‘สรุปคืนนั้นคิวกับพี่พุ่มข้าวไม่เจอผีเลยงั้นเหรอ’
‘ไม่เจอเลยแค่ได้ยินเสียงแปลก ๆ จากข้างในตอนกำลังจะกลับน่ะ’ ธามไทส่งจานที่เพิ่งล้างเสร็จให้เฌอรินทร์พลางถึงเล่าเสียงฝีเท้าที่ขนลุกให้ฟัง แต่คนออกตัวแรงว่าไม่กลัวผีเหมือนจะไม่อยากฟัง
‘เดี๋ยวนะ คิวยังมีแก่ใจไปกินมิดไนท์ชาบูต่ออีกเหรอ ยังจะกินลงอีกเหรอ อ๋อ…ลืมไปกินกับพี่พุ่มข้าวคนดีนิหว่า’
‘ไม่นะ พี่ข้าวขอตัวกลับไปตั้งแต่ห้านาทีแรก คิวก็นั่งกินคนเดียวจนครบสองชั่วโมงเลย’
‘เอ็นจอยด์เนอะเป็นแตมคงรีบกลับมาบ้านแล้วล่ะ เอ่อแล้ว…ตอนนี้คิวกับพี่พุ่มข้าวยังไงกันเหรอ’ เข้าประเด็นสักทีส่วนเรื่องผีก็แค่เกริ่นนำ
‘ยังไงกันหมายถึงยังไง’ ธามไทเม้มยิ้มกรุ้มกริ่มเพื่อดูเชิงไปก่อน
‘ก็…ยังเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันอยู่หรือเปล่าหรือเป็นมากกว่านั้นแล้ว’
‘มากกว่านั้นของแตมคือแบบไหนล่ะ’
‘เอ๊ะ คิวนี่กวนประสาทว่ะ รู้ตัวปะเนี่ย’ เฌอรินทร์แค่นเสียงขึงตาใส่เริ่
