Ik vertelde Alyssa het verhaal over mijn verblijf hier maar liet één stukje weg. Het stukje van Enna’s zoontje. Dat was iets waar ik mij nog steeds schuldig over voelde. Ík was degene die haar had aangespoord om met mij te praten. Dat koste haar bijna haar eigen kinds leven. Ik rekte mij uit en probeerde langzaam op te staan. Mijn benen trilden van de inspanning maar het lukte mij om overeind te blijven staan. “De rest van het verhaal is voor een andere keer. Alys. Nu is het jou beurt om te vertellen hoe jij hier terecht bent gekomen. Als ik hier iemand niet had verwacht, dan was jij dat wel”. Alyssa stond ook op en begon te ijsberen door de smalle ruimte. Plots stopte ze haar beweging en ging ze op haar knieën zitten. Ze gebaarde mij om hetzelfde te doen. Met veel moeite zakte ik door mij
