สิบหก
ไฟไหม้ประตูเมือง ชาวบ้านตักน้ำในสระไปดับไฟ
เรื่องราวบ้านเมืองที่ดูไกลตัว ความจริงแล้วย่อมส่งผลกระทบถึงประชาชน
คนมีสติปัญญาต้องรู้จักพิจารณา (3)
“โง่เง่า! แค่คนคนเดียวก็ยังทำอะไรไม่ได้” สิ้นเสียงทุ้มห้าวก็มีเสียงถ้วยลายครามชั้นดีกระแทกพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วทั้งห้อง
คนชุดดำที่นั่งคุกเข่าอยู่สะดุ้งโหยง ใบหน้าที่ก้มฉายแววตระหนกลนลาน “ขออภัยขอรับนายท่าน! ข้าไม่คิดว่าท่านอ๋องจะ…”
“หุบปาก! ไปสืบมาว่าลูกน้องเจ้าอยู่ที่ไหน แล้วจัดการมันซะ!”
คนชุดดำเบิกตากว้าง รีบเงยหน้ามองบุรุษเบื้องหน้าด้วยความตกใจ ความรู้สึกเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย “นายท่าน! สื่อซานเป็นลูกน้องที่เติบโตมากับข้า จะฆ่าทิ้งได้อย่างไรขอรับ”
ประกายตาเย็นเยียบของบุรุษเบื้องหน้าทำให้คนที่คุกเข่าอยู่หุบปากฉับ ไม่กล้าสบตาด้วย
“สืออวี้ คิดเอาว่าจะรักษาชีวิตมัน หรือจะรักษาชีวิตคนที่เหลือ คนที่ใช้การไม่ได้ เจ้าก็น่าจ
