Chapter 32
MALAYO ang tingin ni Don Juancho habang nakahalukipkip sa veranda ng terrace ng kanilang mansyon. Mainit ang ulo niya dahil natalo na naman siya kahapon sa casino ng isang milyon. Limang milyong piso na ang utang niya sa casino. At wala siyang mapagkunang ipambayad roon. Iyong mana sana ng mga magulang niya lang ang inaasahan niya. Eh, bulilyaso pa at walang kwenta. Napunta halos sa magaling niyang kapatid.
Narinig niya ang tunog ng sapatos papalapit sa kanyang likuran. Hindi na niya ito kailangang lingunin dahil nakilala niya agad ang boses nito. Mas lalo yatang uminit ang ulo niya.
“Kuya, pwede ba tayong mag-usap?”
Ngumisi siya nang mapakla. Saka itinungga nang diretso ang alak na nasa basong hawak niya. Ramdam niya ang paguhit ng matapang na alak sa lalamunan niya. Pero
