Urfa topraklarına giriş yapan Behice Hanımağa, acı dolu mazisini yeniden hatırladı.Bu topraklara ayak bastığı her an geçmiş karanlık bir gölge gibi onu takip ediyordu.Fakat gelmek zorunda kalıyordu çünkü geçmişinden kaçamıyordu.Geçmişi kendini hatırlamakta asla gecikmiyordu.
Araba Karasoy Konağının önünde durdu.Hava karanlık ve soğuktu.Kapısı şoför tarafından açıldı ve yavaşça inip avludan içeri girdi orta yaşlı kadın.
Geçmişinden içeri sızar gibi aralanan konak kapısında bir süre duraksadı.
Burası yegane acılarının ev sahibi olan konaktı.Yüreğinde bir yer sıkıştı sanki.Burada çok mutlu olmuş sonra ise yaşadığı büyük acılarla hayata tutunmaya çalışmıştı.Tek dalı tutunduğu çocukları olmuştu.
Sessiz konakta adı gibi bildiği merdivenleri çıkıp onu bekleyen adama ilerledi.
"Hoşgeldin Behi
