Adâr saatler geçmesine rağmen tıkıldığı nezaretten çıkamamış olmanın huzursuzluğu içindeydi.
Açılan demir kapıyla içeriye giren adama baktı öfke dolu bakışları ile;
-“Beni bu delikten çıkarttın umarım. !” diyip baktı karşısındaki adama.
-“Yok aga, yapamadım.” dedi Beton mahcup sesiyle.
-“Ne demek yapamadım lan.! Ben birsey yapmadım, hangi gerekçeyle tutuyorlar beni burada ?”
-“Aga.. senin silahından çıkmış kurşun. Baristiğe gönderilecek, parmak izine bakılacak. Sonuç çıkana kadar burdasın anlayacağın..!”
-“Benim silahım mı? Benim silahım burada Beton ne sayıklıyon oğlum sen..”
-“İstanbul’daki silah..” diyip daha çok yaklaştı demir parmaklıklara ve
-“Didênin kullandığı o silah..” diyerek fısıldadı sadece Adârın duyacağı şekilde.
Betonun söylediği şeyle, gözlerini ateşten öfkesi k
