His Maltreated Wife

Chapter 9 "Hospital"

Airen's POV

"Airen." I heard someone's calling my name I didn't recognize her clearly dahil hindi ko maimulat ang mga ng maayos. But I'm surely it's Aida my husband older sister. "Arghhh." Moaned coming on my lips I can't speak tanging ungol lang ang magagawa ko sa ngayon.

"Don't force yourself, Airen. Sa ngayon kailangan mong magpahinga." Sabi niya. Suddenly tears feeling down my cheeks. My son! My beloved Cloud.

"Shhh... Don't cry please. You need to rest. I know that you've worried to baby Cloud. Rest, Airen. Cloud is fine. He's peacefully sleeping sa kabilang room." Saad niya na ika tahimik ng isip ko.

"I'm sorry. I'm sorry for my brother done to you and to your son. I'm sincerely apologize, Airen. Alam kong mahihirapan ka na. Wala akong balak na konsintehin si Cluan but please. Be strong. I know that your efforts, sacrifices, you love for him Wii not be in vain. Naniniwala akong magtatagumpay ka, Airen." She said and tears came down on her cheeks.

I slowly move my right hand sa kaliwang kamay nito. Siya na mismo ang humawak sa kamay ko at ngumiti. Aida is different with his younger brother. Behavior, personality even sa characteristics. Magkaibang-magkaiba. Na sana nga naging magkaparehong na nga lang sila. She's caring, a person who capable to join with. Malayong-malayo sa ugali ng asawa ko.

It's been another three days passed. Naging madali na din para sa'kin ang magpahinga. Sa mga nakalipas na araw ni anino o pigura ng asawa, wala. As in WALA. Well should I'll happy with that? Of course no. Martir na kung martir pero may pakialam pa rin ako sa asawa ko. Asawa ko pa rin si Cluan kahit anong mangyari.

"Mommy!" Cloud yelled while crying. Ever since ng magising siya ay sumisigaw ito habang umiiyak. Wala akong magawa para pawiin ang lahat ng sakit na nararanasan ng anak ko.

Last day Cloud's pediatrician Doctor Suarez talked to me about my son's uncertain behavior. She's said that my son's experience trumatic behavior. She ask some questions na typical nangyayari sa loob ng pamilya namin. Wala akong inilihim. I tell to her everything. At dahil nga sa nangyayari sa loob ng family ay naapektuhan ang anak ko. Na it causes to him a fear and anxious. When she said it. Para bang nag-malfunction ang utak ko. At his young age? His over fatigue. Marahil sobra na para sa anak ko ang mga nakikita at masasaksihan niya.

"It's all because of me." The world's coming out through my mouth. Dahil naman talaga sa'kin. Letting my son experienced the pain na dapat para sa'kin lang. Ako lang dapat ang masaktan at hindi ang anak ko. What's wrong with me? Napaka walang kwenta ko talagang ina.

Cloud run and hugged me so tight. Takot na takot ito at nanginginig na umiiyak. "Shhhh... Don't cry honey. Mommy is here." I whispered on his right ears and sofly rub his back. He experience sleepless night dahil sa fear na nararamdaman niya.

"Ma'am kami na po." Sabi ng dalawang nurse na tabi ko. "Kaya ko. Don't mind me." Sabi ko kanilang pareho kaya yumuko lang silang dalawa. "Let mommy sleep together with my baby." I whispered to my son again. Tumango naman ito. Kaya kahit ika-ika pa ay marahan akong tumayo buhat ang anak ko at naglakad pa punta sa higaan nito.

Pagkahiga nito ay umusog ito ng kaunti para tabi kaming matulog. Akmang pasampa na'ko sa hospital bed ng lumapit sa'kin ang dalawang nurse na nagbabantay sa aming mag-ina. Tinulungan niya akong makahiga ng maayos sa higaan.

"Good night, sweety." I'll whispered while finger cumb his hair. "Patawad nak. Patawarin mo si mommy." I added until I feel asleep.

Kinabukasan same routine pa rin. We need to stay here at hospital. Actually wala naman talaga akong balak mag-stay pa pero ate Aida offer it hindi ko naman ito mahindian.

Whether I like it or not we need to stay here. May kakaunting pasa pa din kasi si Cloud habang ako naman ay hindi pa masyadong magaling yung fracture sa kaliwang paa. Medyo mahihirapan pa ring maglakad.

Mabuti na lang dahil mabait din yung dalawang nurse na nagaalala kay Cloud. Kahit na minsan makulit at inaatake si Cloud.

Kasalukuyan kaming nag-aalmusal ni Cloud when ate Aida came from. "Good morning, baby." He greeted Cloud and kissed my son on his left cheek. "I brought you something special. Do you want to see it?" She added na ikinatango ng anak ko. "Great. Can you please be nice to nurse Sheila." Aniya sabay senyas sa nurse na kasama namin dito sa kuwarto. My son's nodded tumayo ito sa upuan at humawak sa kanang kamay ni nurse Sheila.

"How are you, Airen?" Pangangamusta nito sa'kin. I smiled bitterly. "I'm good. Thank you for bringing me here, ate Aida. Pasensya na't naabala ka pa namin." Simple kong sagot. "Aniya.

"So. Anong balak mo once you've done discharge here?" He asked me at kumagat sa mansanas na nasa mesa. Hindi ako sumagot. Wala naman din kasi akong balak na umalis o iwan si Cluan.

"I'm going to London for a business trip there. Ayaw ko namang umuwi kayo sa inyo para saktan ulit ng ungas kong kapatid. I want you to stay sa condo ko." She said it.

Umiling ako. "What? Please, Airen. Accept it. Wag lang magalala sa mga gastusin o groceries. Sagot ko lahat. Ayaw kong umuwi sa bahay niyo. Hindi ko kayo dinala sa ospital para ibalik ulit dito dahil lang sa lintik na asawa mong iyan." May point siya.

"Think twice, Airen. Ipapasundo ko kayo ni baby Cloud bukas ng hapon pagkalabas na pagkalabas nito dito. It's for your son's sake, Airen. Accept it." He said at lumabas ng kwarto.

Nakatulala lang akong nakatitig sa pinto. Sa totoo ngayon ko lang nakita ang ganito side ni ate Aida. Mostly kasi elegant look with gorgeous personality talaga ito sa harap ng tao. Medyo na shock lang ako pero at the same time I'm agreed with her.

Hindi niya kami isinugod sa ospital na ito para ipasok ulit dito dahil lang sa pagiging martir ko. Cloud needs to recover too. At hindi kami parehong maka-karecover kung uuwi lang kami sa bahay para humandusay ulit sa sahig.

Muling pumasok si ate Aida sa kuwarto ko na kasama na si Cloud. "Mommy. Look what tita Aida given me. It's cool mommy." He amazingly said. Napa ngiti naman ako sa reaksyon ng anak ko.

"Mommy, what's wrong? Did Daddy hurt you again?" He worriedly asked kaya mabilis kong pinunasan ang luha sa pareho kong pisngi. "Nope. Mommy's okay. Napuwing lang si mommy." Again I lied to him again.

"Are you sure po?" Paniniguro nito kaya tumango ako. "I love you, mommy." He sweetly whispered on my hears na ikinatuwa ko. He really knows me talaga.

"Si tita ba walang kiss?" Tampong tanong ni ate Aida sa anak ko. "Kiss mo din daw si tita bilis and say thank you to her." Sabi ko kay Cloud. Tumango naman ito at mabilis na lumapit sa tita niya.

He kissed aunt to her left cheek. Natawa pa nga ako ng mabilis itong lumapit sa'kin at yumakap ng mahigpit. Marahil ay nahiya ito.

"Text me if you decide." She said. wade her right hand at lumabas ng kwarto ko. "Mom. I'm hungry." Angal ng anak ko kaya marahan akong tumayo para ikuha ito ng pagkain.

Usually happened. Nakakabagot man but we really needed to stay here total bukas na rin kaming ng anak kong ma-di-discharge.

It's already eleven thirty in the midnight. Nakatulala lang ako sa kawalan. Maraming gumugulo sa utak po pero I need to decide if papayag ba ako sa alok ni ate Aida or hindi.

Nakaparaming what if ang pumasok sa utak ko. Pero mas kinakailangan na magdesisyon para sa kapakanan ng anak ko. Wala ng dahilan para isipin pa ang lahat ng what if na iyan. It's for my son's sake not mine. Walang patutunguhan kong sarili ko lang ang uunahin ko.

Dahil kung may mangyaring masama sa anak ko ay ako na mismo ang sumira sa pamilyang patuloy kong ipinaglalabanga mabuo. Kahit nakapa imposible kailangan kong maniwala at kumapit. I need to see the possible side in the middle of impossible path.

Because that's a mother do. Walang hindi kayang gawin ang isang ina na punong-puno ng determinasyon para kinabukasan ng kanyang pamilya. Kahit pa anong sitwasyon iyan. Hangga't kaya pang magpatuloy, magpapatuloy.

Hindi ko hahayaang mas madamay pa ang anak ko sa sitwasyong hindi pa dapat maranasan ng tulad niya. Masyado pang bata ang anak ko. Ayokong mabuhay siya sa mundong ito na puno ng gabi at hinanakit sa ama niya. Tama nang ako lang ang dapat makaranas ng lahat ng sakit.

Ako ang puno't dulo ng lahat ng ito. Kaya ako lang dapat ang masaktan at magdusa ng ganito wala nang iba pa. Dahil hindi ko na kakayanin parang bumangon ulit once may nangyaring masama sa anak ko.

I need to protect him no matter what it cause. Kahit pa buhay ko isasakripisyo ko para lang sa anak ko.

It's all about to him, my Cloud. My son.