‘อาหลินยืนข้างป๊า อาเฟิร์นยืนข้างอาหลิน อาแป้งยืนตรงกลางระหว่างป๊ากับม้า อาอิคคิวยืนหลังมาม้า อาเปอร์ลื้อก็ยืนข้างเฮียเขา…ยอดเยี่ยมกระเทียมเจียว’ เพื่อนเก่าของอากงที่เป็นทั้งตากล้องและเจ้าของร้านถ่ายรูปจัดตำแหน่งให้ครอบครัวใหญ่ที่มีทั้งหมด 14 คนก่อนจะถ่ายรูป
ทันใดนั้นคนที่ถูกจัดให้ไปยืนริมสุดก็เดินฉับ ๆ มาแทรกกลางระหว่างหลานชายสองคนจนแถวบิดเบี้ยวไปหมด
‘เข้ามาได้ไงเนี่ยไม่เห็นเหรอว่าเขาจัดตำแหน่งเสร็จแล้ว’ วรพลหันมาเอ็ดใส่น้องสาว
‘บุ้งก็คนในครอบครัวเฮียนะ นี่น้องแท้ ๆ คลานออกมาจากมาม้าคนเดียวกัน ทำไมบุ้งต้องไปอยู่ริมสุดเหมือนไม่ใช่คนบ้านนี้ด้วยล่ะ’ หล่อนตวัดหางตาใส่ธามไทเล็กน้อย ฝ่ายหลานชายเข้าใจเจตนาดีจึงก็ได้เม้มปากเงียบ ๆ
‘อ้าว! ก็คนอื่นเขามีครอบครัวมันต้องยืนด้วยกันก็ถูกแล้วไง’ ถ้ายืนเรียงลำดับกันน้องสาวคนเล็กอยู่ริมสุดก็ถูกต้องทุกอย่าง ทว่าศิริญญาดูท่าจะไม่ยอมอย่างเดียว
‘เฮียจะบ
