‘เข้าไปสิตฤณกิจ…’
กริมริปเปอร์พยักพเยิดยังไปธามไทซึ่งมีสภาพไม่ต่างจากชุดมาสคอตที่รอสวมใส่
‘ติมจะเข้าร่างอิคคิวแล้วนะคุณกริม’ ร่างโปร่งแสงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอแล้วก้าวยาว ๆ มาหยุดอยู่ข้างกายมนุษย์โดยมีพ่อกับแม่นั่งลุ้นตัวโก่งอยู่เบื้องหน้า
‘อีกห้าวันเจอกัน อย่าลืมที่ข้ากำชับไว้เป็นอันขาด’ ยมทูตย้ำเตือนหนสุดท้าย อีกฝ่ายก็พยักหน้ารับคำ
เพียงชั่วอึดใจเดียวตฤณกิจรู้สึกถึงความหน่วงหนักที่แทรกซึมเข้ามาในร่างกาย กลิ่นอาหารยามเช้าที่คุ้นเคยลอยมากระทบประสาทรับกลิ่น รวมถึงน้ำเสียงนุ่มนวลและไออุ่นจากมือบางของมารดาที่แนบบนหลังมือ
“แม่…แม่ครับ” เขาเปล่งเสียงกระซิบทั้งที่ตายังปิดสนิท
“ใช่ ๆ นี่แม่เอง…นี่ไอติมใช่มั้ยลูก แม่อยู่นี่แล้ว พ่อ…พ่อก็อยู่ด้วย” นางเรียกหาลูกทั้งน้ำตา ตอนนั้นเองตฤณกิจในร่างธามไทงุดหน้าอยู่ก็หอบหายใจแรงจนตัวเกร็งแค่ไม่วินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วลืมตาช้า ๆ
“แม่ครับ พ่อ
