สิบสาม
ถอยหลังเพียงก้าวเดียว ทะเลนั้นก็ดูกว้าง นภางค์ก็แลสดใส (3)
ร่างเล็กบอบบางนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น สวมเสื้อตัวในสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยอาเจียนสีแดงคล้ำ ส่งกลิ่นชวนคลื่นเ**ยนคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง ดวงหน้าเล็กหวานหยดซีดเผือด ดวงตาเหลือกลานแดงก่ำไร้ซึ่งแววแห่งชีวิต ตรงหัวตามีเลือดแดงฉานไหลจนแห้งกรัง แม้แต่มุมปากก็มีคราบอาเจียนสีแดงสดที่ไหลจากริมฝีปากบางม่วงช้ำไปถึงแก้มขาวซีด
ด้านข้างมีนางกำนัลสามสี่คนนั่งคุกเขาโขกศีรษะร้องไห้อยู่ข้างศพ เสียงสะอื้นดังโหยหวนรับกับเสียงลมหวีดหวิวไม่ทราบที่มาจนผู้คนด้านนอกสั่นสะท้าน
“เกิดอะไรขึ้น” สุรเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น พร้อมกับบรรดาสนม ชายา และคนอื่นๆ ที่ตามมา ทว่าเมื่อได้กลิ่นเหม็นลอยออกมาก็พากันออกไปโก่งคออาเจียนด้านนอก เหลือแต่คนที่ยังพอทนได้ที่ยืนปิดจมูกอยู่ด้านหลัง
“ทูลฝ่าบาท นางกำนัลสี่คนนี้บอกว่าพระสนมหยางใช้ให้พวกนางไปรับชุดที่สั่งตัดไว้ พอกลับม
