สิบสี่
หนทางนั้นเคี้ยวคด แต่เหตุผลนั้นเที่ยงธรรม (2)
ร่างแข็งแกร่งหยัดตัวขึ้น เท้าศอกมองสตรีที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความอับอาย ริมฝีปากกดลึกเป็นรอยยิ้มลำพอง ไม่มีสตรีใดที่เขาต้องการแล้วไม่ได้ อวี้ฟางหรงเองในคราแรกก็ค้านหัวชนฝา ทว่าเมื่อถูกเขาปลุกเร้ากลับกลายร่างเป็นนางเสือร่านสวาท เรือนร่างเย้าอารมณ์ทำให้อดหลงใหลมิได้ ทว่าน่าเสียดายนักที่นางกลับมองแต่หลี่เซียวหลง!
รัชทายาทหนุ่มหวนนึกถึงสตรีอีกคนที่ปรากฏในภาพความทรงจำ เงาร่างหนึ่งเมื่อสี่ปีก่อนซ้อนทับเข้ามา ดวงตาคมทอประกายหมายมาด
‘จ้าวเสวี่ยเฟิง’ คิดไม่ถึงว่าเวลาผ่านไปกลับทำให้สตรีผู้หนึ่งงดงามจนทำให้บุรุษคะนึงหาเช่นนี้
หลี่เทียนหลงสบตากับสตรีข้างกาย ริมฝีปากยกยิ้มเหยียดหยัน มือหนาโลมเล้าผิวกายใต้ผ้าห่มแผ่วเบา “ฟางหรง เจ้าจะเสียใจอันใดอีก เป็นไท่จื่อเฟยของข้าอยากได้อะไรก็ย่อมได้”
ดวงตาคู่งามวาวโรจน์ นางเค้นเสียงลอดไรฟัน “หากข้าต้อ
