Chapter 2
1562 Words
Alessia's POV
Nagising ako sa tapik ni Kuya Jules. Ngumiti siya at ginulo ang buhok ko. Ang sabi niya ay kanina pa niya ako gustong gisingin pero dahil daw sa cute kong hilik, hindi na lang daw niya tinuloy.
Tumawa nalang ako dito dahil sa ako ay nahihiya, kanina pa ay sinasabihan niya ako na maganda at ngayon na man ay cute. Hindi ko na tuloy alam kung maniniwala ako o hindi.
Three maids, their faces a mixture of emotions I couldn't decipher, approached my mother. Were they genuinely happy to see her, or was it a facade? Para bang hindi natutuwa ang mga ito na bumalik ang aking inay.
It was a scene I'd witnessed countless times back in the small, cramped house we shared with my siblings. There was always an air of tension, a sense that we were constantly walking on eggshells, never quite sure what would trigger a sudden outburst.
The mansion itself was a monument to wealth, an architectural masterpiece that seemed to rise from the very ground like a fairytale castle. The sprawling garden, meticulously manicured, was a tapestry of vibrant colors, a stark contrast to the dusty, overgrown patch of land we called our backyard. Five expensive cars, gleaming under the afternoon sun, were parked in the driveway, each a symbol of a different kind of power and freedom that I could only dream of.
This was a place where wealth and privilege reigned supreme, a world where every detail was carefully crafted to impress. And yet, despite its grandeur, it felt cold, distant, like a stage set where everyone was playing a role, their true emotions hidden behind carefully constructed masks.
Ako naman ay mabilisan na kinuha ang ibang gamit matapos makita ang mansion at sumunod na kay inay.
Habang papunta ay napansin ko ang titig ng ibang maid at hardinero sa akin.
may dumi ba sa aking mukha? o panget ako katulad ng sinasabi saakin lagi nila inay at mga kapatid ko?
Litanya ko sa isip ko at nalulungkot dahil totoo pala ang sinasabi nila na hindi ako maganda.
"Ang ganda mo naman!"
"Para kang manika! Anak mo ba talaga ito, Lerna?" nakakagulat na sabi ng dalawang katulong saakin.
Ngumiti na lang ako sa hiya at napayuko.
hala maganda daw ako, totoo ba?
"Hapon na, nakapag-luto na ba kayo ng hapunan? Magagalit si Sir Cosmo niyan kung puro kwentuhan ang ginagawa niyo." masungit na litanya ni Inay. Kita ko naman na bumusangot agad ang mga mukha ng mga maid.
Umupo ako sa isang gilid at nakikinig sa mga nagkukwentuhan habang nagluluto ng gabihan ang mga katulong.
Malaki ang kusina, parang pinag samang tatlong kwarto. Grabe ang mga mayayaman.
Pag di ako nakapag tapos ng pag aaral, mamimingwit nalang ako ng kano.
Palihim ako natawa saaking iniisip ngunit naagaw ng atensyon ko ang tanong ni ate glenda.
Tungkol ito sa aming amo.
"Ano oras daw uuwi si Sir?" Tanong ni Ate Glenda.
"Bilisan na natin para naman makapag-ayos ako ng mukha ko," sabi naman ni Ate Fea.
Pinagmasdan ko lang sila. Wala akong ginawa dahil sabi nila ay manood muna daw ako para next time ay alam ko na ang gagawin.
Kanina ay panay tanong nila sa akin, kung ilang taon na ba daw ako, ano pangalan ko, ano gamit kong shampoo, sabon, at kung ano-ano pa.
Sa totoo lang, wala akong ginagamit. Tamang Safeguard lang dahil iyon lang binibigay sa akin. Si Ate Glenda ay 27 years old na. Sabi niya ay 5 years na siyang nagtatrabaho dito. Si Ate Fea naman ay 24 at 3 years na.
"Alam mo Fea, kahit magpaganda ka pa at magparetoke, hindi ka magugustuhan ng boss natin!" Sabi ni Ate Glenda.
"Malay mo magustuhan niya ako, para bang Beauty and the Beast!" Sabay tili habang nilalapag ang plato sa lamesa.
"Oo, tapos ikaw ang Beast!" Sabi naman ni Ate Glenda na ikinapikon ni Ate Fea.
Natatawa ako sa mga kwentuhan nila. Si Inay naman ay biglang umuwi dahil bigla daw inatake si Itay sa puso.
Tatlo lang ang katulong dito, at dalawang hardinero.
Hindi ko rin maintindihan kung bakit, sa laki ng mansion ay kulang pa ata ang sampu na katulong pero tatlo lang ang nandito.
Sabi nila Ate Fea ay ayaw daw ni Sir Cosmo ang maingay at madaming tao sa mansion. Pero ayos lang daw na sila lang ang katulong dahil malaki talaga ang sweldo.
Alas syete na ng gabi at wala pa si Sir Cosmo, kaya ang ginawa nila ay nilagay na mga ito sa Tupperware para initin na lang ni Sir. Pag nagutom daw ito.
Tinulungan ko na lang din sila Ate Fea at Ate Glenda. Ako na naghugas at nag-ayos. Sila naman ay napagod din kaka-linis sa buong mansion kaya nagpaalam na ako na daw ang bahala.
Tinuro naman nila sa akin kung saan ang aking kwarto. Pangalawang palapag daw at sa kanan.
Maganda pala dito, dahil kung ano ulam ng amo ay iyon din ang ulam nila. Marami akong nakain at talagang nawala ang gutom na aking nararamdaman.
Sabi ni Ate Glenda ay alas otso daw ay dapat nasa kwarto na sila at bawal na lumabas ng silid. Iyon daw ang number 1 rule ni Sir.
Hindi din nila maintindihan pero sinunod na lang nila. Sabi pa ni Ate Fea ay gwapo daw ang boss kaso ay nakakatakot ang presensiya nito.
Tinignan ko ang orasan at 7:45 na. Ang huling gagawin ko lang ay magwalis at mag-mop ng kusina. Siguro naman ay matatapos na ako sa maliit na oras na iyon.
Inilagay ko na ang mopa at walis sa tamang lagayan, at napagdesisyunan na umakyat na sa aking silid.
Sabi ni Ate Fea ay sa ikalawang palapag daw at kumanan, andun ang aking silid.
Nakaramdam na rin ako ng antok at kinuha ang malaking damit na puting t-shirt na cycling, para makapaghilamos at palit na ng damit.
Ganoon ang suotan ko tuwing matutulog. Minsan naman ay sando lang at panty.
Natapos na ako sa pagbihis. Malaki ang silid, may sariling banyo at ang kama ay sobrang lambot.
Uupo pa lang ako ay nakaramdam ako ng uhaw. Tinignan ko ang orasan at 8:05 na. Naalala ko ang sinabi nila Ate Glenda, pero iinom lang naman ako at di ako papakita kung andun man si Sir.
Huminga ako ng malalim at dahan-dahan binuksan ang pinto. Tumingin-tingin ako sa gilid at ng makita ko na walang tao, bumaba na ako at pumunta ng kusina upang uminom.
Binuksan ko ang ref at kinuha ang pitsel na may malamig na tubig. Kumuha ako ng baso at nagsalin ng tubig.
My gaze, drawn by an instinct I couldn't explain, drifted to the right. There, standing in the dim light of the kitchen, was a man.
He was a statue of a man, sculpted from granite and steel, his presence commanding the space around him. His face, a mask of stoic indifference, held a depth that was both alluring and unsettling.
His eyes, a piercing shade of grey, seemed to see through me, to read every thought and fear that lurked within. He wore simple clothes, black shorts and a white t-shirt, but even these seemed to be tailored to his imposing physique, highlighting the powerful muscles that rippled beneath the fabric.
He was handsome, undeniably so.
Who the f**k are you?" The words, heavy with a guttural anger, ripped through the silence.
My hand, clutching the glass, trembled violently. The glass slipped from my grasp, shattering against the tiled floor with a sharp crack that echoed through the kitchen.
"S-sorry s-sir... n-nauhaw lang ako. S-sorry po nabasag ko ang b-baso," I stammered, my voice a mere whisper, my body shaking with a mixture of terror and shame.
His eyes, those piercing grey orbs, held me captive, a silent predator locking onto its prey. The anger emanating from him was palpable, a tangible force that pressed down on me, suffocating me with its intensity. I could feel my heart hammering against my ribs, my breath coming in ragged gasps, my entire being trembling under the weight of his disapproval.
I quickly picked up the broken pieces of glass, but unfortunately, I cut myself.
I hate blood, I felt dizzy and couldn't breathe. I was scared and didn't know what to do. I panicked and sat down on the floor. My seat got wet from the spilled water.
"You dumb," I heard Sir Cosmo say. I don't know what happened after that because I fainted from dizziness.
Nagising ako sa isang silid na hindi pamilyar sa akin. Mas malaki ito kaysa sa silid na tinuluyan ko kanina. Tinignan ko ang kamay ko, nakita kong may nakalagay na gasa.
Napapikit ako ulit nang marinig kong bumukas ang pinto.
Kunwari tulog ako. Bakit ba ako takot sa dugo? At hindi ko alam kung nasaan ako!
"Get out, I know you're awake," litanya ni Sir Cosmo. Dahan-dahan akong dumilat at hinanap siya ng tingin. Nakasandal siya sa pinto, naka-cross arms.
"S-sorry po a-at salamat dito Sir," sabi ko, hindi makatingin sa kanyang mga mata. Tumayo ako mula sa pagkakahiga at nakayukong naglakad palabas ng kanyang silid.
The air seemed to thicken around me, the scent of fear mingling with the sharp tang of broken glass. Every muscle in my body screamed for me to run, to hide, but I was rooted to the spot, paralyzed by the intensity of his gaze.
nakakatakot.
- Writer
