Orasan

Alas-dose na ng madaling-araw nang makarating si Mara sa lumang bahay na iniwan ng kaniyang lola. Matagal nang walang nakatira roon. Ayon sa kaniyang Ina, kailangan lamang niyang kunin ang ilang lumang dokumento bago tuluyang ipagbili ang bahay ng mahal niyang lola. “Isang gabi ka lang naman doon.” Naalala niyang sabi ng kanyang Ina bago siya umalis. Nagbilin din ito na huwag siyang matakot doon. Tumango si Mara, kahit hindi siya kumbinsido. Pagkabukas niya ng pinto, sinalubong siya ng malamig na hangin. Kumalabog ang lumang bintana sa sala.. “Lola?” napabigkas siya. Napailing siya at napatawa nang mahina. Bakit ba niya tinawag si Lola Simpre wala talagang tutugon. Inilapag niya ang kaniyang bag sa sofa at binuksan ang ilaw. Tatlong beses itong kumurap bago tuluyang lumiwanag. Sa gitna ng sala ay naroon pa rin ang lumang orasan ng kaniyang lola. Tik. Tak. Tik. Tak. Napatingin si Mara sa orasan. Eksaktong alas-dose ng gabi. Kinuha niya ang flashlight sa kaniyang bag at umakyat sa ikalawang palapag. Doon matatagpuan ang lumang kuwarto ng kaniyang lola. Habang naglalakad siya sa pasilyo, napansin niya ang isang bagay. May isang pintong bahagyang nakabukas sa dulo ng pasilyo. Kumunot ang kaniyang noo. Hindi niya maalalang may ganoong kuwarto roon. Lumapit siya. “Baka bodega lang,” bulong niya. Bago pa niya mahawakan ang doorknob, biglang nagsara ang pinto. BAM! Napaatras siya. Nanatili siyang nakatitig sa pinto. Maya-maya, narinig niya ang mahinang tunog mula sa kabilang panig. Tok… tok… tok… Tatlong katok. Napalunok si Mara. “Sino iyan?” Walang sumagot. Lumapit siya at marahang hinawakan ang doorknob. Malamig. Sobrang lamig. Nang buksan niya ang pinto, wala siyang nakita kundi isang maliit na silid na puno ng lumang gamit. May lumang aparador, sira-sirang upuan at isang malaking salamin na natatakpan ng putting tela. “Ang weird naman.” Pumasok siya. Sa ibabaw ng mesa ay may isang lumang litrato. Kinuha niya iyon. Larawan iyon ng kaniyang lola noong bata pa ito. Ngunit may isang bagay na agad niyang napansin.May isang batang babae sa likod ng kaniyang lola. Mahaba ang buhok nito at nakatingin diretso sa camera. Hindi niya kilala ang bata. Binaligtad niya ang litrato. May nakasulat sa likod. Huwag mong bubuksan ang silid kapag alas-dose. Napatingin siya sa kaniyang relo. 12:13 a.m. Napatayo siya. “Biro lang siguro ito.” Ibinalik niya ang litrato sa mesa at mabilis na lumabas. Isinara niya ang pinto. Pagbalik niya sa kuwarto ng kaniyang lola, sinimulan niyang hanapin ang mga dokumento. Makalipas ang halos tatlumpung minuto, nakita niya ang isang lumang kahon sa ilalim ng kama. May pangalan niya iyon. “Mara” Nagtaka siya. Dahan-dahan niyang binuksan. Sa loob ay may mga lumang sulat. Kinuha niya ang una. “Mara’ kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay nakabalik ka na sa bahay ko.” Napahinto siya. Kilala niya ang sulat-kamay. Sa kaniyang lola iyon. Muling binasa ang sulat. “May isang bagay akong hindi kailanman sinabi sa iyong ina. At ngayon, kailangan mo nang malaman.” Muli siyang napahinto sa pagbabasa. Hanggang sa mabilis niya ulit binasa ang sumunod. “Noong bata pa ako, may isang batang babae na nakatira sa bahay na ito. Ang pangalan niya ay Lila.” Biglang napatingin si Mara sa litrato. Ang batang nasa likod ng kaniyang lola. Hanggang sa muli niyang pinagpatuloy nagbabasa sa sulat. “Si Si Lila ay aking nakababatang kapatid.” Isang gabi, nawala siya. Humigpit ang hawak niya sa sulat. Hinahanap namin siya sa buong bahay. Ngunit hindi namin siya nakita.” Biglang may narinig si Mara. Tok… tok… tok… Mula sa labas ng kuwarto. Tatlong katok. Nanigas siya. Muli niyang narinig. Tok… tok… tok… Dahan-dahan siyang tumingin sa pinto. May anino sa ilalim nito. Isang maliit na anino. Parang anino ng isang batang babae. “Mara…” Napasinghap siya. May boses. Mahina. Mula sa kabilang panig ng pinto. “Mara…” Hindi siya gumalaw. “Lila?” mahinang sabi nito. Tumahimik ang buong bahay. Pagkatapos ay may mahinang sagot. “Buksan mo ang pinto.” Umiling si Mara. “Hindi.” “Buksan mo…” Mas malakas na ang boses. “Gusto kong umuwi na.” Napaluha si Mara. Hindi niya alam kung bakit, ngunit bigla niyang naramdaman ang matinding lungkot. Lumapit siya sa pinto. Ngunit bago pa niya ito mabuksan, may narinig siyang kalabog mula sa ibaba. BANG! Napaatras siya. Kasunod noon ay narinig niya ang tunog ng lumang orasan. Tik. Tak. Tik. Tak. Muli niyang tiningnan ang oras. 12:00 a.m. Nanlaki ang mga mata niya. “Imposible.” Kanina ay 12:13 na. Ngayon ay bumalik sa alas-dose. Biglang bumukas ang pinto. Walang tao sa pasilyo. Ngunit ang pintong nasa dulo nito ay nakabukas. Naramdaman ni Mara ang malamig na hangin. Mula sa loob ng silid ay may narinig siyang umiiyak. Hindi na niya napigilan ang sarili. Lumapit siya. Pumasok siya sa silid. Nandoon pa rin ang malaking salamin. Ngunit wala na ang puting tela. Tumingin siya rito. Nakita niya ang sarili. Ngunit may isa pang tao sa likod niya. Isang batang babae. Mahaba ang buhok. Maputla ang mukha. Nakangiti ito. Napalingon si Mara. Wala. Muli siyang tumingin sa salamin. Nandoon pa rin ang bata. Itinaas nito ang kamay. Itinuro ang likod ni Mara. Dahan-dahan siyang lumingon. Sa dingding ay may isang maliit na sulat na tila bagong sulat lamang. “HANAPIN MO AKO” Napaatras siya. “Lila, ano ang gusto mo?” Sa salamin, gumalaw ang bata. Itinuro nito ang sahig. Napatingin si Mara. May lumang kahoy na bahagyang nakaangat. Lumuhod siya at inangat iyon. Sa ilalim ay may maliit na kahon. Binuksan niya. May lumang pulseras sa loob. May pangalan na Lila. Kasama nito ang isang maliit na sulat. Agad niyang binasa. Napakunot ang noo ni Mara. “Sinubukan naming itago ang nangyari dahil natakot kami. Napahinto siya sa pagbabasa.” May kasunod na linya. “Si Lila ay hindi umalis sa bahay.” Napatingin siya sa salamin. Wala na roon ang bata. Biglang bumukas ang lahat ng ilaw. Nawala ang malamig na hangin. Tahimik ang bbahay.1Mara stood frozen for several seconds. Pagkatapos ay may narinig siyang mahinang tawa mula sa likuran. “Salamat.” Napalingon siya. Wala pa rin. Ngunit sa salamin, nakita niya ang batang babae. Hindi na ito nakakatakot. Ngumingiti lamang ito. At sa unang pagkakataon, napansin ni Mara na may luha sa mga mata nito. “Uuwi na ako,” sabi ng bata. Unti-unting naglaho ang imahe nito. Kasabay nito, tumigil ang lumang orasan. Tumakbo si Mara palabas ng silid. Kinabukasan, dumating ang kaniyang ina. Nakita niya si Mara na nakaupo sa harap ng bahay, hawak ang lumang pulseras. Nang makita iyon ng kaniyang ina, namutla siya. “Saan mo nakuha iyan?” “Kay Lila.” Nanlaki ang mga mata ng kaniyang ina. “Sinabi niya sa akin na uuwi na siya.” Hindi sumagot ang kaniyang ina. Sa halip, tumingin ito sa lumang bahay. Makalipas ang ilang sandali, marahan itong nagsalita. “Hindi mo alam kung gaano katagal naming hinihintay na may makaalala sa kaniya.” Napatingin si Mara sa ikalawang palapag. Sa bintana, may isang batang babae. Nakangiti. Kumaway. Pagkurap ni Mara, wala na ito. Ngunit mula sa loob ng bahay ay muling narinig ang lumang orasan. Tik. Tak. Tik. Tak. At sa pagkakataong iyon, hindi na siya natakot. Dahil alam niyang sa wakas, nakauwi na si Lila.