Adâr camın önünde ki koltuğa oturmuş yarım saattir dışarıyı izliyordu boş gözlerle. Bir kaç gündür üzerindeki durgunluk Didêninde dikkatinden kaçmamıştı zaten. Bir süre durup izledi kocasını öylece. Alışkın değildi onun bu hallerine. Ardından da sessizce yaklaşıp arkasından sarıldı Adârın boynuna;
-“Neyin var sevgilim? Neden bu kadar dalgınsın bir kaç gündür?” diyip çöktü adamın dizlerinin dibine.
Adâr ağa baktı dizlerinin üzerine çökmüş, kendisine hüzünle bakan kadına. Yüzüne düşen iki tutamı aldı avcunun içine okşadı usulca ve yere oturmuş halde ki karısını elinden tutup kaldırdı oturttu dizlerinin üzerine;
-“Senin yerin ayaklarımın dibi değil, başımın üstüdür Hebunâ mîn.. Bir daha asla çökme yere olur mu ?” diyip dayadı alnını karısının göğsünün üzerine..
Bir süre kaldı öylece Adâ
