Chapter 12 "Thank you"

2090 Words
Airen's POV I'm awake to unfamiliar room. This vides looks familiar yet blurred for me. "Your awake. Stay here. Don't move I call the doctor." He said. Hindi ko masyadong maaninag ang mukha nito medyo malabo pa ang paningin at nahihilo din ako ng kaunti. The smell it's strange yet so sarcastic to me. It's very obvious that I'm here at one of the hospital rooms. But why I am here? Did I fell in ground and when I'm waking up I'm here? I don't know. Somebody open the door. I didn't know who he was. I'm busy to clarify things in my mind. The nurse check my vital signs and etc... "Doc, is she really okay?" Unfamiliar voice asked with full of worried and prostration. "She's fine. She need to rest. Excuse us." Doctor said and left us alone. "Excuse me but who are you?" I asked him dahil medyo malabo pa rin ang aking paningin at the same ay medyo malayo din ito sa'kin. He stepped on in front of me. He is giving his bright but enggot smile. "You!" I yelled at him. It's him. Bwisit na enggot ito. "Anong ginawa mo? Bakit ako nandito?" Panic kong tanong sabay lingon sa paligid. I need to escape on him. Sobrang marami ng nangyari sa'kin sa araw na'to. "Calm down." He said. "Calm down? Are you kidding me? Paano ako mag ca-calm down, na in the first place hindi kita kilala? Tell me. Anong ginawa mo sa'kin?" Bulyaw ko sa kanya. "I'm David." He offered his hand then smile. Arrggh! Nakakainis. "I don't care if u're David or not. I need to go out of here. I need to pick up my son." Speaking of my son. "What time is it?" I asked him at tila hindi mag-kanda-ugagang hanapin ang bag ko. "Where's my bag. I need to know the time. Susunduin ko pa ang anak ko." Hindi ko na mapigilang hindi kabahan. "Hey, I said calm down." I didn't know how I'm reacted. Basta ang alam ko natigilan ako dahil sa pagkakahawak nito sa mukha ko. "Calm down, okay? You need to r----" "Mommy!" Pareho kaming napatingin sa pinto. My son. "Baby!" Suddenly tears flowing down on my cheeks. Yes. I'm crying to death. Hindi ko makakaya kapag may nangyaring masama sa anak ko. Siya na lang ang meron ako at hindi kakayanin pati siya ay mawala sa'kin. "Mommy, don't cry please. I'm safe po." He said sabay punas aking pisngi. "I know honey. I know." Sabi ko na lang sakay yakap sa kanya. "I'm sorry dahil hindi ka nasundo ni mommy ah? Sorry kasi mahina si mommy." Dagdag ko pa. "It's okay Mom. I love you. Hindi ka po mahina because you're the strongest mommy I've know." Dagdag din naman nato na ikinangiti ko. Hayyy. My son. He never fail to smile talaga lalo na sa ganitong situwasyon. He used to be my comfort in my most difficult times. I'm so really proud of my son. "See. I told to calm down." Singit nito kaya pareho kaming napatingin ng anak ko sa kanya. "Thank you for bringing my mom to the hospital, sir." He politely said and bow his towards to him. Ahhh! So proud of him. Ang sarap maging ina. "Always, young man." He said to my son and tapped his head. Ngumiti na lang ang anak ko ay yumakap muli sa'kin. "Mom, can we please go home na po?" He asked with a sleepy gesture. "The doctor said your mom need to rest." He added to my son. "Okay. So can I sleep beside you, mom?" He asked with a pleased eyes. How cute! "Of course. Put your bag in the table and lie down beside me." Tumango naman ito at inilagay sa mini table ang bag na suot-suot niya. "Don't run, honey." Saway ko sa kanya dahil hindi kasi magkandaugaga na patakbong lumapit sa'kin at humiga sa tabi. "Btw. Are you hungry." Kunot kilay ko s'yang tinitigan. "Of course you're hungry. I'll be back." Takot na sabi nito sabay labas ng kuwarto. "Mom, do know him po? Because he is the one who picked me up on school kaninang uwian po." My son's said. Na kinagulat ko naman. How he did knows my son's school? Pero sabagay mayaman siya. Just one snap of his finger he already know. Ganun naman ang mayayaman. They can do what they want. "He said that you're with him that's why I entered to his car po." Dagdag pa nito habang nakahiga ay yakap-yakap ako. "Mom, I'm sorry." I added again. "Why are you saying to me, honey?" I asked him too. "Dahil sumama ako sa stranger. You said that po na I should don't talk to any stranger po." Sabi niya sabay tago sa'kin. "It's okay, son. It is mommy's fault dahil hindi kita nasundo on time. And thank you for being so lovable son." Sagot ko naman sa kanya sabay tapik ng mahinahon sa braso nito. "Mom." He calls me. "What is it, honey?" I replied. "I love you. Please don't get yourself sick po. Because I'm so worried mommy." This time rinig ko na ang hikbi nito. "I don't wanna see you in danger, mommy. Please be careful po." I'm so touch but yet anguished. Because once again I let my son being worried on me. Na imbes ako dapat ang maging matapang at malakas sa aming dalawa. I failed, because I'm weak. "I do honey. I do. I'm really sorry for letting you worried. I love you too, honey." I replied and kissed him to his forehead. "I'm sorry for entrapped you guys, but I know both of your are hungry. Young man, come here let's eat." He offered to my son. I wiped out my tears. "You may eat a dinner, honey." Sabi ko sa anak po sabay tapik pa rin ng mahina sa kanyang braso. Umiling ito kaya napabuntunghininga na lang ako. Napansin ata ng lalaking ito na tila namomroblema ako kay Cloud kaya marahan itong lumapit sa aming mag-ina. "Young man, do want an ice cream?" He offered to my son. Pansin ko namang naagaw niya ang atensyon ng anak ko. "Do want some ice cream?" He offered to my son again habang nakatingi sa anak ko. "After you eaten let's buy some ice cream outside." Kita kong umayos ng upo si Cloud at pinunasan ang kanyang luha gamit ang pareho nitong mga kamay. "Come, let's eat. After we eaten we will buy ice cream, for you and to your mommy." He added kaya mas nakita kong umaliwalas ang mukha ng anak ko. "May I?" He asked me to have a permission na buhatin niya ang anak ko. Tumango lang ako at nakita ko namang sumama si Cloud sa kanya. Buhat-buhat niya ito at habang pinagmamasdan ko sila ay hindi ko mapigilang hindi mapa-iyak. My son, kitang-kita ang saya sa mukha ng anak ko. Maybe it's not first time seeing him like this pero his is a genuine smile. Masaya na siya sa simpleng bagay. And that's what I'm really proud of him the most. Hindi siya unlike ng mga ibang bata spoiled brad. I'm so very happy na napalaki ko ang anak ko sa tama. "Sit properly, nak." I said to him. Ngumiti naman ito sa'kin so I smiled at him back. "Here's for you." He said and give me a obento box and chapstick. " I'm really sorry wala kasi akong alam na favorite mo that's why I'll already buy it." Why he keeps saying sorry to me. I never been try any japanese food before kahit na sabihin na nating asawa ko si Cluan. But I'm not his typically type of wife. I used to be a his material wife. Yung walang kaarte-arte sa mukha o sa kahit anong pagkain. "No it's okay." Ikli kong sagot sabay bukas ng obento box at sinimulang kainin. Mga ilang segundo pa ang nakalipas ng mapansin kong hindi pa pala ito umaalis sa tabi ko. Napatigil ako sa pagkain at kunot kilay na lumingon sa kanya. " Did you forgot something?" I asked him with cold tone of voice. "N-ope. N-none." He replied. Napakakamot batok na umalis ito sa harap ko at umupo sa harap ni Cloud na habang patuloy lang sa pagkain. "Honey, use your spoon properly." Saway ko sa anak ko dahil napansin kong hindi nito hinahawakan ng maayos ang hawak n'yang kutsara. "But mommy I'm full na po." Angal naman nito. "Then wash your hands sa cr and sit properly sa chair after you washed your hands." Marahan naman itong lumayo at pumasok sa cr. After I'll finished what I'm eating. Ay inilagay sa trashcan ang basura. Saktong pagkatapos kong uminom ng tubig ay siya namang paglabas ng anak ko. "Sit properly, honey. Wag maglalaro ha. Katatapos mo lang kumain." Bilin ko pa, ngumiti naman ito at pinapanuod lang na kumain ang nasa harap niya. "Sir, please after you've eaten. Let's buy ice cream na po." Hindi mapaghintay na sabi ng anak ko. "Cloud. let Mr. Finish his food. Wag mo s'yang madaliin." Sita ko naman sa kanya. Hayyy! Minsan may ganyang attitude talaga ang anak ko. Lalo na pagdating sa ice cream. "It's okay. Of course young man. A little bit of second." He said to me and to my son. Naging mabilis tuloy ang pagsubo niya sa pagkain. Kita ko naman ang pagguhit ng ngiti sa pisngi ng anak ko. "Let's go." He said at tumayo. He offered his left hand to my son. Tumayo naman din ang anak ko at inabot ang kamay nito. "Mommy, stay here a. We buy some ice cream lang po." Napatawa naman ako dahil sa sinabi ng anak kong iyon. Hay nako Cloud, anak nga kita. "Are you na bibili na agad kayo? You need to rest in just a couple of minutes para kahit papano ay bumaba iyang kinain mo." Sita ko sa kanya. "It's okay. I got this. Isa pa hindi makakapaghintay ito si buddy once pinatagal pa, right buddy?" He said and asking my son. Tumango naman si Cloud at ngumiti. "Don't worry mommy. We will buy you po." Napakamot ulo na lang talaga ako sa sinabing iyon ng anak ko. Sabay silang lumabas ng kwarto ko. Wala din naman akong magagawa. Ice cream is my son's favorite specially the vanilla strawberry one. Kapag kasi nasa mansion kami ay hindi ito masyadong kumakain ng ganun kaya ganun na lang ang pagkasabik n'yang kumain ng ice cream. It's about thirty minutes have been passed pero wala pa din silang parehas. Nakapaglinis na din ako at nakapagligpit ng kinainan but then wala pa din silang dalawa. Alam kong oa akong ina pero hindi ko mapigilang hindi nag-alala. Marami na namang what if's sa utak ko. Kaya imbes na magmukmok na lang sa kuwarto ay lumabas ako akay-akay ang dextrose ko. Nahimatay lang naman ako pero bakit may dextrose pa. So imbes na sa stairs ako dumain ay sumakay na lang ako ng elevator papuntang ground floor nitong hospital. Pagdating naman sa ground floor ay sa mismong garden ako lumabas. At saktong pagkalabas ko ay nakita ko itong buhat-buhat ba ang anak ko. He saw me already kaya ngumiti ito at dali-daling lumapit sa'kin. Nakahinga ako ng maluwag. "He already be asleep. I'm sorry kasi medyo natagalan kami." Sabi nito. "And I'm sorry for making you worried to your son. He said he wants to play at the play ground kaya sinamahan ko ito." Saad niya. Pansin ko ngang may play ground sa di kalayuan. "It's okay. Thank you." That's the words come out on my mouth. "What?" Tila bungol na tanong nito. Kaya kunot kilay ko na naman siyang tinignan. "I mean. Y-your w-welcome." Utal na sagot nito. "What is it?" I asked him with a cold tone of voice again. Sa totoo lang gusto kong matawa sa itsura niya ng sabihin ko iyon. First time niya bang makarinig ng thank you sa isang babae? Nag-process pa kasi ata sa utak niya ang sinabi ko. "First time mo bang makarinig ng thank sa isang babae?" I asked him again at nauna ng naglakad sa kanya papasok sa loob. "Actually, yes." Maikli pero prangka niyang sagot. Natigilan naman ko at nilingon siya. "Specially to you." Dagdag pa niya sabay kindat sa'kin. Hayyys, bwisit ano bang problema ng isang ito. "May sakit ka ba sa utak o ano." Sabi ko pa pero parang wala ata itong narinig sa halip ay nakangiti lang ito at naunang pumasok sa loob. Hayyy! Mga lalaki nga naman.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD