หวานใจ(ที่รัก)นายเตชิน

ตอนที่1 บทนำ

กริ๊งงง กริ๊งงงง กริ๊งงงง เสียงรถขายไอติมวิ่งผ่านรั่วกั้นแนวสูง

"ยายค่ะ ไอติมน่าอร่อยจังค่ะ" เด็กน้อยตัวเล็กอายุ 8-9 ขวบดึงเสื้อผู้เป็นยายแล้วพูดออกมาด้วยความเป็นเด็กไอติมกับเด็กนี้ช่างเข้ากันดีจริงๆๆ

"เอาสิ เอารสอะไรละ" ผู้หญิงสูงอายุถามขึ้น

"เอาช็อกโกเลตค่ะ" เด็กน้อยตอบออกมาด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ตาเหลือบไปมองเห็นเด็กผู้ชายที่น่าจะโตกว่าอยู่ในกำแพงสูงนั้นมองมาที่รถไอติมตาละห้อย

"ยายคะ ซื้อให้พี่เขาสักอันได้ไหมคะ" เด็กน้อยดึงเสื้อผู้เป็นยายอีกครั้งแล้วถามขึ้น

"อือ เอาสิเขาก็คงอยากกินเหมือนกันยายว่า"

"ลุงคะ เอารสช็อกโกแลต 2 อันคะ" เด็กสาวสั่งพ่อค้า

"เอา ได้แล้วจ้า" พ่อค้าตักไอศกรีมใส่โคนเสร็จก็ส่งให้เด็กสาว

"ขอบคุณค่ะ" ทันทีที่รับไอศกรีมมา เด็กสาวก็วิ่งตรงไปหาเด็กชายคนนั้น เด็กชายคนนั้นกำลังจะเดินหนี

"พี่ค่ะ หนูซื้อมาให้ 1อัน" เด็กชายหันหน้ากลับมามองเด็กสาวที่บนใบหน้ามีแต่รอยยิ้มแห่งความสุข รอยยิ้มที่อิ่มเอมใจที่ได้แบ่งปันให้กับคนอื่น

"ขอบใจนะ" เด็กชายพูดพร้อมกับยื่นมือไปหยิบไอศกรีมทันที

"สัญญานะคะ ว่าโตขึ้นพี่จะเลี้ยงไอศกรีมหนูคืน" เด็กสาวยิ้มแล้วถามออกไป

"อือ สัญญา ว่าแต่เราชื่ออะไรละ"

"หอมเอ้ย หอม ต้องไปแล้วลูกป้ารัตน์จะออกไปข้างนอกยายต้องเอาผักไปส่งป้าเขา"

"คะยาย" เด็กสาววิ่งออกไปทันที เด็กชายได้แต่มองตามเด็กสาวคนนั้นไปนเด็กสาวและยายเดินลับสายตาไปในที่สุด

ปัง ปัง ปัง เสียงปืนดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความมืดมุ่งตรงไปยังรถที่วิ่งอยู่กลางถนน

โครมมมม เสียงรถวิ่งประสานงากับต้นไม้ข้างทางอย่างจัง

"อ๊ากก เกิดอะไรขึ้นว่ะแมร่ง" เตชินสบถออกมาด้วยอาการที่มึนงง

"นาย นาย เป็นไงบ้างครับ" เสียงกล้าคนสนิทของเตชินถามขึ้นพร้อมกับหันหน้าหันหลังมองสำรวจไปยังรอบๆ ข้างคนขับรถนอนแน่นิ่งไป

"เจ็บดิว่ะ มึงเป็นไงบ้าง" เตชินตอบออกไปแล้วถามตอบทันที

"หัวแตกนิดหน่อยครับ แต่ไม่เป็นอะไรมาก ไปครับนายมีคนกำลังเดินมาทางนี้" กล้าพยุงเตชินวิ่งเข้าป่าไปท่ามกลางความมืด

"โธ่เว้ย ตามหามันให้เจอฆ่ามันให้ตาย" เสียงคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าสบถขึ้นแล้วสั่งลูกน้องไล่ล่าเตชินทันที

ซ๊วบ ซ๊วบ ครืด ครืด เสียงทั้งสองคนวิ่งเหยียบใบไม้แห้งและวิ่งชนต้นไม่กันเป็นว่าเล่น ด้วยความมืดบวกกับไม่มีแสงไฟทำให้เตชินและกล้ามองไม่เห็นอะไรเลย

ปัง ปัง ปัง เสียงปืนดังขึ้นอีกหลายนัด

"อ๊ากก / อ๊ากก" เสียงเตชินกับกล้าร้องออกมาพร้อมกัน กระสุนที่วิ่งผ่านความมืดมา โดนไปที่หัวไหล่ของเตชินและโดนไปที่ลำตัวของกล้า

"ถ้าเราวิ่งไปด้วยกัน มีหวังไม่รอดแน่ครับนาย" กล้าเสนอความคิดออกมา

"แกหนีไป ฉันจะล่อมันไว้เอง" เตชินพูดขึ้น

"นายถอดเสื้อมาครับ" กล้าพูดขึ้น

"มึงจะทำอะไร"

"เชื่อผมเถอะครับ ถอดเสื้อมา" กล้าได้สลับเปลี่ยนเสื้อกับเตชิน

"นายหนีไปนะครับ ข้างหน้าวิ่งตรงไปจะมีหมู่บ้าน นายหนีไปซ่อนตัวที่นั่นผมจะล่อมันไปอีกทาง" กล้าพูดออกมา

"ไม่ กูจะไม่มีทางทิ้งมึง"

"ไปครับ ผมไม่เป็นอะไรหรอกถ้าเราไปกันสองคนมีแต่จะตกเป็นเป้า เชื่อผมนะครับนาย ถือว่าผมขอร้อง ตั้งแต่ผมทำงานกับนายมาครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมขอร้องนาย" กล้าส่งสายตาที่อ่อนไหวเชิงเป็นการขอร้องให้เตชินหนีไป

"กล้า" เตชินเรียกชื่อคนสนิทของตัวเองขึ้นเบาๆ

"ผมจะล่อมันไปก่อน พอพวกมันตามผมไปได้ไกลพอสมควร นายรีบไปที่หมู่บ้านหาที่ซ่อนให้ดี นายต้องรอด" กล้าพูดจบก็วิ่งออกไปทันที

"อะ" เตชินกำลังจะส่งเสียงเรียกกล้า แต่ไม่ทันกล้าได้วิ่งไปไกลแล้ว

ซ๊วบ ซ๊วบ ครืด ครืด ตึก ตึก เสียงชายหลายคนวิ่งตามกล้าไปไกลพอสมควร เตชินมองดูแล้วไม่น่าจะมีใครอยู่แถวนี้ก็วิ่งไปตามทางที่กล้าบอกทันที

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง เสียงปืนดังรัวขึ้นหลายนัด เตชินยืนนิ่งไม่ไหวติง

"แมร่งเอ้ย" เตชินสบถออกมาพร้อมกับมือทุบไปที่ต้นไม้อย่างแรก เพราะคิดว่าเสียงปืนรัวขนาดนั้นกล้าคงไม่น่าจะรอด

เตชินเดินไปตามทางที่กล้าบอก เลือดที่หัวไหล่ก็ไหลออกมาเป็นทางยาวจนเสื้อของเตชินเปียกชุ่มไปด้วยเลือด เตชินเองที่ตอนนี้ร่างกายแทบจะฝืนไม่ไหว เห็นไปบ้านคนไม่ไกลมากอยู่ตรงหน้า

"ช่วย ช่วย ตุ๊บ" เตชินกำลังจะพูดให้จบ แต่ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะพูดอะไรต่อ ได้ฟุบลงที่พื้นแล้วนอนแน่นิ่งไป

"ข้าวหอม ข้าวหอมเอ้ย ข้าวหอม" เสียงผู้เป็นยายเรียกหลานสาวคนเดียวขึ้น

"ค่ะยาย" ข้าวหอมวิ่งออกมาจากข้างในบ้านแล้วตรงไปที่ยายทันที

"เอาแกงไปให้ป้ารัตน์ที" ยายขวัญตักแกงใส่ถ้วยให้ข้าวหอม ข้าวหอมเดินเอาแกงไปให้ป้ารัตน์

แต่ขณะเดินกลับมา

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่งๆๆๆ" เสียงเพื่อนรักเพื่อนตายของข้าวหอมเห่าดังขึ้น

"ข้าวเหนียว ข้าวเหนียว เห่าอะไรของแกห๊ะ" ข้าวหอมเดินไปหาสุนัขพันธ์บ้านๆ หลังอานที่ข้าวหอมเก็บมาจากข้างถนนตั้งแต่ยังเล็ก ข้าวเหนียวพอเห็นข้าวหอมก็กระดิกหางให้กับเจ้าของ

"เอ้ย ตายแล้วใครเนี่ยแล้วไปทำอะไรมาทำไมเลือดเยอะขนาดนี้" ข้าวหอมตกใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า ชายรูปร่างสูงใหญ่ ผิวขาว จัดว่าหน้าตาดี ไม่สิต้องใช้คำว่าหล่อเหลาเอาการมากถึงจะถูก

"บ้าไปแล้ว ยาย ยายจ๋า ยาย" ข้าวหอมเรียกผู้เป็นยายทันที

"อะไร ห๊ะ ว่าไง" ยายขวัญรีบเดินออกมาดูทันที ทั้งสองคนมองหน้ากัน

"ไปเอาเขาเข้าบ้านก่อน คงโดนใครทำร้ายมาแน่ๆ" ยายขวัญพูดจบทั้งสองคนก็พากับพยุ่งผู้ชายที่กำลังบาดเจ็บเดินเข้าบ้านไป

"ยายเอาไงดีคะ" ข้าวหอมถามยายขึ้น

"ถ้าพาไปที่โรงพยาบาลยายว่าเขาต้องโดนตามฆ่าอีกแน่ๆ ข้าวหอมไปตามลุงต้อมมา บอกว่ายายให้มารักษาคนที่โดนยิงมา" ยายขวัญพูดจบข้าวหอมก็วิ่งออกไปจากบ้านไป โชคดีที่ว่าบ้านของทั้งสองคนอยู่ติดทุ่งนา ไม่ได้ใกล้เพื่อนบ้านมากเท่าไหร่ อีกทั้งข้าวเหนียวก็เห่าแบบนี้ประจำเลยไม่ได้มีใครสงสัยอะไร