KUYA BILISAN MO

CHAPTER 3

"Ay Kuya, bilisan mo!," ay hindi na isang pagsigaw ng pagnanasa kundi isang sigaw ng pagkadisperado. Walang oras para sa pagluluksa sa katotohanang sila ay magkapatid sa ina—isang katotohanang isinulat sa luma at mapanlinlang na titulo. Ang tanging mahalaga ngayon ay ang ingay ng ungol na nagmumula sa sementadong balon.Dali-daling sinuri ni Elias ang lumang balon. Ang takip na semento ay may isang small ring na natatakpan ng lumot at ivy.

"Ang bato. Sinabi niya may nakakulong," hiningal ni Elias, habang sinubukang itulak ang takip."Masyadong mabigat," sabi ni Serena, ang kanyang buong katawan ay nanginginig sa takot at ang pangit na katotohanang natuklasan nila.Napansin ni Elias ang isang kalawangin at lumang crowbar na nakasabit sa gilid ng isang bodega. Agad niya itong kinuha.

Ibinalik niya ang tingin kay Serena, ang kanyang mga mata ay nananatiling matatag. "Serena, titingnan natin kung sino ang nandiyan. Handa ka ba?"Hindi siya sumagot, ngunit tumango siya, ang luha ay pilit niyang pinigil. Para sa kanya, ang bawat sandaling magkasama sila ay isang pahiram na oras.

Si Elias, ang kanyang Kuya, ang kanyang mangingibig, ngayon ay posibleng ang kanyang kapatid sa dugo.Gumamit si Elias ng lahat ng kanyang lakas upang isingit ang crowbar sa gilid ng takip ng balon. Sa isang malakas na tunog ng paghihiwalay ng metal at semento, nagawa niyang buksan ang takip, inilalantad ang isang maitim na hukay.

Ang amoy ay sumalubong sa kanila—amoy ng mildew, lupa, at kaunting amoy ng dugo. Ang hukay ay hindi puno ng tubig; ito ay isang tuyo at makitid na shaft na bumababa sa isang madilim na silid sa ilalim."Naka-lock siya. Wala siyang tali," bulong ni Serena.Mabilis na kumuha si Elias ng matibay na lubid mula sa bodega. Itinali niya ito sa gilid ng balon at binaba.

"Hindi mo kailangang bumaba," sabi niya kay Serena."Hindi ko iyon gagawin. Magkasama tayo," giit ni Serena. Ang kanilang core struggle—ang pagitan ng kanilang isip (na nagsasabing sila ay magkapatid) at kanilang puso (na nagsasabing sila ay mag-iibigan)—ay nanatiling hindi nalutas.

Bumaba si Elias. Pagkalipas ng ilang segundo, narinig ni Serena ang boses niya, "Serena, kailangan mo siyang tulungan. May tao dito! Buhay pa!"Bumaba si Serena. Sa dilim, nakita niya ang isang taong nakahiga sa malamig na sahig.

Ang lalaki ay payat, maputla, at ang kanyang mukha ay puno ng matandang beard. Ngunit ang kanyang mga mata—ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng pusong durog at takot."Sino ka?" tanong ni Elias, habang tinutulungan siyang tumayo.Sa isang paos at nanginginig na tinig, ang lalaki ay sumagot, "Ako si Fernando.

Ang ama mo, Elias. At ang asawa ni Remedios."Ang Nawawalang AmaAng pagkabigla ay tila kuryenteng dumaloy sa katawan ni Elias. Ang kanyang ama ay buhay? Ang lalaking namatay sa isang aksidente limang taon na ang nakakaraan ay nakakulong sa ilalim ng kanilang bahay?"Hindi.

Namatay ka," wika ni Elias, ang kanyang tinig ay malamig."Hindi ako namatay. Pinalabas ni Eduardo na patay ako. Kinulong niya ako dito noong sinubukan kong kumpirmahin kay Elena ang kanyang sulat—ang sulat na nagsasabing si Serena ang tunay na tagapagmana. Remedios—ang sarili kong asawa—ay kasabwat ni Eduardo.

Ginagamit niya lang ang pangalan ng kanyang kapatid na si Elena, upang gawing legal ang deal sa lupa," paliwanag ni Fernando, habang paakyat sila sa tulong ni Serena.Nang makalabas sila sa balon, mabilis silang nagtago sa likod ng malaking bougainvillea bush."Kaya... si Elena... siya ang tunay na ina ko?" tanong ni Elias, puno ng pag-asa."Oo! Si Elena ang nagbigay-buhay sa iyo! Ngunit si Remedios ang nagpalaki sa iyo bilang kanyang anak upang makuha ang mana ng mga Del Pilar na dapat ay kay Elena! Si Remedios at Eduardo ang tunay na mastermind!" ani Fernando.

Ngunit ang isip ni Serena ay tumutol. "Pero ang sulat! Ang orihinal na titulo sa mahogany desk! Sabi doon, ako ang anak ni Remedios, at si Elena ang ina ni Elias! At sinabi ni Elena na kinuha niya ako para protektahan si Elias!"Kinagat ni Fernando ang kanyang labi. "Ang titulo... oo, ang titulo. Si Elena... siya ay hindi namatay sa panganganak mo, Serena. Ang Casa Lumina ay puno ng mga kasinungalingan, at ang titulo ay hindi lang tungkol sa lupa.""Ang susi! Elias, ang susi! Ano ang binubuksan nito?" hiyaw ni Serena, biglang naalala ang susi na may ukit na lion head."Ang susi... ito ay sa akin," sabi ni Fernando.

"Ito ang susi sa sekreto ng lahat—ang vault sa ilalim ng lumang kapilya. Ang vault na iyon ay hindi lang naglalaman ng dokumento. Naglalaman iyon ng tunay na deed, na binubuo ng tatlong piraso na tinago ng lolo mo!"Ngunit bago pa man sila magkaroon ng oras upang makapag-usap pa, narinig nila ang mga yapak. Sina Remedios at Eduardo ay papalapit, kasama si Amalia."Hanapin niyo sila! Hindi sila pwedeng umalis! Ang deed ay nasa kanila!" sigaw ni Remedios.Pagtatakas at Pag-aalinlangan"Tayo na! Sa kapilya!" sigaw ni Elias, hinila si Serena at sinabihan si Fernando na magtago sa bodega.Tumakbo sila, ang pag-agos ng adrenaline ay nagpatibay sa kanilang binti.

Habang tumatakbo sila, nagpalitan sila ng tingin. Ang katotohanan ay tila isang buhol na lalong humihigpit. Sino ang nagsasabi ng totoo? Ang papel ni Elena, o ang salaysay ni Fernando? Ang isang bagay lang ang malinaw: si Elias at Serena ay magkapatid sa isang paraan o sa iba.Napahinto sila sa gilid ng patio."Hindi ako pwedeng maging kapatid mo, Kuya," bulong ni Serena, ang kanyang boses ay puno ng pait. "Hindi ko iyon matatanggap."Hinarap siya ni Elias, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng labis na pagmamahal. Hinawakan niya ang mukha ni Serena.

"Wala akong pakialam sa dugo. Wala akong pakialam kung anong kasinungalingan ang pinaniwala sa atin. Ikaw ang mahal ko. Ikaw ang aking buhay. Kung kailangan nating takasan ang buong mundo para lang magkasama tayo, gagawin ko. Ang Casa Lumina ay nagawa tayong magkapatid, ngunit tayo ang pumili na maging magkasintahan."Hinalikan niya si Serena, isang halik na punong-puno ng pag-aalab ng pag-ibig na ipinagbabawal, isang halik na sumasalungat sa bawat batas ng pamilya at moralidad.

Ang init na ito ang nagpapaalala sa kanilang sagradong sandali—ang pagmamadali at ang pag-asa sa bawat sigaw ni Serena: "Ay Kuya, bilisan mo!""Sige, Kuya. Bilisan mo," sabi ni Serena, ang kanyang boses ay tila isang sumpa at isang panalangin.Tumakbo sila, tumawid sa hardin, at tumungo sa lumang Kapilya ng mga Del Pilar—isang maliit, halos gumuho na structure sa dulong bahagi ng ari-arian.Ang Paghahanap sa VaultNakarating sila sa kapilya. Ito ay puno ng alikabok at kalungkutan. Mayroon lamang isang lumang altar. Ginamit ni Elias ang lion head key sa isang kakaibang carving sa ilalim ng altar.Sa isang kaluskos, umangat ang isang bahagi ng sahig, naglalantad ng isang maliit, matibay na vault na gawa sa bakal.

Walang dial o keypad, tanging isang maliit na keyhole."May safe ito," bulong ni Elias."Tiyak na hindi ito ang susi," wika ni Serena, hawak ang lion head key. "Ang susi na iyon ay nagbukas ng compartment."Napansin ni Elias ang isang ukit sa gilid ng vault—isang tula sa Latin. Hindi niya ito maintindihan.Hinanap ni Serena sa paligid. Sa isang old hymnal sa gilid ng altar, may nakita siyang isang nakatiklop na papel.Ang papel ay isang cipher sa Latin, na nagbibigay ng pahiwatig sa three keys na kailangan para buksan ang vault.Clue 1: "Ang ginto na natagpuan sa luha ng nagtatagong ilog."Clue 2: "Ang pilak na ukit ng nagbabantang hari."Clue 3: "Ang tanso ng tagapangalaga ng oras.""Hindi lang ito isang susi, Elias! Tatlong susi ang kailangan!" hiningal ni Serena.Biglang narinig nila ang isang tawa."Tama. Tatlong susi.

Pero kailangan mo lang ng isa ngayon."Tumalikod sila. Nakatayo sa pintuan ng kapilya si Amalia De Villa. Sa kanyang kamay, mayroon siyang isang antik na pistol. Sa kabila ng kanyang business attire, mayroon siyang matinding galit."Ang ginto... nasa akin," sabi ni Amalia, at inilabas niya mula sa kanyang clutch bag ang isang maliit na susi na ginto, na may gem na hugis patak ng luha. "Binigyan ako ni Papa (Eduardo) nito.

Sabi niya, ito ang unang susi para masigurong wala na kayong makukuha pa."Naglakad siya palapit, ang baril ay nakatutok sa kanila. "Ang tanging papel na magpapalaya sa inyo sa kasinungalingan ay ang final deed sa loob niyan. At ang final deed na iyon ay magsasabing wala na kayong karapatan sa Casa Lumina.""Amalia, wala kang kinalaman dito. Hindi mo alam ang buong kuwento," pakiusap ni Elias.

"Alam ko! Alam kong forbidden kayo! Alam kong mas gusto mong maging kapatid siya kaysa maging asawa ko! Ang lahat ay tungkol sa kapangyarihan at pag-aari. At ngayon, magiging akin na ang lahat," galit na sabi ni Amalia.Ipinasok niya ang susi sa vault. Biglang nagbukas ang isang maliit na bahagi ng vault, inilalantad ang isang keypad na may tatlong numero. Hindi pa ito bukas, pero kailangan pa ng code.