“En iyisi uyuyalım,” deyip kendimi attım yatağa. Ama uyuyamadım. Sabaha kadar düşündüm durdum. Belki de ben de mutlu olmayı hak ediyordum…
Sabah kahvaltı etmiş, sohbet ediyorlarken kapıdan içeri girmişti Ferman.
“Hoş geldin,” diyen yengesine,
“Hoş bulduk yenge,” deyip gelip oturmuştu Mahi’nin yanına.
“Ferman, nasılsın güzelim, rahat uyudun mu?” diyerek,
“Evet, uyudum,” diyen karısına,
“İyi bari, birimiz rahat uyumuş en azından. Çünkü ben hiç uyuyamadım. Sabaha kadar sen yokken uyku tutmuyor,” demiş; karısını utancından bir kez daha yerin dibine sokmuştu.
“Bak hele edepsize!” diyen yengesine,
“Ne yapayım yenge, aşık olunca akılda kalmıyor edep de,” demişti.
“Ay vallahi ben bir şey diyeceğim, demezsem içimde kalır. Vallahi ben senin bu yeni halini çok sevdim abi,” diyen Mehri’ye,
“
