Hindi alam ni Draven kung paano sasabihin sa babaeng ito na ang kaligtasang ibinigay niya ay maaaring magdulot sa kanya ng panganib kapag nalaman ng mga taong naghahanap sa kanya. Ngunit sa sandaling iyon, habang naririnig ang patak ng ulan sa bubong at nararamdaman ang malambot na pag-aalaga ng taong hindi niya kilala, napagtanto niya na ito na marahil ang pinakatahimik na sandali na naranasan niya sa buong buhay niya. At ayaw na niyang matapos pa ito agad.