กรี๊ดดดดดด
เฌอรินทร์เหลือบมองข้างล่างแล้วหลับตาปี๋ในทันใด ทั้งสองทะยานตัวแหวกความมืดสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ จนสัมผัสได้ถึงอากาศเย็นจัดเหมือนมีดกรีดผิว ร่างเล็กสั่นเทิ่มเหมือนลูกนกไร้ขน แต่ยังดีที่ร่างหนามีไออุ่นให้ได้คลายหนาวลงบ้าง
“หนาวก็กอดข้าแน่น ๆ สิ ข้าอบอุ่นมากนะ” เกือบหล่อแล้วเชียว…
“แตมกลัวกลัว!!! ปล่อยแตมเดี๋ยวนี้น้า!!!” นี่ก็ทั้งกอด ทั้งรัดคอ ทั้งโวยวายตรงกันข้ามกับอีกฝ่ายหัวเราะไม่หยุด
“สูงขนาดนี้จะให้ปล่อยเหรอ เจ้าอยากเล่นบันจี้จั๊มพ์ก็ไม่บอก เดี๋ยวข้าจัดให้” กริมริปเปอร์โค้งยิ้มร้ายทำท่าจะดิ่งพสุธาจากความสูงเทียบเท่าตึก 30 ชั้นแต่คงทำไปแล้ว
ถ้าเธอไม่สะอื้นน้ำตาไหล ใจเต้นแรงจนมือเย็นชุ่มเหงื่อจิกเกร็งไปเสียก่อน
“ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้ว ไปดูวิวบนยอดตึกข้างหน้าดีกว่า”
ทันทีที่ฝ่าเท้าสัมผัสกับของแข็งเย็นเฉียบ เฌอรินทร์ลืมตาช้า ๆ จนมั่นใจว่ากำลังยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกที่ไหนสักแห่ง เธ
