Airen's POV
"Mommy." My son's whispered while crying. I his hand so tight. Feel feel my son's fear pero hindi ito ang oras para ipakita ko sa harap mismo ng anak ko na mahina ako. Na hindi maprotektahan. I needed to be brave no matter what all the circumstances are. For the sake of my son.
"Shhhh... Stop crying. Everything's gonna be okay." I replied and wiped out the tears falling down on his cheeks. My husband being serious while his driving. I feel his cruelty even the way he move and the way he grabbed my hand kanina. I can't figure it out right now. Ano bang ginagawa ko para hawakan niya ako ng ganoon.
"Your such a w***e, b***h. Nawala lang ako saglit at bilis mo namang lumandi." I giving him a confused expression. Like, what? Lumandi? Hanggang kailan pa siya magiging matigas ng ganito? Imbis na patulan pa ito I try composed myself. I ignored him and face the window. Wala akong dapat na ipagpaliwanag sa kanya.
Para saan pa't hindi rin naman niya ako papakinggan. Masyadong makitid ang utak ni Cluan sa mga ganitong bagay. Ayaw ko ng magsalita pa. Isipin niya na ang dapat n'yang isipin. I'm done explained so many things at him.
Pagkarating sa bahay ay nauna akong bumaba ng kotse. Binuksan ang passenger seat at binuhat papasok ng bahay ang anak ko. Umakyat kami sa kuwarto. Saktong pagkabukas na pagkabukas ko ng pinto when he pulled out my hair. Napa-liyad ako sa sakit habang muntik ko ng mabitawan si Cloud.
"I'm not done talking on you, bitch." He ruthlessly said without cutting those stared on me. Pero hindi ako nagpasindak sa kanya. Hinila ko ang ulo ko pero sadyang malakas ito.
"Mommy." Cloud's cry and hugged me so tight too. Hindi ko ito magawang bitawan dahil baka mahulog naman ang anak ko. "L-let m-me g-go." Impit kong paki-usap.
"How could you those dirty s**t of your b***h while in front of your bastard, ha?" He angrily shouted me without breaking those devilish stares at me. "Or being proud of being a a w***e, b***h?" He sarcastically added. Damn him. How can he says those awful words while he's in front of his son.
Wala pasabi akong tinulak nito. Ginawa kong pansalag ang kanang braso ko para hindi masyadong masaktan ang anak ko. "Mommy!" Cloud yelled in pain when Cluan grab and pulled his hair too. No! Not my son!
"No. P-please. Wag mong sasaktan ang anak na'tin. Maawa ka." I begging as hell. Kitang-kita ko kong paano niya sabunutan si Cloud. He's unbelievable. How can he do this? Sarili n'yang dugo at laman ang anak ko.
Cluan doesn't reply but he give me a mischievous yet devilishly smile. "Bastard. I want to listen carefully." He started to speak. Umiiyak akong umiling. "Please, don't listen to him son." Pangungumbinsi ko sa anak ko.
"Why not. Are you afraid to know him how ridiculously you are, b***h?" He sarcastically said sabay hawak ng mariin sa pisngi ng anak ko. "N-no. P-please don't hurt our s-son."
"YOUR SON, b***h. HINDI KO ANAK ANG BATANG ITO. WALA AKONG ANAK SA BASURANG TULAD MO. WALA!" Sigaw na sagot nito sabay sampal at tulak na malakas sa anak ko. Kitang-kita ng mga mata ko kung paano ito bumagsak sa sahig at nawalan ng malay.
"Mommy." I heard my son's voice. It's full of pain and sorrow. Nakahandusay na ito sa sahig. "Walang hiya ka!" Tumayo ako at pilit s'yang pinaghahampas sa dibdib. Ngunit ni isa nga ata sa mga hampas na iyon ay hindi man lamang tumama sa kanya. "Anak mo si C-cloud. A-anak mo siya. B-bakit b-ba a-ayaw mong m-maniwala? Anak na'tin s-siya." Hinanakit kong saad habang patuloy pa rin sa paghampas sa dibdib nito.
"SHOUT UP." sigaw niya sabay tulak sa'kin. Sumalampak ako sa sahig pero hindi ako nagpatinag. Marahan pa rin akong tumayo at lumapit sa kanya. Wala na akong dapat katakutan pa. Pinili kong pasukin ang mala impyernong buhay na ito kaya wala na dapat pa akong katakutan.
Sa pangalawang pagkakataon he slapped so hard. Feeling ko nag-lock ang panga ko dahil sa sampal na iyon. I can't speak. Ni isang letra ay walang lumalabas sa bibig ko. Tanging himig lang ng umiiyak ang maririnig.
"Your such a w***e, b***h. How can you smile to that bastard while you ruined my life, ha?" Sarcastically he asked. "HOW DARE YOU TO ACT LIKE NOTHING HAPPENED. DID I GIVE YOU A PERMISSION TO SMILE, HA? WHO GAVE YOUU!" For the second time he grabbed my neck and he pulled it tightly.
I didn't know na kahit pala pag ngiti ay kailangan may permission din sa kanya. What wrong with him?! Kahit pag ngiti sa iba ay binibigyan niya rin ng ibig sabihin? Ano bang klaseng utak meron ang tulad niya? Masyadong makitid mang isip. Pero hindi ko siya masisisi. Tama siya. I'll ruined his life.
Simula ng ikasal ako sa kanya ay parang inalisan ko rin ng karapatan ang sarili ko. I desperately choose him without any second thought. It's about love unto him but then the purity and dignity as a woman faded away. I'm married to be his slave. We're married because of my obsession. That's it.
While looking at him directly to his eyes. I can't see anything. I just saw an empty expression towards him. And the moment I stared to his eyes. Mas pinapaunawa ng mga mata n'yang iyon sa'kin na he is not my Cluan whom I loved before. That's painful to saw him like this. His living on miserable life and that's of me. Didn't create a new life with him. I created a devil and that's him.
I smiled bitterly with an empty emotion and opened my arms down. I accept it. This what I need to do right now, right? To let myself maltreated by my own husband. He bitten me so hard. Una sa sikmura na halos hindi ako makahinga.
I need to endure all the pain. All the adversity and misery. Dahil siguro naman may kakaunting pag-asa pa sa lahat ng nangyayari sa amin ngayon. At kahit gaano pa kaliit ang pag-asang iyon I need to keep it and still need to fight. Patuloy pa rin akong naghahanap ng kakaunting butas ng pag-asa kahit pa sa ano mang sitwasyon. Because that's what I really need to do para hindi masira ang pamilyang pilit kong binibigyang pag-asa na mabuo.
He hits so hard. Sa iba't-ibang parte ng katawan. But still I need to endure it. No matter what it causes and even my life. I sacrifice it. For the sake of my own family.
I tested my own blood or should I proudly say na naliligo na ako sa sarili kong dugo. Dahil sarili kong asawa ay kayang-kaya akong saktan at patayin? Gustuhin ko mang umiyak habang patuloy lang ito sa pagsapak sa'kin ay hindi ko magawa. I let myself with the pain. I lived my life with pain so all I need to do is to let the pain inside my vein. It's sound hypocrite but is it.
Nakakasawa na rin kasing lumaban o manlaban dahil kahit anong pilit na gawin ko. Its end with pain, again. Life cycle ko na ata ang pagdurusa. Kulang na lang ata is maging life style ko na din.
Napatigil ito when he came back to his senses. He actually shocked of what he have done. My vision was blurred but I saw him panicking. He never done this before. Panicking? for what? For whom? Maybe it's for himself. It's for his reputation. Marahil kahit siya ay hindi na rin ako makilala and me too can't recognize myself right now.
"s**t!" He whispered and runaway. Sadly but true. Sasaktan niya ako then tatakas. Wala namang bago sa ginagawa niya. Nang tuluyang maka-alis ito. Marahan kong gumapang papunta sa direksyon ng anak ko. He still unconscious. My son. He didn't deserve this but because of me he have it.
When I came up to him I tried to hug him tight. "H-help." I whispered. Hindi ko na kayang ibuka pa ang bibig ko. Ni hindi ko na rin maramdaman ang buo kong katawan. Whispering is nonsense right now. I needed to yelled as much as I can. Pero ungol lang ang tanging lumalabas sa bibig ko.
"Please if someone out there. Help us!" Sambit ko sa aking isipan. Bago tuluyang nawalan ng malay.
Someone's POV
"Manong, are sure that they came here?" I asked manong Leonard. "Yes po ma'am. Sinundo po ni sir Cluan ang mag-ina niya kanina sa school." Sagot nito.
If their are here ipagbubutas sana ko ni Airen ng pinto. It's been two minutes since we're arrived here in front of their house. At alas singko pa lang ng hapon. I tried to ring the doorbell again but it's no used at all.
So I decided to pulled out the door. When I turn down the door knob I was really confused dahil hindi naka lock ang pinto. Airen didn't usually doing outside without locking the doors. "Airen." I called her name but there's no response.
"Sure ka ba talaga manong? Eh wala naman sila dito." Sabi ko pa kay manong Leonard. Hindi sumagot sa manong sa halip ay nauna itong umakyat ng second floor kaya sumunod na lang din ako sa kanya. Kumatok si manong sa kuwarto mismo nila Airen at kuya Cluan pero same lang din sa main door ay hindi din ito naka lock. Sunod naman kaming pumunta sa kuwarto ni baby Cloud. I really missed my niece.
Naka-awang ang pinto so naunang pumasok si manong pero huminto ito. "What's wrong manong?" I asked him.
"Ma'am Airen." He says at dali-daling pumunta sa walang malay at nakahandusay na mag-ina. How do this such a hilarious things to them. Lumapit ako kay Airen. She's unconscious. Napa hawak ako sa ating bibig dahil hindi ko magawang magsalita. I'm shocked and scared. Halos hindi ko ito makilala dahil sa dami ng dugo sa buong mukha nito. She's bleeding as hell.
"Manong, paki buhat para si Airen ako na po ang bahala kay baby Cloud. We need to go them to the nearest hospital." I'm nervous and scared.
Marahan kong binuhat si baby Cloud at dahan-dahang bumaba ng hagdan. Pagkababa dumiretso kami sa parking at sumakay ng kotse.
What happened to them?