O kadar yıl, onca yol…
Ve yine de, o sesi bir kez duymam canımı yeniden yakmaya yetmişti.
Kısa süre sonra birileri geldi, onu gördüler.
Ben de fırsatını bulur bulmaz kendimi sokağın sonundan attım eve.
Bunca zaman geçmişti…
Mevsimler değişmiş, doğanlar büyümüş, uzaklar yakın, yakınlar uzak olmuştu.
Ama onun yüreğimdeki yeri hiç değişmemişti.
Bu şehirde onunla birlikte kalbimi de bırakmıştım.
O gece bir kez daha anladım ki;
Bu dert beni öldürmemişti ama süründürmüştü.
Ve belli ki, daha da süründürecekti.
Bir türkü açtım, pencerenin kenarına oturdum.
Hem kendime ağladım, hem elimden söküp alınan sevdaya.
⸻
Ertesi gün işe gitmek için izin aldım.
Hatta ondan sonraki gün de gitmedim.
Çünkü biliyordum…
Artık her yerde beni arıyordu Ferman.
Ama cumartesi günü sözleşmeli çalıştığ
