กล้ามองดำที่นั่งอยู่เบื้องหน้า เขาเห็นแววตาเศร้าลึกซึ้งพร้อมกับหยาดน้ำตาคลอหน่วยก่อนที่เจ้าตัวจะรีบปาดทิ้งไป แล้วหันหน้ามาทางขามเหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้
“ไอ้ขาม เอ็งรักน้าอุ่นกับพ่อกล้าหรือไม่”
“เอ๊ะ! ลุงดำถามแปลก ฉันก็ต้องรักสิ น้าอุ่นก็เหมือนแม่ของฉัน พ่อกล้าก็เหมือนน้องชายของฉันคนหนึ่ง แม้แต่ลุงดำก็เถอะ ฉันก็รักและเคารพเหมือนพ่ออีกคน ฉันมันคนอาภัพ มิมีพ่อแม่ ก็ได้ลุงดำกับน้าอุ่นนี่แหละที่เปรียบเสมือนครอบครัว จักมิให้ฉันรักได้เยี่ยงไรกัน” ขามตอบด้วยความซื่อ
“ลุงดำ ฉันเองก็รักลุงเหมือนพ่อคนหนึ่ง เพราะลุงก็ช่วยดูแลเลี้ยงดูฉันมาเสียยิ่งกว่าพ่อแท้ ๆ ของฉันเสียอีก มีก็เหมือนมิมี”
ประโยคสุดท้ายของกล้าหายไปในลำคออย่างตื้อตันในอก
“ข้าเอง ก็รักเอ็งทั้งสองเหมือนเป็นลูกชายแท้ ๆ ของข้าเหมือนกัน”
ดำพูดก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งแล้วหันมาสบตาทั้งสองด้วยสีหน้าจริงจัง
“ไอ้ขาม พ่อกล้า หากวันหนึ่ง
