Öğrendiği gerçekler ile büyük bi bozguna uğramıştı Didê..
İhanetin acısı iliklerine kadar sarmıştı tüm hücrelerini..
İçinde ki kandırılmış olmanın acısı o kadar büyüktü, Koray karşısında olsa bir saniye düşünmez sıkardı kafasına..
İçi soğur muydu meçhuldü, ama en azından yaptığı yanına kâr kalmazdı. En azından Didê’nin hissettiği duygu buydu..
Bir yanı ihanetin verdiği acıyla yanıp kavrulurken, diğer tarafında vicdan yükünden kurtulmanın huzura sahipti..
Öğrendiği şeylerin ağırlığıyla, kötü olan karısını Restoranttan sımsıkı sardığı gibi çıkarmıştı Adâr.
Yapacaklarını ertelemişti bir süreliğine, Hüsna hanımın yaptıkları yanına kâr kalmayacak, misliyle çıkaracaktı bunun acısını Adâr. Ama şu an tek düşüncesi, tek önceliğiydi karısıydı.
Burası huzurlu demişti Didê, ondan bu dağ
