"I PREPARED breakfast for you."
Halos mapatalon ako sa gulat nang pagtungo ng kusina ay si Silent ang sumalubong sa akin. Sa sobrang gulat ay napahawak pa ako sa dibdib ko.
Nang makabawi, dahan-dahan kong inalis ang kamay sa dibdib at tumayo ng tuwid sa harapan niya. Ang mukha kong puno ng gulat kanina ay biglang naging matigas.
"Why are you still here?" tanong ko kay Silent.
"Kasi hindi pa ako umaalis," sarkasmong sagot niya.
Umawang ang bibig ko nang talikuran niya ako at naupo na sa dining chair. Nang naroroon na siya at makitang nakatayo pa rin ako sa pinag-iwanan niya, sinenyasan niya akong lumapit sa kanya.
Napabuntong hininga ako bago napipilitang nilapitan siya at naupo sa bangkong kaharap niya.
"Sinabi ko na sa 'yo kagabi na pagsikat ng araw ay umalis ka kaagad sa bahay ko,
