Sesim boğazımda düğümlenmiş,kalbim kaburgalarımın altında çaresizce çırpınıyordu.Karşımda ki soğuk gözler sonum olacakmış gibi hissettiyordu.
Oysa benim bu gözlerde güveni, şefkati görmem gerekiyordu.
Annemdi o benim.
Beni doğuran, bana bedeninden yaşam veren kadındı.Neden beni sevmediğini sormadım hiç kendime.Kaçtım durdum bu sorudan.Cevabını bir tek onda bulurdum çünkü.Annem de benimle oturup uzunca konuşan bir kadın olmadı hiç.Abilerimin verdiği sevgi ile yetindim.Çocukken daha çok dert olurdu içime ama büyükçe alışmıştım.Annem, diğer anneler gibi beni hiç sarıp sarmalamamıştı.Böyleydi hep demekle de teselli bulamıyordum kendime.Çünkü kuytu köşelerde , onun abimleri nasıl sevdiğini her kırık gözlerle izlemiştim.
Ama diyordum ya alışmıştım işte.Ondan sevgi görmemek su içip, yemek ye
