สิบสี่
หนทางนั้นเคี้ยวคด แต่เหตุผลนั้นเที่ยงธรรม (1)
เข้าสู่ใบไม้ผลิดวงอาทิตย์สาดแสง ความอบอุ่นแผ่กระจายไปทั่วเมืองลั่วหยาง หิมะตามถนนหนทางเริ่มละลาย ดอกไม้นานาพันธุ์เริ่มเบ่งบานต้อนรับความอบอุ่นที่มาเยือน
“เจ้ามั่นใจนะ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น กวาดตามองไปยังระลอกคลื่นบนผิวน้ำ ไอหมอกเย็นชื้นลอยต่ำ
“อืม…”
นางผงกศีรษะ ดวงตาหวานซึ้งเป็นประกายสดใส แม้ว่าใบหน้าใต้เสื้อคลุมสีชมพูอ่อนจะซีดขาว ความหนาวเย็นในยามเช้าทำให้ริมฝีปากชมพูแห้งผาก นางลอบมองสำรวจใบหน้าหล่อเหลาด้านข้าง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก้มมองลงมา จึงรีบหลุบตาลงต่ำ ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ
สีหน้าของเขาเรียบเฉย มองสตรีด้านข้างที่รั้นจะเดินข้ามแม่น้ำลั่วเหอให้ได้ นึกหงุดหงิดใจ ไม่น่าเผลอรับคำคนที่ขี้กลัวเช่นนางเลย
“หากตกลงไปอาจไม่สบายได้นะ…” ทว่าไม่รู้จะพูดอันใดต่อ เขาจึงเลือกที่จะเงียบ สตรีนางนี้คิดแต่เรื่องไร้สาระ ริจะข้ามสะพานเก่าผุพังไ
