Bazı kelimeler vardır; söylendiği an her şeyi değiştirir. Söylenmeden önce her şey mümkündür. Söylendikten sonra ise geri dönüş yoktur. O sabah Mert Karahan yönetim katına çağrıldığında ne olacağını biliyordu. Bu bir uyarı değildi. Bu bir sondu. Elif bunu Mert’in yüzünden anladı. “Girmeden önce,” dedi Elif, “ne olursa olsun…” “Hayır,” dedi Mert sertçe. “Bu kez sen konuşmayacaksın.” Toplantı kapalı yapıldı. Kapının ardında sesler yükseldi. Saatler geçmedi ama Elif’e öyle geldi. Kapı açıldığında Mert’in yüzü sertti ama gözlerinde alışılmadık bir boşluk vardı. “Yetkilerim askıya alındı,” dedi. “Geçici dediler.” Elif’in kalbi sıkıştı. “Bu geçici değil.” “Değil,” dedi Mert. “Beni yavaş yavaş dışarı itiyorlar.” O an Elif karar verdi. Sessizce. Geri dönüşsüz biçimde. Aynı gün öğleden

