The Night That Changed Everything

**Chapter 1:** Nakatayo si Anna Garcia sa harap ng makinis na gusali ng **Ravenson Enterprises**, ang kanyang puso ay puno ng kabang nag-uumapaw sa excitement. Ngayong unang araw niya bilang IT specialist, pinilit niyang kalimutan ang lahat ng nangyari sa kanyang nakaraan. Ang kanyang mga credentials ang naging dahilan kung bakit siya napili, at ito na ang pagkakataon niya upang ipakita ang kanyang kakayahan at muling simulan ang kanyang buhay. Habang papasok siya sa opisina, ramdam niya ang halo ng kaba at saya. Ang mga tao sa paligid ay abala sa kanilang mga gawain, ang moderno at stylish na disenyo ng opisina ay nagbibigay inspirasyon sa kanya. Lahat ay tila maayos—hanggang sa bumukas ang pinto ng opisina ng CEO. Nang buksan ang pinto, nagkatinginan sila—at sa isang iglap, ang ngiti sa kanyang mukha ay biglang naglaho. Nakatayo sa kanyang harapan si **Raven Estrevillo**, ang lalaking kasama niya noong gabing iyon. Ang kanyang puso ay tila nahulog sa kanyang tiyan, at ang bawat salin ng kanyang isip ay napuno ng takot. “Anna,” simula ni Raven, ang boses niya ay tila naglalaman ng sabik na inaasahang pagsasaluhan. “Nice to see you again.” Tumigil ang mundo ni Anna. "Oh, ikaw ba…?" nagkunwari siyang hindi siya sigurado, sinubukang itago ang kanyang takot. “Sorry, parang hindi kita kilala.” Ngunit ang ngiti ni Raven ay may halong pangungutya, isang pahayag na naglalaman ng mga alaala. “Talaga? Ang galing mong magtago. I didn’t expect to see you here.” Sumagi ang init sa kanyang mukha, ngunit pinilit niyang maging kampante. “Ah, well, maybe I just have one of those faces?” sagot niya, ang tono ay matigas, animo'y walang nangyari. Ang kanyang mga mata ay nag-iwas, ngunit sa loob-loob niya, nagtatanong siya kung paano niya maiiwasan ang mga alaala. Nakatayo si Raven, matikas at puno ng kumpiyansa. “I guess you do. But it’s hard to forget someone like you, especially after… everything.” Ang kanyang tinig ay naglalaman ng isang hindi maikakailang damdamin, at nagpasiklab ito sa hangin sa pagitan nila. “Uh, anyway Sir ,” sabi ni Anna, sinadyang gawing normal ang usapan habang nagpapanggap na walang nangyari. “Nice to meet you Sir Raven, but I really need to get back to my tasks.” “Tasks, huh? Workaholic ka na ba?” tanong ni Raven, ang tono ay may halong kasiyahan at pangungutya. “It’s not like you to be so serious, Anna.” “Hindi naman ako workaholic sir , Raven,” sagot niya, sa tono ay may halong determinasyon at sabik. “I just want to focus on my work po sir. Marami akong dapat patunayan.” “Proving yourself, I see. You know, there’s no need to put up a front with me.” Ipinakita ni Raven ang kanyang ngiti na tila naglalaman ng mga lihim. “We both know what happened between us.” Naramdaman ni Anna ang kabog ng kanyang puso. “I really don’t think we need to talk about that sir and besides ngayon palang po kita nakikila,” sagot niya, ang tono ay nagiging matigas. “It’s in the past.”sabi ni Anna sa isip niya Ngunit sa mga mata ni Raven, nakikita ang pagnanais na malaman ang higit pa. “Is that so? I find it hard to believe you can just forget about it. Especially since it was quite… memorable.” “Bakit parang ikaw lang ang may karapatan na magsalita tungkol dito?” sagot niya, na tila nagiging defensive. “Hindi ko kayang balikan ang mga alaala na iyon, Raven. Kailangan kong tumuon sa aking trabaho at buhay.” “Fair enough,” sagot ni Raven, ang tono ay nagiging kalmado, ngunit ang ngiti sa kanyang mukha ay naglalaman ng isang lihim na hindi niya maikakaila. “Pero gusto ko sanang malaman kung ano ang nararamdaman mo tungkol sa nangyari.” “Ano bang gusto mong malaman?” sabay tanong ni Anna, ang kanyang tono ay nagiging matigas. “Wala na akong pakialam sa mga nangyari. Ang mahalaga ay nakatayo ako dito bilang iyong empleyado. That’s what matters.” Ngunit ang mga mata ni Raven ay hindi maikakaila ang kanyang interes. “Alam kong mahirap ang sitwasyon, pero hindi ko maiiwasan ang pagnanais na makilala ka nang mas mabuti. I can’t help but feel drawn to you, Anna.” Naramdaman ni Anna ang isang kakaibang damdamin sa kanyang dibdib, ngunit pinilit pa rin niyang itago ito. “You don’t need to do that. I’m here to work. I want to keep things professional.” Ang kanyang mga mata ay nag-uumapaw ng tapang, ngunit ang kanyang puso ay naglalaban. “Professional, huh?” sagot ni Raven, ang tono ay naglalaman ng aliw. “You know, I’m actually impressed by your determination. But remember, the past doesn’t just disappear.” “Baka dapat ay tanggapin mo na lang na hindi na iyon maibabalik,” sagot ni Anna, na tila nahihirapan na makipagtalo sa kanyang damdamin. “I want to focus on my future, not my past.” Ngunit sa likod ng kanyang masayang ngiti, alam ni Raven na may natatagong damdamin pa rin si Anna. “Okay, let’s keep it that way. But just so you know, I’m always here if you need someone to talk to,” sabi niya, ang kanyang tono ay naglalaman ng isang mas malalim na pangako. “Salamat sir , pero ayaw ko lang na maging komplikado ang mga bagay,” sagot ni Anna, pilit na nagiging kampante, kahit na sa loob niya, hindi siya makatulog ng maayos. “Mas mabuti na lang na ituloy ang buhay nang walang mga ‘complications.’” Habang umalis si Anna sa opisina, ramdam niya ang kabog ng kanyang puso. Ang mga damdaming iniiwasan niya ay bumabalik, at hindi niya maikakaila ang katotohanan—ang lalaking iyon ay hindi lamang isang CEO; siya ang lalaki na may malaking puwang sa kanyang puso na kailangang punan. Sa kabila ng lahat ng ito, nagpasya si Anna na kumain sa labas ng kumpanya kasama ang kanyang mga bagong kaibigan sa opisina. Ang pagkakaroon ng bagong mga kakilala ay naging paraan upang makalimutan ang mga alaala ng gabing iyon kasama si Raven. Ngunit sa bawat tawanan at pag-uusap, naroon pa rin ang isang bahagi ng kanyang isip na nananatiling nakatuon kay Raven—ang lalaki na nakakaapekto sa kanyang puso at isipan. At sa gitna ng lahat ng ito, napagtanto ni Anna na ang tunay na hamon ay hindi lamang ang paglimot sa kanilang nakaraan kundi ang pagtanggap na maaaring may mas malaking bagay na naghihintay sa kanila sa hinaharap. ------