1 Ay sonra..
Adâr ağa önce ellerindeki çiçeklere baktı, ardındanda yüzüne her baktığında şükrettiği güneş tenli karısına;
‘Güneşim’ diye seviyordu hep karşısında bakmaya doyamadığı kadını..
Onun için, onun karanlık ömrüne ışık olmak için gelmişti çünkü Didê.. Adâr öyle düşünüyor, öyle hissediyordu en azından..
Işığıydı onun.. Canına can olan umuduydu..
Gözbebeği demekti Didê.. Adâr ağanın gözü, göz bebeğiydi..
Saçının tek telinden, tırnağının ucuna kadar hayran olduğu, güneş tenli karısıydı..
Usulca yaklaştı mışıl mışıl uyuyan sevdasına.. Elindeki çiçekleri Komidinin üzerine bırakıp çöktü yatağın ucuna.. Didênin yüzüne düşen iki tutam saçı avuç içlerine alıp götürdü dudaklarına..
-“Didê’m, uyan hadi güzelim..” dedi yavaşça , bu defa alnına götürdü dudaklarını..
Yavaş yavaş gözl
